III SA/Po 334/17

Dnia 18 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w Rudzie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia 1 lutego 2017 roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry; postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Pile z dnia 31 marca 2016 roku o wymierzeniu kary pieniężnej w kwocie 36.000 zł. W treści skargi sporządzonej przez adwokata zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie decyzji mogłoby spowodować szkodę o nieodwracalnych skutkach. Wykonanie decyzji oznacza konieczność zapłaty wysokiej kwoty pieniężnej, co negatywnie wpłynie na kondycję prowadzonej działalności gospodarczej. Strona skarżąca wskazała, że nie wykonuje obecnie sprzedaży paliw, a jedynie prowadzi wulkanizację, która jest znacznie mniej dochodowa. Skarżący wskazał, że utrata płynności finansowej możliwa w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji skutkować będzie niemożliwością prowadzenia działalności gospodarczej i w efekcie grozi upadłością. Wskazał, że nie posiada gotówki, ani innych praw majątkowych. Zajęcie i sprzedaż urządzeń do wulkanizacji doprowadzi do upadłości oraz spowoduje konieczność zwrotu kwoty dotacji z Unii Europejskiej w wysokości 99.180,00 zł. Do wniosku przedłożone zostały dokumenty obrazujące sytuację finansowa skarżącej: zestawienia bilansowe, wykaz środków trwałych, umowa przyznania pomocy z Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718, dalej: P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, co oznacza, że strona ma przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Sąd rozstrzygając kwestię wpadkową wywołaną wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi jest zatem na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie niedopuszczalne (postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014 roku, o sygn. akt II OZ 661/14, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie sądu strona skarżąca nie wykazała przesłanek dla udzielenia jej ochrony tymczasowej przed wykonaniem zaskarżonej decyzji. Analiza dokumentów dotyczących sytuacji finansowej i majątkowej Skarżącej nie wskazuje na prawdziwość tezy o braku możliwości zgromadzenia środków pieniężnych na dobrowolne wykonanie zaskarżonej decyzji. Przedłożone dokumenty nie pozwalają dokonania oceny aktualnej sytuacji finansowej strony skarżącej. Brak wyciągu z kont bankowych strony skarżącej uniemożliwia weryfikację prawdziwości twierdzeń skarżących o braku posiadania jakichkolwiek środków finansowych. Ponadto Sąd zauważa, że z przedstawionego zestawienia bilansowego (k. 41 akt sąd.) wynika, że skarżąca spółka na dzień 31 grudnia 2016 r. posiadała 72.000,00 zł środków oznaczonych jako rezerwy na zobowiązania. W tej sytuacji nie może zasadnie twierdzić, że dobrowolne wykonanie zaskarżonej decyzji - w kontekście wysokości wymierzonej kary pieniężnej - może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić również należy, że w toku postępowania egzekucyjnego zobowiązany posiada ochronę prawną z mocy prawa oraz ochronę prawną warunkowaną rozstrzygnięciem organu administracji publicznej, które umożliwiają zachowanie i prowadzenie działalności gospodarczej pomimo stosowania środków egzekucyjnych. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 618), postanowił jak w sentencji.