III SA/Po 527/05

Dnia 19 września 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędziowie WSA Beata Sokołowska As. sąd. Szymon Widłak (spr.) Protokolant: ref. staż. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2006 roku sprawy ze skargi A. R. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2005 roku nr [...] w przedmiocie wymeldowania o d d a l a s k a r g ę. /-/ Sz. Widłak /-/ M. Kwiecińska /-/ B. Sokołowska

Burmistrz O. decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r., nr [...], na podstawie art. 104 Kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.) po przeprowadzeniu postępowania z wniosku I.S. orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego A.R. z lokalu przy ulicy O. [...] w O. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że zarówno wnioskodawczyni, jak i większość świadków podali, iż nie przebywa on w miejscu stałego zameldowania od 20 lat. Przeprowadzona wizja lokalna potwierdziła, że mieszkanie jest pozbawione wody oraz prądu. Nie ujawniono w jej trakcie przedmiotów wskazujących na stałe przebywanie A.R. w miejscu zameldowania. Ustalono także, iż nie płaci on za mieszkanie. W odwołaniu A.R. wniósł o zmianę powyższej decyzji, podnosząc, że nie opuścił miejsca zameldowania z własnej woli, lecz dlatego, iż mieszkanie nie nadaje się do zamieszkania z uwagi na stan techniczny. Potwierdził, iż czasami nocuje u znajomych, gdzie również się żywi, ale nie zamieszkuje tam. Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...], Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta O. W motywach decyzji wskazał, że art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowi, że organ gminy może wymeldować osobę, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego albo osobę, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce stałego pobytu i nie przebywa w nim co najmniej przez okres ponad 2 miesięcy. W konsekwencji organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż w niniejszej sprawie zostały wyczerpane przesłanki wymeldowania. Wojewoda podkreślił, iż zameldowanie ma aktualnie wyłącznie charakter rejestracyjny, a zadaniem organów ewidencji ludności jest między innymi likwidacja fikcji polegającej na niezgodności zapisów ewidencji z rzeczywistym miejscem pobytu osób, których dotyczy obowiązek meldunkowy. W skardze z dnia [...] lipca 2005r r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A.R. ponownie przedstawił argumenty podważające jego zdaniem słuszność decyzji Burmistrza oraz Wojewody. Skarżący podkreślał, iż nie może wejść do mieszkania gdyż utrudnia mu to właścicielka – I.S. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontroluje działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie jest natomiast uprawniony do merytorycznego rozstrzygania o przedmiocie sprawy. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 - 3 tej ustawy wynika, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, stwierdzi wady, będące przyczynami wznowienia postępowania, stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu tego rodzaju naruszeń prawa zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza zarzucić nie można. Materialno-prawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 87 z 2001r., poz. 960 ze zm.). Zgodnie z treścią przepisu art. 15 ust. 2 tej ustawy, wystarczającą podstawę do wymeldowania danej osoby stanowi faktyczne opuszczenie przez nią miejsca stałego pobytu. O takim opuszczeniu można mówić w sytuacji trwałego zerwania więzi z dotychczasowym miejscem zamieszkania, co nie zachodzi w przypadkach niedobrowolnego wyprowadzenia się z lokalu, połączonego jednak z podejmowaniem prawem przewidzianych środków zmierzających do umożliwienia powrotu do dotychczasowego miejsca zamieszkania (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2002r., sygn. akt II SA/Po 1942/00; wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001r., sygn. akt V SA 3078/00, LEX nr 78937; wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2000r., sygn. akt V SA 108/00, LEX nr 49954). Sąd po przeanalizowaniu akt administracyjnych przedmiotowej sprawy nie dopatrzył się naruszenia powyżej przytoczonych przepisów prawa materialnego, albowiem ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że A.R. faktycznie nie zamieszkuje w miejscu stałego pobytu co najmniej od kilku lat, co zresztą sam potwierdził w swych pismach oraz w trakcie wizji lokalnej. Nie jest przy tym związany z mieszkaniem przy ul. O. [...] i nie stanowi ono dla niego centrum życiowego. Sporadyczne nawet wizyty w mieszkaniu nie mogą stanowić podstawy do utrzymywania fikcji meldunkowej poprzez twierdzenie, że A.R. zamieszkuje tam w sposób stały. Organ odwoławczy dokonał prawidłowej wykładni przepisów art. 15 ust. 1 i 2 powołanej wcześniej ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, albowiem w dacie wydawania decyzji przez organy administracyjne obu instancji wyłączną przesłanką wydania na wniosek lub z urzędu decyzji w sprawie wymeldowania stanowił fakt opuszczenia przez daną osobę bez wymeldowania się dotychczasowego miejsca pobytu stałego, dotyczy to także osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 2 miesięcy. Należy przy tym podkreślić, że sprawy administracyjne prowadzone w przedmiocie ewidencji ludności mają na celu wyłącznie potwierdzanie faktycznego miejsca pobytu stałego lub czasowego. Organy ewidencyjne nie są przy tym uprawnione do badania tytułów prawnych do zamieszkiwania w określonym miejscu. Organy administracyjne nie były zatem obowiązane przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy do zbadania kwestii uprawnień skarżącego do spornego lokalu. Stąd też bez znaczenia dla wymeldowania pozostaje okoliczność prawa do lokalu czy zaległości związanych z czynszem. W rozpoznawanej sprawie okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia było jedynie to, czy doszło do opuszczenia lokalu przez skarżącego bez wymeldowania się. Skarżący podnosił wprawdzie w trakcie postępowania, że faktyczną przyczyną dla której skarżący nie mieszkał w miejscu zameldowania jest okoliczność, że mieszkanie znajduje się w złym stanie, jednakże potwierdza to jedynie słuszność decyzji o wymeldowaniu. Organ administracji publicznej nie bada bowiem powodów dla jakich dana osoba nie przebywa w miejscu zameldowania, a jedynie stwierdza fakt zamieszkania dokonując właściwej rejestracji. W świetle poczynionych ustaleń nie budzi wątpliwości poprawność ustalenia przez organy administracyjne, że skarżący opuścił w sposób trwały mieszkanie w O. przy ulicy O. [...], nie dopełniając ustawowego obowiązku wymeldowania się, a w konsekwencji zgodność z prawem wydanych w jego sprawie decyzji. Zgodnie z treścią art. 7 Kpa obowiązkiem organów administracji publicznej jest podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W ramach realizacji tego obowiązku zobowiązane są one w myśl art. 77 § 1 Kpa w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz zgodnie z art. 80 Kpa dokonać oceny czy istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały udowodnione. Odnosząc powyższe spostrzeżenia do rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że organy administracji obu instancji uczyniły zadość ciążącym na nich obowiązkom. Przeprowadziły bowiem niezbędne postępowanie dowodowe, przy uwzględnieniu bezspornego faktu opuszczenia lokalu przez skarżącego. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia rozpatrywanej skargi i orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). /-/ Sz. Widłak /-/ M. Kwiecińska /-/B. Sokołowska