III SA/Po 469/18

Dnia 7 listopada 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2018 roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry; postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia 31 marca 2016 roku o wymierzeniu kary pieniężnej w kwocie 36.000 zł. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek został skierowany do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa - co wynika również z treści oświadczenia o stanie majątkowym (k. 10 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu, w tym z przymusowym wykonaniem aktu. Rozstrzygając kwestię wpadkową wywołaną wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie zgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi jest na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie niedopuszczalne. Strona skarżąca nie wykazała okoliczności uzasadniających uwzględnienie żądania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak jest podstaw dla przyjęcia stanowiska, że wykonanie zaskarżonej decyzji, nawet w trybie egzekucji, niesie ze sobą realne zagrożenie utraty płynności finansowej o znamionach znacznej i nieodwracalnej szkody. W niniejszym postępowaniu sądowym skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, ale nie wykonał wezwania do uzupełnienia oświadczenia majątkowego. Oświadczenie majątkowe nie zawiera informacji, które stanowiłyby o zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. Skarżący uiścił wpis od skargi w kwocie 1.080 zł (k. 35 akt sądowych). Wskazać jednak należy, że w sprawie prowadzonej pod sygn. akt III SA/Po 349/18 A. R. odmówiono przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że skarżący zamieszkuje wraz z żoną i dziećmi na nieruchomości należącej do rodziców. Pozostaje zarejestrowany jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, ale czerpie dochody z umowy o dzieło. Średniomiesięczne wpływ na rachunek bankowy skarżącego ustalono na kwotę 4.760 zł. W małżeństwie wnioskodawcy obowiązuje ustrój rozdzielności majątkowej, a skarżący nie przedstawił danych dotyczących źródeł dochodu i sytuacji majątkowej małżonki. A. R. odmówiono przyznania prawa pomocy wskazując, że koszty utrzymania rodziny i wnioskodawcy pokrywane są z innych źródeł niż przychody pozyskiwane z umowy o dzieło. W sprawie prowadzonej pod sygn. akt III SA/Po 349/18 skarżący także uiścił wpis od skargi (720 zł). W okolicznościach niniejszej sprawy aktualne pozostaje stanowisko, że wykonanie obowiązku o charakterze pieniężnym z punktu widzenia następstw prawnych, co do zasady, nie wywołuje niebezpieczeństw określonych w treści przesłanek dla orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Zobowiązany posiada bowiem roszczenie o zwrot bezpodstawnie uiszczonych należności wraz z odsetkami; restytucja całkowita jest zasadą. Stąd jedynie obawa przed zastosowaniem środków egzekucyjnych nie stanowi o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.