III SA/Po 33/17

Dnia 30 sierpnia 2017 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu – Robert Talaga po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych i ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi spółki A na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia odmówić przyznania prawa pomocy

Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił przedmiotową skargę spółki A. Dnia 21 sierpnia 2017 roku skarżąca spółka złożyła wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Z informacji zawartych we wniosku wynika, że wysokość kapitału zakładowego spółki wynosi [...] zł. Wartość jej środków trwałych wynosi ok. [...] zł, a zysk za ostatni rok wyniósł ok. [...] zł. Spółka posiada dwa rachunki bankowe, na których posiada odpowiednio [...] euro oraz [...] zł. Przedstawiciel spółki zadeklarował następujące stałe zobowiązania miesięczne: firma A – [...] euro, firma B – [...] euro, firma C – [...] euro, firma D [...] euro, firma E – [...] euro, firma F – [...] zł, firma G – ok. [...] zł, pozostałe wydatki (VAT, telefony, wypłaty pracowników, ZUS, PIT) – ok. [...] zł. W uzasadnieniu wniosku skarżąca spółka oświadczyła, że sprawa jest dla niej trudna i nie jest w stanie sama sobie w niej poradzić tym bardziej, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika. Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej jako "P.p.s.a.", osobie prawnej prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym – gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Analiza sytuacji spółki pozwala przyjąć, że nie wykazała ona, że nie ma ona żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Koszty prowadzenia postępowań sądowych należy traktować jako związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co dotyczy sytuacji, w której spółka uzyskuje dochody jak i sytuacji, w której spółka ponosi straty. W rozpoznawanym przypadku spółka wypracowała zysk za rok poprzedni i obecnie dysponuje środkami finansowymi na posiadanych rachunkach bankowych ([...] euro oraz [...] zł). Sytuacja w której skarżąca spółka prowadzi działalności i posiada środki finansowe wyklucza możliwość przyznania pomocy ze strony państwa w ramach prawa pomocy. Wprawdzie spółka powołuje się na wysokie stałe miesięczne wydatki związane z prowadzeniem jej działalności, ale w sprawie brakuje argumentów do przyznania pierwszeństwa bieżącym zobowiązaniom wnioskodawcy o charakterze cywilnoprawnym przed zobowiązaniami o charakterze publicznoprawnym, do których zalicza się należności związane z udziałem w postępowaniu sądowym. W takiej sytuacji wnioskodawca nie może być uznany za podmiot, który nie posiada środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Istotne pozostaje zatem podzielenie poglądu funkcjonującego w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym spółka która funkcjonuje w obrocie gospodarczym powinna partycypować w kosztach postępowania sądowego o własnych siłach i w oparciu o własne środki bądź też środki pochodzące z dopłat wspólników (por. postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt II FZ 532/13 oraz powołane w nim orzeczenie ETPCz z dnia 22 marca 2012 r. 19508/07 w sprawie Granos Organicos Nacionales S.A. przeciwko Niemcom, § 48). Reasumując należy stwierdzić, że nieuzasadniony jest wniosek skarżącej spółki o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 2 pkt 1 oraz art. 258 §1 i §2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.