III SA/Po 458/25

Dnia 2 grudnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (sprawozdawca) Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 grudnia 2025 roku sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS II Oddział w [...] z dnia 6 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zarzutu w postepowaniu egzekucyjnym oddala skargę

Pismem z dnia 25.02.2025r. M. P. (dalej: skarżący) wniósł w postępowaniu egzekucyjnym zarzut: - nieistnienia obowiązku, - braku wymagalności obowiązku – z innych przyczyn. Uzasadniając zarzut nieistnienia obowiązku podał, że w okresie styczeń – kwiecień 2024r. nie prowadził działalności gospodarczej a jedynie dążył do rozliczenia zaległych faktur z okresu poprzedzającego zawieszenie działalności. Odnośnie drugiego zarzutu podał, że obowiązek nie jest wymagalny ze względy na niewłaściwość organu egzekucyjnego, co stanowi naruszenie przepisów prawa (art. 65 k.p.a.). Postanowieniem z dnia 2 marca 2025r., znak: [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w [...] na podstawie art. 34 § 2 ust. 3 pkt b oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2025.132) w zw. z art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2024.572) działając jako wierzyciel stwierdził niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], [...] z 20 stycznia 2025r. obejmujących należności pieniężne z tytułu nieopłaconych składek za: - Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres [...], - Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego za okres [...] do [...]. W uzasadnieniu organ podał, że dnia 22 listopada 2024r. wydał decyzję nr [...] określającą skarżącemu zadłużenie z tytułu nieopłaconych składek za okres od [...] do [...]. Decyzję skarżący odebrał osobiście 12 grudnia 2024r. i nie wniósł odwołania. Decyzja stała się prawomocna. Na jej podstawie – Zakład Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w [...] wystawił tytuły egzekucyjne nr [...], [...] tytułu egzekucyjne. W celu wyegzekwowania należnych składek organ egzekucyjny – Dyrektor [...] Oddziału ZUS w [...] wszczął wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne na podstawie w/w tytułów i zajął wierzytelność z tytułu wynagrodzenia za pracę. Tytuły i zajęcia zostały przez skarżącego odebrane osobiście18 lutego 2025r. Zajęcia skierowane do dłużnika zajętej wierzytelności zostały doręczone 30 stycznia 2025r. osobie uprawnionej do odbioru. Organ uznał zgłoszony przez skarżącego zarzut za niedopuszczalny na podstawie art. 34 § 2 ust. 3 pkt b u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem wierzyciel wydaje postanowienie, w którym stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie administracyjnej, jeżeli zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Od decyzji z 22 listopada 2024r. skarżący nie wniósł odwołania a tym samym nie zakwestionował w drodze przysługującego środka zaskarżenia wysokości należności ustalonej w tym orzeczeniu, która stała się przedmiotem zarzutu. Organ podał, że do czasu wszczęcia postępowania nie odnotował wpływu żadnych dokumentów świadczących o zakończeniu wykonywania przez skarżącego działalności gospodarczej. Skarżący nie złożył dokumentów wyrejestrowujących płatnika składek, tj. ZWPA oraz dokumentów wyrejestrowujących osobę zgłoszoną do ubezpieczeń, tj. ZWUA. Wg wpisu z CEDG skarżący prowadził działalność gospodarczą w okresie od 22 maja 2015r. do 27 października 2023r., co wynikało z wstecznego wyrejestrowania dokonanego przez skarżącego w kwietniu 2024r. Zgodnie z ustaleniami ZUS skarżący prowadził działalność gospodarczą do 23 kwietnia 2024r. Kwestia podlegania przez skarżącego ubezpieczeniom w okresie od [...] a [...] została objęta odrębnym postępowaniem. Odnosząc się do zarzutu właściwości organu, wierzyciel podał, że skarżący był poinformowany, że wcześniejsza egzekucja została wszczęta przez Dyrektora [...] Oddziału w [...] ze względu na miejsce siedziby płatnika w momencie wszczęcia egzekucji. Z tych względów dalsze postępowanie przed egzekucyjne i egzekucyjne prowadzone będzie przez ten sam organ w ZUS [...] Oddział w [...]. Dodatkowo skarżący w piśmie został poinformowany, że w każdym momencie może zapoznać się z aktami prowadzonego postępowania w oddziale w [...], najbliżej miejsca zamieszkania. Wszystkie dokumenty są zeskanowane i dostępne w aktach elektronicznych. W zażaleniu skarżący podał, że nie jest zadowolony z powodu braku należytej staranności ze strony organu wydającego postanowienie. Jego zdaniem organ nie ustosunkował się do przedstawionego stanu faktycznego i motywował odrzucenie zaskarżenia w sposób niezgodny z prawdą obiektywną. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 maja 2025r., znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 83 ust. 4 i art. 83c ust. 1 a ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. 2024.497), dalej: u.s.u.s. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podał, że zadłużenie skarżącego z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres [...] – [...], Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za -1/2024 zostało ustalone w decyzji z 22 listopada 2024r., od której skarżący nie wniósł odwołania. Decyzja stała się podstawą wszczęcia postępowania egzekucyjnego, wystawienia tytułów wykonawczych i zajęcia wierzytelności. Po przeanalizowaniu dołączonych przez skarżącego dokumentów dotyczących zatrudnienia i zakazu konkurencji w [...] spółka komandytowa organ podał, że nie stanowią one dowodu na zmianę stanowiska. Fakt rozpoczęcia pracy od 2 stycznia 2024r. oraz podpisanie umowy o zakazie konkurencji miało skutek w złożonej przez skarżącego w dniu 13 marca 2024r. zmianie symbolu PKD. Na podstawie zapisów w Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej ustalono, że zawieszenie prowadzonej działalności od 27 października 2023r. skarżący zgłosił 22 kwietnia 2024r. Wykreślenie skarżącego z rejestru podatników VAT nastąpiło 24 czerwca 2024r. na podstawie art. 96 ust. 9a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2024r., poz. 361) z uwagi na zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów dotyczących zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na okres co najmniej 6 kolejnych miesięcy. Organ podał, że tak jak w przypadku złożenia dokumentów zgłoszenia do ubezpieczenia obowiązkiem płatnika jest złożenie dokumentów wyrejestrowujących z ubezpieczeń. W sprawie zakończonej wydaniem decyzji określającej wysokość zadłużenia skarżący osobiście odebrał zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 26 sierpnia 2024r. i o zakończeniu postępowania z 4 października 2024r. W pismach skarżący był informowany, że w czasie postępowania przysługuje mu prawo do czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności prawo do zgłaszania dowodów, przedstawiania wyjaśnień i wypowiadania się co do zebranych dowodów i materiałów. Zdaniem organu prawidłowe było więc stwierdzenie niedopuszczalności zarzutu na podstawie art. 34 § 2 pkt 3 ppkt b u.p.e.a. Odnosząc się do zgłaszanej kwestii właściwości organów, ZUS podał, że pismem z 17 kwietnia 2024r. był informowany, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest przez Dyrektora ZUS [...] Oddział w [...] ze względu na miejsce prowadzonej działalności tj. ul. [...], P. w momencie wszczęcia egzekucji. Pierwsze tytuły wykonawcze wystawione zostały przez tut. Oddział 8 marca 2022r. Do zmiany adresu prowadzenia działalności gospodarczej doszło w trakcie postępowania egzekucyjnego. Dokument ZUS ZFA ze wskazaniem nowego adresu siedziby/zamieszkania/korespondencyjnego płatnika składek tj. ul. [...], R. został wypełniony 4 kwietnia 2023r. Z uwagi na fakt, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Dyrektora [...] Oddziału ZUS na ten czas nie zostało zakończone to konto skarżącego nie mogło zostać przekazane do innego oddziału ZUS zgodnie z nową właściwością terytorialną. Z tych względów organem właściwym do prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania egzekucyjnego nadal jest Dyrektor II Oddziału ZUS. W terminowo wniesionej skardze skarżący podał, że - organ rentowy prowadzi postępowanie mimo braku właściwości miejscowej i merytorycznie nie uzasadnia tego stanowiska. Skarżący ponad rok przed wydaniem decyzji zmienił miejsce zamieszkania na miejscowość w województwie pomorskim, co zostało odnotowane w CEiDG i co uwzględnił Sąd Okręgowy w [...] kierując sprawę do Sądu Okręgowego w [...]. Zdaniem skarżącego skutkiem prawnym niezachowania właściwości miejscowej było również uniemożliwienie płatnikowi czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 k.p.a.), - organ naruszył zasadę bezstronności (art. 8 k.p.a.), mimo, że skarżący przedstawił dowody potwierdzające, że w okresie od stycznia 2024r. do października 2024r. nie mógł prowadzić działalności gospodarczej, gdyż nie tylko była ona przez niego wstecznie zawieszona, do czego miał prawo ale też w tym okresie był zatrudniony w [...] spółka komandytowa na umowie o pracę i objęty zakazem konkurencji. Organ nie przedstawił dlaczego w jego ocenie przedstawione przez skarżącego dowody nie są spójne z dotychczasową argumentacją i twierdzeniami o nieprowadzeniu działalności gospodarczej. Organ działa niezgodnie z właściwością wydając kolejne tytuły wykonawcze i postanowienia o nowych przedmiotach i sygnaturach, - organ nie ujął w decyzji stanu faktycznego wynikającego z zawieszenia działalności i nie wywiązał się z obowiązku wyrejestrowania płatnika po zawieszeniu działalności przez CEiDG, mimo, że na stronach organu wskazano, że należy to do organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację. Przedmiotowa sprawa na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2026.143, dalej: P.p.s.a.) została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026, poz. 143 ze zm., dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, sąd oddala skargę w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. 2026.268), a w szczególności jej art. 33 § 1, zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W myśl § 2 tego przepisu podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zawarte w art. 33 § 2 u.p.e.a. wyliczenie podstaw zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej ma charakter enumeratywny. Zobowiązany jest bowiem uprawniony do wniesienia zarzutów tylko w zakresie podstaw przewidzianych w art. 33 u.p.e.a. Oznacza to, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być tylko i wyłącznie okoliczności ściśle określone przez ustawodawcę w tym przepisie (por. wyrok WSA w Gliwicach z 26 stycznia 2022 r. sygn. akt I SA/Gl 1421/21, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne w CBOSA na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto zarzuty to sformalizowany środek zaskarżenia także z tego powodu, że korzystanie z tego środka ochrony związane jest z inicjatywą zobowiązanego. Oznacza to, że zobowiązany zgłaszając zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej wskazuje, jakie okoliczności są podstawą wnoszonych zarzutów, czy zarzuty dotyczą całości egzekucji czy tylko części i przedstawia dowody uzasadniające zgłaszane zarzuty (por. wyrok WSA w Krakowie z 9 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 845/22). Procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej są sformalizowanym środkiem prawnym, a ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do rozpoznania sprawy i wydania rozstrzygnięcia o zasadności bądź bezzasadności czy też niedopuszczalności zarzutów. Zgodnie z art. 34 § 2 pkt 3 lit. b u.p.e.a. wierzyciel wydaje postanowienie, w którym stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Należy zauważyć, że zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej jest środkiem obrony przed egzekucją, niekonkurencyjnym w stosunku do środków prawnych przysługujących zobowiązanemu w ramach odrębnych postępowań: podatkowego, administracyjnego lub sądowego. Celem art. 34 § 2 pkt 3 u.p.e.a. jest usprawnienie postępowania egzekucyjnego. Przepis ten pozbawia wierzyciela możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli dana kwestia była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku. Stwierdzenie, że taka okoliczność miała miejsce, obliguje organ do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zarzutów. Uregulowanie to wprowadza wyżej wspomnianą zasadę niekonkurencyjności środków prawnych (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II FSK 1535/12). Jednocześnie, nie ma uzasadnienia do merytorycznego rozpatrywania zarzutów dotyczących danej kwestii, jeżeli została ona określona lub ustalona w orzeczeniu, od którego przysługują odrębne środki zaskarżenia lub zarzut był lub będzie przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2018 r., II FSK 3478/15). Celem zarzutów jest ochrona strony postępowania egzekucyjnego przed niezasadnym lub niezgodnym z prawem wszczęciem i prowadzeniem egzekucji. Postępowanie w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów i zajęcia stanowiska w ich przedmiocie służy merytorycznemu ich załatwieniu w tym postępowaniu. Organ nie może natomiast merytorycznie badać zarzutu, który był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym ani takiego, który dotyczy wymagalności należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu od którego przysługuje środek zaskarżenia. W takich okolicznościach ustawodawca przewidział konieczność wydania rozstrzygnięcia o niedopuszczalności zarzutu, a nie oddalenia go (art. 34 § 2 pkt 3 lit. a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Celem art. 34 § 2 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest usprawnienie postępowania egzekucyjnego i wyeliminowanie mnożenia ilości postępowań w odniesieniu do tego samego zagadnienia/kwestii/problemu. Przepis ten pozbawia organ możliwości merytorycznego badania zarzutu wniesionego w postępowaniu egzekucyjnym, jeśli dana kwestia była już przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu dotyczącym tego samego obowiązku. Stwierdzenie, że taka okoliczność miała miejsce, obliguje organ do wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności zarzutów. W przedmiotowej sprawie skarżący podniósł zarzut nieistnienia obowiązku, uzasadniając go brakiem prowadzenia działalności w okresie 01-04.2024r. Podniósł również zarzut braku wymagalności obowiązku. Przez nieistnienie obowiązku, a więc zarzut określony w art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., należy rozumieć sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów. Zobowiązany, podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku, powinien zatem przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje. Brak