III SA/Po 601/24

Dnia 11 lutego 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska (sprawozdawca) WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lutego 2025 roku sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 września 2024r. nr [...]. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym oddala skargę

Pismem z 24 listopada 2023 r. M. B., prowadząca działalność gospodarczą pod firmą [...], zwróciła się do Starosty [...] o udzielenie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym w relacji [...]. Decyzją z 28 grudnia 2023 r. Starosta [...] zezwolił wnioskodawcy na wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym w relacji [...]. Organ pouczył, że od decyzji stronie przysługuje odwołanie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Decyzję doręczono jedynie wnioskodawcy (M. B.). Pismem z 10 stycznia 2024 r., skierowanym do Starosty [...], do udziału w sprawie w charakterze strony zgłosiła się M. J. wskazując, że w przypadku wydania decyzji o zezwoleniu na wykonywanie przewozów przez M. B., pismo z 10 stycznia 2024 r. stanowi również odwołanie od tej decyzji. W uzasadnieniu pisma M. J. wskazała, że udzielenie M. B. zezwolenia może stanowić zagrożenie dla wykonywanych przez nią przewozów na zbliżonych trasach. W piśmie z 12 lutego 2024 r., skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, M. J. wskazała, że jej pismo z 10 stycznia 2024 r. stanowi (-) zgłoszenie do udziału w sprawie w charakterze strony i (-) odwołanie od decyzji Starosty [...] z 28 grudnia 2023 r. o zezwoleniu M. B. na wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym w relacji [...]. Kopię tej decyzji M. J. załączyła do pisma z 12 lutego 2024 r., jednocześnie wnosząc o doręczenie jej odpisu tej decyzji. W piśmie z 12 czerwca 2024 r. M. J. wskazała, że nie miała wiedzy o wydaniu decyzji z 28 grudnia 2023 r. i podniosła, że jeżeli organ odstąpił od jej uzasadnienia na podstawie art. 127 § 1a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), dalej: "K.p.a.", pismo z 10 stycznia 2024 r. należy potraktować jako skargę do sądu administracyjnego na tą decyzję. Pismem z 8 lipca 2024 r. Starosta [...] uznał, że pismo nazwane przez M. J. odwołaniem od decyzji z 28 grudnia 2023 r. jest skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na tą decyzję i przesłał je wraz z aktami do tego Sądu. Sąd uznając, że nie jest to skarga na powyższą decyzję, ale odwołaniem od niej, pismem z 19 lipca 2024 r. (sygn. akt III SA/Po 354/24) zwrócił nadesłane dokumenty Staroście [...], który przy piśmie z 20 sierpnia 2024 r. przesłał je SKO w [...]. Postanowieniem z 19 września 2024 r. SKO w [...] na podstawie art. 134 K.p.a. orzekło o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania M. J. od decyzji Starosty [...] z 28 grudnia 2023 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, co następuje. Starosta [...] w decyzji z 28 grudnia 2023 r. uwzględnił w całości żądanie wnioskodawcy, stąd mógł na podstawie art. 107 § 4 K.p.a. odstąpić od uzasadnienia decyzji. Tego rodzaju decyzja, z mocy art. 127 § 1a K.p.a., jest ostateczna, stąd nie służy od niej odwołanie. Przepis ten wszedł w życie 12 maja 2023 r. i na mocy art. 17 ustawy z dnia 26 stycznia 2023 r. o zmianie ustaw w celu likwidowania zbędnych barier administracyjnych i prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 803), dalej: "nowela do K.p.a.", ma zastosowanie w sprawie, gdyż postępowanie na wniosek M. B. wszczęto 24 listopada 2023 r., czyli już po wejściu w życie art. 127 § 1a K.p.a. Błędne pouczenie o służącym od tej decyzji odwołaniu nie może szkodzić stronie, ale samo w sobie nie kreuje uprawnienia do wniesienia odwołania. Skoro decyzja z 28 grudnia 2024 r. jest ostateczna, nie służy od niej odwołanie, więc wniesione przez M. J. odwołanie jest niedopuszczalne (art. 134 K.p.a.). W skardze na postanowienie organu odwoławczego zarzucono naruszenie: 1. art. 134 K.p.a. przez uznanie odwołania za niedopuszczalne, podczas gdy: a) skarżąca nie otrzymała decyzji i nie miała wiedzy co do jej ostatecznego charakteru, b) skarżąca sprecyzowała, że jej pismo z 10 stycznia 2024 r. należy uznać za skargę do sądu administracyjnego, c) pouczenie Starosty [...] o prawie do wniesienia odwołania było wadliwe; 2. art. 28 K.p.a. polegające na niedopuszczeniu skarżącej do udziału w postępowaniu oraz wydanie decyzji i postanowienia bez jej udziału w postępowaniu; 3. art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 2201 ze zm.), dalej: "u.t.d.", przez wydanie zezwolenia zagrażającego funkcjonowaniu linii regularnych obsługiwanych przez skarżącą. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zaskarżonym postanowieniem SKO w [...] na podstawie art. 134 K.p.a. orzekło o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania M. J. od decyzji Starosty [...] z 28 grudnia 2023 r. o udzieleniu M. B., prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą [...], zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym w relacji [...] Decyzją z 28 grudnia 2023 r. Starosta [...] zezwolił wnioskodawcy (M B.) na wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym w relacji [...] pouczając go, że od decyzji stronie przysługuje odwołanie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Decyzję doręczono jedynie wnioskodawcy (M. B.). Jak zasadnie wskazało SKO w [...], Starosta [...] na podstawie art. 107 § 4 K.p.a. odstąpił od uzasadnienia decyzji z 28 grudnia 2023 r. z uwagi na uwzględnienie w całości żądania strony. Decyzja taka jest ostateczna (art. 127 § 1a K.p.a.). Nie służy od niej odwołanie, a jej uchylenie lub zmiana, stwierdzenie jej nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w K.p.a. lub ustawach szczególnych (art. 16 § 1 K.p.a.). Skarżąca w piśmie z 12 czerwca 2024 r. wyraźnie wskazała, że jej pismo z 10 stycznia 2024 r. stanowi odwołanie od decyzji z 28 grudnia 2023 r. W związku z tym SKO prawidłowo zakwalifikowało je jako odwołanie, a nie jako skargę do sądu administracyjnego, kierując się nie tylko tytułem pisma, ale wyraźną jego kwalifikacją (jako odwołanie). SKO zasadnie zatem na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Przedwczesne co najmniej byłoby zatem odniesienie się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, a to art. 22a ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d. stanowiącego, że organ może odmówić udzielenia zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym, jeżeli zostanie wykazane, że projektowana linia regularna stanowić będzie zagrożenie dla już istniejących linii regularnych, z wyjątkiem sytuacji, kiedy linie te są obsługiwane tylko przez jednego przewoźnika lub przez jedną grupę przewoźników. Nie ma z kolei znaczenia dla rozstrzygnięcia: 1. błędne pouczenie w decyzji z 28 grudnia 2023 r. o prawie do wniesienia od niej odwołania; jak słusznie podniósł organ, błędne pouczenie nie kreuje nieistniejącego uprawienia do wniesienia odwołania; 2. niedoręczenie skarżącej odpisu decyzji z 28 grudnia 2023 r., gdyż nawet w przypadku jej doręczenia wniesione odwołanie byłoby niedopuszczalne. Wobec tego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.