III SA/Po 381/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu 27 kwietnia 2017 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi H. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2017 r., nr [...], w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżący H. G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2017 r. w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. W petitum skargi wniesiono o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody w postaci utraty możliwości wykonywania zawodu i wykonywania pracy zarobkowej. W dalszej części skargi podkreślono, że skarżący pracuje jako diagnosta samochodowy i praca ta stanowi jego jedyne źródło utrzymania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przywołanej ostatnio regulacji chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por.: B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 205). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 października 2010 r., sygn. akt II GZ 313/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd może zatem udzielić skarżącemu przewidzianej powyżej ochrony tymczasowej do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy i wydania w tym przedmiocie stosownego wyroku lub jego uprawomocnienia (art. 61 § 6 P.p.s.a.). Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu administracyjnego jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania sprawy w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności tego aktu (zob. postanowienie NSA z 20 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OZ 358/11, CBOSA). Potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez skarżącego, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu Sądu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, to znaczy przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 889/04, CBOSA). Skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie NSA z 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10, CBOSA). W świetle powyższych uwag stwierdzić trzeba, że skarżący wprawdzie powołał się na okoliczność niebezpieczeństwa wyrządzenia mu znacznej szkody przez utratę jedynego źródła utrzymania, jednak to twierdzenie skarżącego okazało się zbyt ogólne, aby udzielić mu ochrony tymczasowej z art. 61 § 3 P.p.s.a. W szczególności skarżący – zastępowany przecież przez profesjonalnego pełnomocnika – nie wskazał nawet na swoją aktualną sytuację osobistą oraz majątkową. Niewiadomym przez to pozostaje, czy skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, czy też wieloosobowe, a jeżeli tak to, czy skarżący jest jedyną osobą uzyskującą dochód pozwalający na jego utrzymanie. Nieznany pozostaje także majątek skarżącego, a przez to i jego możliwości płatnicze, jakie przysługują mu pomimo niemożliwości dalszego wykonywania pracy jako diagnosta samochodowy. Skarżący bowiem, mimo że decyzja cofająca mu uprawnienia do wykonywania dotychczasowego zawodu stała się już wykonalna, nie wykazuje przed tut. Sądem jakichkolwiek problemów płatniczych. W istocie zatem uzasadnienie rozpatrywanego wniosku sprowadza się do gołosłownego twierdzenia o utracie przez skarżącego jedynego źródła utrzymania, jednak bez przedstawienia innych istotnych okoliczności, nie sposób twierdzić, aby – zakładając nawet, że praca w charakterze diagnosty stanowiła rzeczywiście jedyne źródło utrzymania skarżącego – zaprzestanie rzeczonej pracy zarobkowej groziło skarżącemu znaczną szkodą. W żaden sposób nie wykazano by skarżącemu groziła dolegliwość przewyższająca zwykłe następstwo wykonania zaskarżonej decyzji ani nie sprecyzowano, w jaki sposób dolegliwość ta miałaby przebiegać. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.