III SA/Po 706/23

Dnia 9 stycznia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski (sprawozdawca) Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Małgorzata Górecka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 stycznia 2024 roku sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej zatrzymania prawa jazdy, po wznowieniu postępowania oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z dnia 21 sierpnia 2023 roku (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również: SKO) odmówiło uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia 11 marca 2021 roku (nr [...]) w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy na okres trzech miesięcy, utrzymanej w mocy ostateczną decyzją SKO z dnia 30 kwietnia 2021 roku (znak: [...]). Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikał następujący stan sprawy: W dniu 26 lutego 2021 roku do Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego w T. wpłynęło pismo z Komendy Miejskiej Policji w G., którym zawiadomiono Starostę [...] o zatrzymaniu M. G. (dalej: skarżący) prawa jazdy kategorii ABCBECE (nr dokumentu: [...]) wydanego przez Starostę [...] w dniu 30 października 2007 roku. Skarżący w dniu 18 lutego 2021 roku w G. na ul. [...] kierował pojazdem marki [...] (nr rejestracyjny: [...]) i przekroczył dopuszczalność prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, tj. o 61 km/h. W związku z powyższy Starosta T., uznając fakt przekroczenia dozwolonej prędkości o 61 km/h przez skarżącego za udowodniony na podstawie wyjaśnień policji, wydał decyzję z dnia 11 marca 2021 roku (znak: [...]), orzekając o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącego na okres trzech miesięcy. Organ uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazał m.in., że pomiaru prędkości dokonano przy użyciu przyrządu do pomiaru prędkości pojazdu w ruchu drogowym typu PolCam o numerze fabrycznym 1161PL (rok produkcji: 2007), który posiadał ważną legalizację do dnia 8 stycznia 2022 roku. Natomiast w myśl art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm., dalej: prawo o ruchu drogowym) policjant zatrzymuje prawo jazdy elektronicznie w przypadku kierowania pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Kolejno zaś organ kontroli ruchu drogowego (policja) przesyła zawiadomienie staroście właściwemu ze względu na miejsce zatrzymania kierującego pojazdem celem wydania decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku – o kierujących pojazdami (Dz. U. 2023 r. poz. 622 ze zm., dalej: u.k.p.), starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku, gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności. Nadto, zdaniem Starosty [...] informacja od Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w G. jest jedyną i wystarczającą podstawą do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, albowiem starosta jako organ administracji nie jest w żadnym przypadku władny czynić własne ustalenia w tym zakresie. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że w tym postępowaniu organy administracji publicznej nie są uprawnione do badania jakichkolwiek zarzutów prawomocnie ukaranego kierowcy, dlatego też sama informacja udzielona rzez policję wystarczy, by wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. Skarżący odwołał się od decyzji Starosty [...]. Skarżący w odwołaniu podnosił, że małoletnie dziecko z którym podróżował zasygnalizowało złe samopoczucie i pilną potrzebę fizjologiczną, której załatwienie było konieczne ze względu na stan zdrowia. W tym kontekście skarżący wyjaśniał, że córka w przeszłości przechodziła urosepsę, stanowiącą konsekwencje wstrzymywania oddawania moczu, czego rezultatem jest młodzieńcze idiomatyczne zapalenie stawów. W ocenie skarżącego, brak odpowiedniej reakcji na tego rodzaju potrzeby córki mógł skutkować istotnym pogorszeniem jej stanu zdrowia i ponownym zakażeniem układu moczowego połączonym z posocznicą. W tej sytuacji, skarżący był zmuszony zwiększyć prędkość w celu szybkiego powrotu do nieodległego miejsca pobytu w G., zwłaszcza, że brakowało możliwości wcześniejszego zatrzymania się na parkingu lub w ustronnym miejscu. Skarżący wnosił także o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji dotyczącej leczenia córki oraz dowodu z przesłuchania strony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 30 kwietnia 2021 roku (znak: [...]) utrzymało w mocy rzeczoną decyzję starosty wskazując, m.in., że podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust 