III SA/Po 518/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2016 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z [...] stycznia 2017 r., nadanym w urzędzie pocztowym 18 stycznia 2017 r., złożono skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2016 r. o nałożeniu na spółkę [...] Sp. z o.o. kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Wezwaniem z [...] czerwca 2017 r. zobowiązano skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – odpisu KRS w oryginale lub jego uwierzytelnionej kserokopii – pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczone zostało [...] czerwca 2017 r., jednak pozostało ono bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a.") skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Ponadto, na osobach prawnych mających zdolność sądową, do których zaliczyć trzeba spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością, a które dokonują czynności procesowych przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu (art. 28 § 1 P.p.s.a.), spoczywa obowiązek przewidziany w art. 29 P.p.s.a. do wykazania umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Skarga złożona w niniejszym postępowaniu zawiera braki w powyższym zakresie, które pomimo wezwania wystosowanego w oparciu o art. 49 § 1 P.p.s.a. nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. Mając powyższe na uwadze skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie, należało odrzucić zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 3 P.p.s.a. Wskazać ponadto trzeba, że w rozpatrywanym przypadku zachodzi dalsza jeszcze przesłanka do odrzucenia skargi, jako że nie tylko nie uzupełniono jej braków formalnych w terminie, lecz i ona sama złożona została z uchybieniem terminu do tego przewidzianego. Stosownie do art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy zaskarżona decyzja doręczona została 16 grudnia 2016 r., a więc termin do wniesienia skargi upływał z dniem 16 stycznia 2017 r. Skarga została natomiast złożona dnia 18 stycznia 2017 r. (art. 83 § 3 P.p.s.a.). Z powyższego wynika, że skarga wniesiona została po upływie ustawowego terminu. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt. 2 P.p.s.a. wniesienie skargi po terminie skutkuje jej odrzuceniem. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia.