III SA/Po 383/18

Dnia 10 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi X na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok [...] postanawia : utrzymać w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 3 września 2018 r.

Skarżący złożył wniosek o prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata – k. [...] akt. W złożonym formularzu wskazał, że nie ma rodziny, nie ma majątku ruchomego i nieruchomości oraz zasobów finansowych. Podał, że ma problemy ze zdrowiem. Nie otrzymuje dochodów i ma zobowiązania. Starszy referendarz sądowy zobowiązał skarżącego do uzupełnienia złożonego oświadczenia majątkowego pod rygorem rozpoznania wniosku w oparciu o zgromadzony dotychczas materiał dowodowy – k. [...] akt. W piśmie z dnia [...] r. skarżący stwierdził, m. in. że nie posiada majątku, jest schorowany – k. [...] akt. Nie nadesłał dokumentacji dotyczącej jego stanu majątkowego. W powyższym piśmie skarżący podał, że stwierdzono u niego [...], co ma potwierdzać [...]. Wniósł o zwrócenie się do właściwej prokuratury o nadesłanie [...] dotyczącej jego osoby. Starszy referendarz sądowy postanowieniem z dnia 3 września 2018 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. W sprzeciwie skarżący wniósł o uchylenie postanowienia oraz o zwolnienie z kosztów w całości i ustanowienie pełnomocnika z urzędu ze względu na pogorszenie się jego sytuacji zdrowotnej i majątkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje : Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 ze zm.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powyższe oznacza, że strona ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy powinna wykazać, że pomimo ograniczenia wydatków do granic zabezpieczenia kosztów koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny nie jest w stanie wygospodarować środków na koszty sądowe. Dopiero wykazanie takich okoliczności uzasadnia stanowisko, że koszty sądowe ograniczają realizację konstytucyjnego prawa do sądu. W przedmiotowej sprawie skarżący do wniosku o prawo pomocy, do uzupełnienia tego wniosku i do sprzeciwu nie załączył jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej jego sytuacji majątkowej. Tym samym należało uznać, że - mimo wyraźnego wezwania w tym zakresie – skarżący nie uzasadnił swojego wniosku w taki sposób, by możliwe było przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżący we wniosku i jego uzupełnieniu nie wykazał zatem istnienia przesłanek uzasadniających przyznanie mu prawa pomocy. Również w związku ze złożonym sprzeciwem nie udokumentował on w jakikolwiek sposób swojej aktualnej sytuacji majątkowej. Wskazać należy ponadto, że skarżący powoływał się na swoją [...] i sporządzoną[...], ale nie przedłożył jej w toku postępowania, a dokonanie tej czynności było jego obowiązkiem jako podmiotu starającego się o uzyskanie prawa pomocy. Z tych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2, art. 255 oraz art. 260 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.