III SA/Po 35/17

Dnia 15 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2016 roku Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry; postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, zażądała wstrzymania wykonania decyzji wymierzającej jej karę pieniężną w kwocie 36.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Wniosek został skierowany do organu oraz, w razie braku uwzględnienia wniosku przez organ, do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zaskarżona decyzja jest w całości nieprawidłowa, gdyż przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, wobec braku notyfikacji projektu tej ustawy Komisji europejskiej, nie mogą być stosowane. Działanie z naruszeniem prawa europejskiego, w ocenie autora skargi i wniosku, obliguje sąd krajowy do udzielenia ochrony tymczasowej. Dyrektor Izby Celnej, postanowieniem z dnia 13 stycznia 2017 roku odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu orzeczenia wyjaśnił, że Spółka nie uprawdopodobniła jaką konkretnie szkodę lub jakie konkretne trudne do odwrócenia skutki może spowodować dla niej wyegzekwowanie orzeczonej kar pieniężnej. Organ zaznaczył, że argumentacja wniosku jest niewystarczająca do oceny realnej możliwości ziszczenia się przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, gdyż Wnioskodawczyni nie poparła swoich żądań dokumentami źródłowymi dotyczącymi jej sytuacji finansowej i majątkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Wniosek nie ma uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718 – dalej P.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego. Zatem na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku. To strona ma przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Warunku uprawdopodobnienia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie spełnia samo ogólnikowe twierdzenie strony o zaistnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Żądanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi być poparte argumentacją (dokumentacją), która umożliwia sądowi weryfikację żądań strony w aspekcie ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne na gruncie konkretnych okoliczności w odniesieniu do konkretnego wnioskodawcy. Mając na uwadze argumentację wniosku pochodzącego od skarżącej Spółki wskazać należy, że wykonanie decyzji nakładającej obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w szczególnych okolicznościach może być źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny uiszczona należność podlega zwrotowi. Z tej też przyczyny strona domagająca się wstrzymania wykonania decyzji nakładającej obowiązek zapłaty należności pieniężnej obowiązana jest wykazać, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jej wniosku. Do akt niniejszej sprawy Spółka nie przedłożyła żadnych dokumentów odnoszących się do jej sytuacji finansowej i majątkowej. Natomiast wyznacznikiem sytuacji majątkowej skarżącej Spółki dla oceny zasadności udzielenia ochrony tymczasowej nie może być wysokość uwidocznionego w aktach sprawy kapitału zakładowego (25.000zł). Zasadnie zatem należy wnosić, że argumentacja wniosku jest niewystarczająca dla uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Skoro Spółka nie zobrazowała swojej aktualnej kondycji finansowej, to nie można rzetelnie ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji - nawet w kontekście wysokości już wymierzonych lub potencjalnie grożących Spółce innych kar pieniężnych - może prowadzić do wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.