wymagalności obowiązku występuje wówczas, gdy obowiązek istnieje, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie z uwagi na odroczenie terminu jego wykonania, rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej bądź z innych przyczyn. W odniesieniu wystąpienia innej przyczyny niż określona w art. 33 § 2 pkt 6 lit. a i b u.p.e.a. podstawą zarzutu mogą być zdarzenia, które powodują, że zobowiązanie nie może być egzekwowane, jak na przykład wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia). Organ stwierdzając niedopuszczalność zarzutu podał, że wobec skarżącego została wydana decyzja z dnia 22 listopada 2024r. nr [...] określająca zobowiązanie skarżącego z tytułu nieopłaconych składek z tytułu prowadzone działalności gospodarczej za okres [...]. W tym okresie skarżący podlegał ubezpieczeniu społecznemu z dwóch tytułów, tzn. również z tytułu zawartej umowy o pracę, z tych względów przedmiotowe składki obejmowały składki na Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za [...] i na Fundusz Ubezpieczeń Zdrowotnych za okres od [...] do [...]. Okoliczność wydania w/w decyzji, odebrania jej osobiście przez skarżącego i braku zaskarżenia była bezsporna. Z uwagi na powyższe i niekonkurencyjność środków zaskarżenia organ słusznie uznał, że zarzut był na podstawie art. 34 § 2 pkt 3 b u.p.e.a. niedopuszczalny. Decyzja z 22 listopada 2024r. z uwagi na jej brak zaskarżenia stała się prawomocna i ostateczna. Decyzja ta na podstawie § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz.U.2023.1626 t.j.) była podstawą wszczęcia egzekucji. Kwestionowanie ustaleń dotyczących należności pieniężnej wskazanej w w/w decyzji przez wniesienie zarzutu jest, jak już wyżej wskazano, niedopuszczalne. Tym samym bezprzedmiotowe stało się dokonywanie w przedmiotowej sprawie oceny merytorycznej dotyczącej należności z tytułu składek, twierdzeń skarżącego w tym zakresie i składanych przez niego dokumentów związanych z zatrudnieniem w spółce i obowiązującego go zakazu konkurencji. Zawarte w tym zakresie w zaskarżonym postanowieniu stanowisko organu miało więc charakter informacyjny. Twierdzenia skarżącego w skardze o braku możliwości czynnego udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z 22 listopada 2024r., nieprawidłowego ustalenia przez organ stanu faktycznego nie mogą być przedmiotem merytorycznej oceny w sprawie zgłoszonego zarzutu. Temu służyło bowiem postępowanie zakończone wydaniem decyzji z 22 listopada 2024r. Na marginesie można wskazać, że w uzasadnieniu postanowienia z 25 marca 2025r. organ podał, że kwestia podlegania skarżącego ubezpieczeniom między październikiem 2023r. a kwietniem 2024r. została objęta odrębnym postępowaniem. Nie może ona być przedmiotem analizy w niniejszym postępowaniu ale daje skarżącemu możliwość wykazania zasadności swoich twierdzeń i w przypadku ich uwzględnienia umożliwi wzruszenie decyzji z 22 listopada 2024r. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącego kwestii właściwości organu egzekucyjnego należy wskazać, że tego rodzaju okoliczności nie stanowią żadnej z podstaw zarzutów wymienionych w art. 33 § 2 u.p.e.a. Kwestia właściwości organu egzekucyjnego wprawdzie stanowiła podstawę zarzutów, lecz w stanie prawnym obowiązującym przed 30 lipca 2020 r. (ówczesny art. 33 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Obecnie może stanowić podstawę skargi na czynności egzekucyjne na podstawie art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a. z uwagi na dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy. W takiej sytuacji rozważania organu, występującego jako wierzyciel w postanowieniu z 6 maja 2025r. bez, jak słusznie wskazał skarżący, podania podstawy prawnej a także z uwagi na fakt, że winny być rozpoznane w innym trybie uznać należy za zbędne. Sąd nie ma podstaw do oceny kwestii właściwości organu egzekucyjnego w granicach skargi na postanowienie wierzyciela stwierdzające niedopuszczalność zarzutu. Organ winien wniosek skarżącego w tej części mimo błędnego określenia jako zarzut doprecyzować ewentualnie przekazać do rozpoznania jako skargę na czynności egzekucyjne o ile tego wcześniej nie uczynił. W przypadku braku rozpoznania skargi na czynności egzekucyjne skarżący ma możliwość ponowić wniosek, precyzując prawidłowy tryb jego rozpoznania. Uwzględniając powyższe, mimo zbędnego odnoszenia się w uzasadnieniach postanowień do kwestii, które jego przedmiotem nie powinny być, Sąd uznał, że odpowiadają one prawu. Naruszenie te pozostawały bowiem bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organ prawidłowo stwierdził niedopuszczalność zarzutu nieistnienia obowiązku i braku jego wymagalności z uwagi na określenie należności w decyzji z 22 listopada 2024r., od której przysługiwał skarżącemu środek zaskarżenia. Tym samym skarga na podstawie art. 151 P.p.s.a. podlegała oddaleniu.