III SA/Po 627/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 09 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Wojewody z dnia 29 kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Postanowieniem z 29 kwietnia 2025 r. Wojewoda orzekł o nałożeniu na J. K. grzywny w celu przymuszenia w wysokości [...] zł i ustaleniu opłaty za wydanie postanowienia w wysokości [...] zł, wzywając do poddania małoletniej córki M. K. obowiązkowym szczepieniom ochronnym, wskazanym w postanowieniu. J. K. (dalej także skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na wyżej wskazane postanowienie. Wojewoda w odpowiedzi na skargę uznał skargę za niezasadną informując jednocześnie, że skarżąca na zaskarżone do Sądu postanowienie wniosła także zażalenie do Ministra Zdrowia, które nie zostało jeszcze rozpatrzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie skarżącej nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak np. zażalenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Na zaskarżone do Sądu postanowienie Wojewody z 29 kwietnia 2025 r. skarżącej przysługiwało zażalenie (art. 122 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; Dz. U. z 2025 r. poz. 132), o czym zresztą skarżąca została pouczona, u dołu postanowienia. Skarżący wniosła zażalenie na to postanowienie do Ministra Zdrowia, ale przed wniesieniem skargi nie wyczerpała środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., gdyż w dniu wniesienia skargi postępowanie zażaleniowe było w toku. Dopóki zaś wniesiony środek zaskarżenia (tu: zażalenie) nie zostanie rozpatrzony i rozstrzygnięcie nie zostanie doręczone żalącej się, dopóty nie można zasadnie twierdzić, że stronie skarżącej nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Oznacza to, że przed wniesieniem skargi do Sądu skarżąca nie wyczerpała środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Nadto Sąd wskazuje, że skarga J. K. na postanowienie Wojewody z dnia 29 kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do poddania małoletniej córki M. K. obowiązkowym szczepieniom ochronnym, została już odrzucona przez tut. Sąd, prawomocnym postanowieniem z 06 sierpnia 2025 r. III SA/Po 380/25. Niniejsza skarga jest kolejną skargą J. K. na to samo postanowienie Wojewody. Dalej Sąd wskazuje, że dołączony do niniejszej skargi wniosek o wstrzymanie wykonania grzywny w celu przymuszenia jest bezprzedmiotowy, bowiem zwrócenie się do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania aktu nie wszczyna odrębnej sprawy sądowoadministracyjnej. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.