1 pkt 4 i 5 oraz ust 1d i art. 103 ust 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami jest informacja, o której mowa odpowiednio w pkr 1 lub 3 art. 7 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych ustaw. Organ kontroli ruchu, który stwierdził kierowanie pojazdem silnikowym w okolicznościach o których mowa w art. 102 ust. 1 d) albo 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p. niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem. Z treści ww. przepisów wynika, że przesłanką do wydania przez organ administracji orzeczenia o zatrzymaniu prawa jazdy jest przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Podstawą wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w takim przypadku jest informacja o ujawnieniu popełnienia naruszenia. Informacja ta jest dokumentem urzędowym (por. uchwała OPS [...] ). Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu zaniechania podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia, w tym zgromadzenia potrzebnego materiału dowodowego w celu wyjaśnienia, czy odwołujący kierując pojazdem w dniu 18 lutego 2021 r. w obszarze zabudowanym, przekraczając dopuszczalną prędkość działał w stanie wyższej konieczności, organ odwoławczy wyjaśnił, że poddano ocenie przedłożoną przez odwołującego dokumentację medyczną jego córki, jak i podnoszone przez odwołującego argumenty. Jednakże SKO uznało, że nie zachodzi możliwość umorzenia postępowania i odstąpienia od wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Jak wyjaśniono, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi stan wyższej konieczności, gdyż przekroczenie prędkości nie było usprawiedliwione potrzebą ratowania życia i zdrowia. Niebezpieczeństwo grożące życiu i zdrowiu osoby kierującej pojazdem, osoby przewożonej lub jakiejkolwiek innej osoby musi mieć charakter bezpośredni i aktualny, musi realnie istnieć w czasie jazdy z nadmierną prędkością. Organ nie kwestionował faktu, że córka strony ma młodzieńcze idiomatyczne zapalenie stawów w remisji na lekach. Większość wyników córki odwołującego pochodzi z 2017 r. Ostatni wynik dotyczy 12 stycznia 2021 r. Powyższe dowodzi, że córka strony jest pod stałą opieką medyczną. Zaświadczenia zaś dowodzą, że choroba jest w remisji. Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę skarżącego na powyższą decyzję SKO z dnia 30 kwietnia 2021 roku (znak: [...]). Tutejszy Sąd wskazał na tę samą podstawę prawną wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, którą przytaczały organy. Nadto, zdaniem Sądu organ prawidłowo stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił działania w stanie wyższej konieczności, bowiem stan zdrowia córki skarżącego nie powodował bezpośredniego niebezpieczeństwa dla życia. Słuszna jest ocena, że skarżący nie był zmuszony do narażenia zdrowia i życia innych użytkowników drogi dla ratowania dobra o takiej samej wartości życia i zdrowia dziecka, by odsunąć bezpośrednio grożące niebezpieczeństwo. Przekroczenie dopuszczalnej prędkości z jaką poruszał się samochód skarżącego, nie było jedyną możliwą formą przeciwdziałania obawie skarżącego o zdrowie i bezpieczeństwo córki. Organ odwoławczy słusznie stwierdził, że skarżący mógł zatrzymać się na parkingu lub w miejscu ustronnym. Od powyższego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną, która została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2023 roku (II GSK 799/22). W międzyczasie skarżący wnioskiem z dnia 9 stycznia 2023 roku złożonym do Starosty [...] wniósł o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną SKO z dnia 30 kwietnia 2021 roku, utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 11 marca 2021 roku. Skarżący wniósł o wznowienie postępowania z uwagi na stwierdzenie na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2022 r. (sygn.: K 4/21) niekonstytucyjności przepisu, na podstawie którego została wydana decyzja administracyjna w powyższej sprawie, a także wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 kwietnia 2021 r. (znak: [...]) i wydanie w to miejsce decyzji uchylającej decyzję Starosty [...] z dnia 11 marca 2021 r. (znak: [...]) oraz stwierdzającej brak podstaw do zatrzymania prawa jazdy, względnie umarzającej postępowanie administracyjne. Decyzją z dnia 21 sierpnia 2023 roku SKO (znak: [...]) odmówiło uchylenia decyzji Starosty [...] z dnia 11 marca 2021 r. (znak: [...]). Organ zauważył, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 13 grudnia 