III SA/Po 746/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. L. o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi M. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

M. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę, na postanowienie opisane w rubrum. Zaskarżonym postanowieniem zostało utrzymane w mocy postanowienie dyrektora oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] którym oddalono skargę M. L. na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego postanowienia do czasu merytorycznego rozstrzygnięcia złożonej skargi. Wniosek nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Przepisy dotyczące tzw. ochrony tymczasowej zostały zawarte w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: P.p.s.a.). Podstawową zasadą jest ta, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1 P.p.s.a.). Natomiast sąd może, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., na wniosek strony skarżącej, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd stwierdza, że przedmiotem wniosku jest postanowienie wydane w toku postępowania egzekucyjnego, dotyczące skargi na czynność egzekucyjną. Jest to wyłącznie akt administracyjny o charakterze proceduralnym, który nie wprowadza w sytuacji prawnej skarżącego zmian, których wystąpieniu można by się przeciwstawić poprzez wstrzymanie wykonania aktu. Wprawdzie każdy akt administracyjny wywołuje określone następstwa prawne, ale nie każdy akt administracyjny podlega wykonaniu, rozumianemu jako możliwość realizacji płynących uprawnień lub konieczność podporządkowania się obowiązkom określonym w tym akcie. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji nie nadają się do wykonania w ww. rozumieniu, zatem nie jest możliwe wstrzymanie ich wykonania. Akt administracyjny, którego kontroli zażądał skarżący w skardze, nie nakłada na stronę powinności określonego zachowania się, jak również nie przyznaje jej żadnego uprawnienia. Wobec tego, zaskarżone postanowienie organu nie podlega wykonaniu w trybie egzekucyjnym (por. postanowienie NSA z 06 marca 2019 r., I GZ 54/19; Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach dostępna na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego). Z tego powodu niemożliwe jest wstrzymanie wykonania postanowienia. Zaskarżone postanowienie nie podlega zatem wykonaniu, co oznacza, że wniosek o wstrzymanie jego wykonalności nie może zostać uwzględniony. Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi (nazwanej zażaleniem), także nieuzasadnionego, Sąd stwierdza, że taki wniosek wykracza poza kognicję sądu administracyjnego. Przyjmując, że intencją skarżącego jest wstrzymanie toczącego się postępowania egzekucyjnego należy wskazać, że sądy administracyjne nie mają takiego uprawnienia przy rozpoznawaniu, czy postanowienia dotyczące skargi na czynność egzekucyjną - są zgodne z prawem. W związku z tym, Sąd uznał, że w skardze jest zdublowany wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.