III SA/Po 736/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. s.c. [...], [...] w P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w P. z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za okres od [...] grudnia 2020 r. do [...] stycznia 2021 r. postanawia odrzucić skargę.

Decyzją z [...] lutego 2021 r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w P. odmówił skarżącej spółce jako płatnikowi składek prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od [...] grudnia 2020 r. do [...] stycznia 2021 r. W pouczeniu decyzji organ zawarł informację o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do Prezesa ZUS oraz o możliwości wniesienia skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sytuacji, gdy wnioskodawca nie chce skorzystać z prawa do zwrócenia się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. C. s.c. [...], [...] w P. w dniu [...] marca 2021 r. złożyła do Prezesa ZUS wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją, natomiast [...] marca 2021 r. zaskarżyła przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W odpowiedzi organ wniósł o odrzucenie skargi jako złożonej z uchybieniem terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Zważywszy, iż przedmiotem skargi jest decyzja ZUS o odmowie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie w sprawie zastosowanie znalazły przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, ze zm., dalej: ustawa COVID-19). Zgodnie z art. 31zq ust. 8 tej ustawy od decyzji o odmowie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o której mowa w ust. 7, płatnikowi składek przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego dotyczące odwołań od decyzji oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: Ppsa) określa zaś, że jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (§ 3). Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela ugruntowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym stanowisko, zgodnie z którym w art. 52 § 3 Ppsa ustawodawca wprowadził możliwość wyboru sposobu zaskarżenia orzeczenia organu administracji publicznej albo poprzez złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie przez ten organ sprawy albo poprzez wniesienie skargi do Sądu, bez zwracania się do organu z powyższym wnioskiem. Prawo wyboru pozostawiono stronie niezadowolonej z orzeczenia. Nie oznacza to jednak, że strona może wnieść zarówno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skargę do sądu administracyjnego. Skargę do sądu administracyjnego wnosi strona, gdy nie korzysta ze złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Niedopuszczalna jest więc sytuacja, że to samo rozstrzygnięcie strona zaskarży zarówno w drodze postępowania przed organem administracji, jak i w drodze postępowania przed sądem administracyjnym. Skarżący musi bowiem dokonać wyboru między dwiema wykluczającymi się możliwościami (por. postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z 3 września 2020 r., sygn. II SA/Gl 387/20, postanowienie WSA w Krakowie z 14 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 208/19, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca spółka będąc prawidłowo pouczona o treści art. 31zq ust. 8 ustawy COVID-19 i art. 52 § 3 Ppsa, w dniu [...] marca 2021 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ZUS z [...] lutego 2021 r., a następnie [...] marca 2021 r. wniosła skargę na tę samą decyzję do tutejszego Sądu. Wybór środka zaskarżenia dokonany przez stronę determinuje dalsze postępowanie w sprawie. W przypadku skorzystania przez stronę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Sąd nie może rozpoznać skargi, która dotyczy rozstrzygnięcia organu I instancji. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 4285/17, dostępne j.w.). Skoro skarżąca spółka zwróciła się do Prezesa ZUS z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, niedopuszczalne było równoczesne zaskarżenie tej samej decyzji do tutejszego Sądu. W związku z powyższym Sąd uznając skargę w niniejszej sprawie za niedopuszczalną - na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 3 Ppsa - orzekł o jej odrzuceniu.