2022 roku (sygn.: K 4/21) orzekł, że art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 roku o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw rozumiany w ten sposób, że podstawę wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 u.k.p. stanowi wyłącznie informacja organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu popełnienia czynu opisanego w art. 135 ust. 1 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. W ocenie SKO w toku postępowania zakończonego wydaniem weryfikowanych decyzji organu I i II instancji skarżący koncentrował się przede wszystkim na wykazaniu, że w omawianej sprawie zrealizowała się przesłanka z art. 102 ust. 1aa u.k.p., tj. przepisów art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 nie stosuje się, jeżeli kierujący pojazdem dopuścił się naruszenia, o którym mowa w tym przepisie, działając w celu uchylenia bezpośredniego niebezpieczeństwa grożącego dobru chronionemu prawem, jeżeli niebezpieczeństwa tego nie można było uniknąć inaczej, a poświęcone dobro w postaci bezpieczeństwa na drodze przedstawiało wartość niższą od dobra ratowanego. Jeżeli już sama redakcja art. 102 ust. 1aa wprost nawiązuje do dopuszczenia się naruszenia z art. 102 ust. 1 pkt 4 mówiącym o przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, a w toku postępowania zwyczajnego skarżący powoływał się konsekwentnie na jego brzmienie, to zdaniem SKO trudno uznać, że do takowego naruszenia nie doszło. W postępowaniu zwyczajnym skarżący nie koncentrował się na kwestionowaniu faktu popełnienia wykroczenia uzasadniającego zatrzymanie mu prawa jazdy, a na wykazaniu okoliczności, która miałaby doprowadzić do niezastosowania sankcji w tej postaci. Skarżący nie podważał treści informacji uzyskanych od policji, nie składał wniosku o zawieszenie postępowania z uwagi na nieprzyjęcie mandatu i skierowanie sprawy do Sądu, jak też nie powoływał się na skierowanie wniosku o stwierdzenie niekonstytucyjności ww. regulacji do Trybunału Konstytucyjnego. SKO stwierdziło, że powyższe okoliczności, tj. argumentacja skarżącego, która w postępowaniu zwyczajnym nie zmierzała do wykazania braku dopuszczenia się wykroczenia, w powiązaniu z faktem uznania prawomocnym wyrokiem sądu wykroczeniowego I i II instancji popełnienia naruszeń z art. 92a oraz art. 97 ustawy z dnia 20 maja 1971 roku – kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2023 r. poz. 2119 ze zm., dalej: k.w.) w zw. z art. 22 ust. 5 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 450 ze zm; obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm.; dalej: p.r.d.), tym bardziej nie pozwalają na uchylenie kwestionowanych decyzji zgodnie z żądaniem. SKO podkreśliło, że wznowienia postępowania administracyjnego nie można utożsamiać z koniecznością jego przeprowadzenia od nowa. Wszczęcie tego nadzwyczajnego trybu, a nawet zapadnięcie postanowienia o wznowieniu postępowania, nie oznacza automatycznie, że dotychczas wydane akty przestają wywoływać skutki prawne i zostają wyeliminowane z obrotu prawnego (wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2020 roku, I OSK 956/19, LEX nr 3173748). Zdaniem organu o ile w przypadku postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie zwykłym, organy administracji publicznej zobligowane są do rozstrzygnięcia istoty sprawy, o tyle w ramach wznowionego postępowania ich uwaga winna być skoncentrowana wyłącznie na analizie spełnienia przesłanek określonych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.). Na powyższą decyzję SKO skarżący, reprezentowany przez adw. M. K., pismem z dnia 19 września 2023 r., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Poznaniu, zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 149 § 2 oraz art. 151 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 145a § 1 k.p.a. przez przeprowadzenie postępowania w trybie wznowieniowym w ograniczonym zakresie i nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania sprawy administracyjnej zakończonej uprzednio decyzją ostateczną, a w tym przez brak weryfikacji stanu faktycznego przyjętego za podstawę uprzednio wydanej decyzji ostatecznej i niezbadanie, czy istniały podstawy do ustalenia, że M. G. przekroczył dopuszczalną prędkość w terenie zabudowanym o 50 km/h, co skutkowało wydaniem wadliwej decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej; 2. art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie w niezbędnym zakresie postępowania dowodowego, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego niezbędnego w sprawie oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności potrzebnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie, w jakim Organ nie przeprowadził dowodów z dokumentów zgromadzonych w aktach postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym [...] pod sygn. akt: II W [...] wskazanych w piśmie strony z 31 lipca 2023 r., w sytuacji gdy ich analiza oraz przeprowadzenie dalszych dowodów w sprawie podawały w wątpliwość przekroczenie przez M. G. dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o ponad 50 km/h; 3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez nienależytą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału i czynienie dowolnych ustaleń faktycznych w zakresie, w jakim Organ ustalił w oparciu o dowody zgromadzone w postępowaniu zwyczajnym, że M. G. dopuścił się przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o ponad 50 km/h, w sytuacji gdy okoliczność ta powinna zostać ponownie zweryfikowana w toku postępowania wznowieniowego. Ponadto, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. SKO złożyło odpowiedź na skargę, w której podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko, a także wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie. Skarżący zażądał wznowienia postępowania na podstawie art. 145a § 1 k.p.a., zgodnie z którym: "można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja". Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w takim wypadku w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie wyroku trybunału konstytucyjnego (art. 145a § 2 k.p.a.). Skarżący dochował terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, ponieważ wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 13 grudnia 2022 r. sygn. akt K 4/21, na który powoływał się skarżący, został opublikowany w Dzienniku Ustaw (pod poz. 2659) i wszedł w życie dnia 19 grudnia 2022 r. (art. 190 ust. 3 Konstytucji RP). Skarżący wniosek o wznowienie postępowania złożył 12 stycznia 2023 r., a w więc w terminie, o którym mowa w art. 145a § 2 k.p.a. W tej sytuacji SKO prawidłowo wznowiło postępowanie zakończone decyzją z 30 kwietnia 2021 r. (art. 149 § 1 k.p.a.), a następnie – jak nakazuje art. 149 § 2 k.p.a. - przeprowadziło postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Dostrzec jednocześnie należy, że SKO wznowiło postępowanie dopiero po wydaniu przez NSA wyroku z 17 stycznia 2023 r. sygn. akt II GSK 799/22 oddalającego skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu z 3 grudnia 2021 r. sygn. akt III SA/Po 983/21, którym oddalono skargę na decyzję z 30 kwietnia 2021 r. Tym samym nie doszło do kolizji postępowania wznowieniowego i sądowoadministracyjnego w sprawie dotyczącej decyzji SKO z 30 kwietnia 2021 r. Rozpoznawszy sprawę, po przeprowadzeniu wznowionego postępowania, SKO uznało, że uchyleniu decyzji ostatecznej sprzeciwia się fakt, iż w pierwotnym postępowaniu miała nie być sporna przesłanka do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy wynikająca z art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p., czyli przekroczenie przez pojazd kierowany przez skarżącego w terenie zabudowanym dopuszczalnej prędkości o ponad 50 km/h. Organ uznał mianowicie, że w pierwotnym postępowaniu przedmiotem sporu były wyłącznie przesłanki nadzwyczajne, stanowiące podstawę do odstąpienia od zatrzymania prawa jazdy, zaś skarżący nie kwestionował ustalenia o przekroczeniu prędkości. Sąd ocenił, że SKO prawidłowo rozstrzygnęło o odmowie uchylenia własnej decyzji ostatecznej z 30 kwietnia 2021 r., lecz Sąd uznał, że skarga o wznowienie postępowania na podstawie art. 145a § 1 k.p.a. nie mogła zostać uwzględniona z innych względów. Otóż skarżący domagał się wznowienia postępowania, ponieważ jeden z przepisów stanowiących podstawę decyzji wydanych w postępowaniu pierwotnym - był przedmiotem oceny TK, który w wyroku K 4/21 orzekł, że "art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 541, z późn. zm.; dalej: u.zm.k.k.), rozumiany w ten sposób, że podstawę wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212, z późn. zm.), stanowi wyłącznie informacja organu kontroli ruchu drogowego o ujawnieniu popełnienia czynu opisanego w art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988, z późn. zm.), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej". Wyrok ten niewątpliwie odnosił się do przepisu, który został zastosowany w sprawie. Z decyzji Starosty [...] z 11 marca 2021 r., która została utrzymana w mocy decyzją SKO z 30 kwietnia 2021 r. wynika, że organy za podstawę ustalenia o popełnieniu przez skarżącego czynu opisanego w art. 135 ust. 1 pkt 2 p.r.d., przyjęły właśnie informację udzieloną przez Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w G.. Jednocześnie żaden z organów orzekających w pierwotnym postępowaniu nie przeprowadzał postępowania dowodowego dotyczącego przekroczenia przez samochód kierowany przez skarżącego prędkości w terenie zabudowanym o ponad 50 km/h. W tej kwestii powołano się wyłącznie na informację Policji. Decyzja SKO została zaskarżona do WSA w Poznaniu, który oddalił skargę wyrokiem z 3 grudnia 2021 r., czyli jeszcze przed zapadnięciem wyroku TK z 13 grudnia 2022 r. sygn. akt K 4/21. Z uzasadnienia wyroku WSA nie wynika, by w postępowaniu sądowym skarżący kwestionował ustalenie o naruszeniu art. 135 ust. 1 pkt 2 lit. a) p.r.d. ani zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 2 u.zm.k.k. Sąd okoliczności tych również nie podważył z urzędu. Następnie skarżący wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu, a NSA rozpoznał ją dnia 17 stycznia 2023 r. (sygn. akt II GSK 799/22), a więc już po zapadnięciu wyroku TK w sprawie K 4/21. Z uzasadnienia wyroku NSA nie wynikało, by skarżący w postępowaniu kasacyjnym wprost zarzucał naruszenie prawa poprzez zaakceptowanie przez WSA w Poznaniu uznania za wiążącą informacji Policji o fakcie i wartości przekroczenia prędkości. W związku z tym należy wyjaśnić, że jakkolwiek NSA jest związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), to jednak w sytuacji takiej jak występująca w rozpoznawanej sprawie, tzn. zapadnięciu wyroku TK uznającego za niekonstytucyjny przepis stanowiący podstawę wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego (więc pośrednio również zaskarżonej decyzji) już po wniesieniu skargi kasacyjnej, NSA, rozpoznając skargę kasacyjną, w zakresie swojej kognicji uwzględnia derogację trybunalską, niezależnie od treści podstaw kasacyjnych. W uchwale siedmiu sędziów z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 9/09, NSA orzekł bowiem, że: "w sytuacji, w której po wniesieniu skargi kasacyjnej przez stronę Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane zaskarżone orzeczenie, jeżeli niekonstytucyjny przepis nie został wskazany w podstawach kasacyjnych, Naczelny Sąd Administracyjny powinien zastosować bezpośrednio przepisy art. 190 ust. 1 i 4 Konstytucji RP i uwzględnić wyrok Trybunału nie będąc związanym treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Uchwała wiązała skład NSA wydający wyrok w sprawie skarżącego (art. 269 § 1 p.p.s.a.). Z uzasadnienia wyroku NSA z 17 stycznia 2023 r. sygn. akt II GSK 799/22 nie wynikało tymczasem, by NSA uznał, że wyrok TK miał wpływ na ocenę prawną wyroku WSA w Poznaniu, a w konsekwencji również na ocenę zapadłych w sprawie decyzji Starosty [...] i SKO w K.. Nie ma tu znaczenia, że NSA nie dał takiej ocenie wyrazu w treści uzasadnienia swojego orzeczenia. Prawnie istotne znaczenie ma fakt oddalenia skargi kasacyjnej, czyli uznanie, że wyrok WSA w Poznaniu nie naruszał prawa i to również w zakresie oceny podstawy faktycznej decyzji SKO i Starosty [...], przy czym – jak wyjaśniono – NSA musiał dokonywać oceny prawnej z uwzględnieniem z urzędu wyroku TK z 13 grudnia 2022 r. sygn. akt uznającego art. 7 ust. 1 pkt 2 u.zm.k.k. za naruszający art. 2 Konstytucji RP. W tej sytuacji kluczowe znaczenie ma fakt, iż wyrok NSA z 17 stycznia 2023 r. sygn. akt II GSK 799/22 oraz ocena prawna wyrażona w jego uzasadnieniu była wiążąca dla stron postępowania i NSA (art. 153 w zw. z art. 193 p.p.s.a.) oraz innych sądów i organów (art. 170 p.p.s.a.). Powodowało to, że ani SKO we wznowionym postępowaniu, ani WSA w Poznaniu rozpoznając skargę na decyzję o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania, nie mogły ponownie ocenić wpływu wyroku TK z 13 grudnia 2022 r. sygn. akt K 4/21 na rozstrzygnięcie zawarte w ostatecznej decyzji SKO z 30 kwietnia 2021 r. i formułować oceny prawnej innej niż implicite wynikająca z wyroku NSA. Z tych przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzja o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej nie naruszała prawa w stopniu mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia. W świetle przedstawionych wcześniej rozważań, zarzuty skargi nie mogły być uwzględnione. Z opisanych przyczyn Sąd oddalił skargę (art. 151 p.p.s.a.).