III SA/Po 322/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Protokolant starszy specjalista Barbara Dropek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2026 r. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia 28 listopada 2025 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę w całości.

Zaskarżoną decyzją z 28 listopada 2025 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO lub organ II instancji), po rozpatrzeniu odwołania K. P., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z 26 maja 2025 r. ([...]) o odmowie przyznania zasiłku celowego na pokrycie wydatków powstałych w wyniku zdarzenia losowego. Zaskarżona decyzja SKO zapadła, jak wynika z jej uzasadnienia, w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Postanowieniem z 4 maja 2023 r. ([...]) Burmistrz Miasta i Gminy [...] (dalej: Burmistrz lub organ I instancji), w związku z wnioskiem K. P. (zwanego dalej: Wnioskodawcą, Stroną lub Skarżącym) z 24 kwietnia 2023 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia prawa do zasiłku celowego na pokrycie wydatków powstałych w wyniku zdarzenia losowego. Na skutek zażalenia Wnioskodawcy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO lub organ II instancji) – postanowieniem z 31 października 2024 r. – uchyliło w całości ww. postanowienie Burmistrza i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Przywołaną wyżej decyzją z 26.5.2025 r. Burmistrz odmówił przyznania Wnioskodawcy zasiłku celowego na pokrycie wydatków powstałych w wyniku zdarzenia losowego. W uzasadnieniu, opierając się na oświadczeniu Wnioskodawcy z 16.12.2024 r., organ I instancji wskazał, że Wnioskodawca ubiega się o pomoc przewidzianą w art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1283; w skrócie: u.p.s.), według którego zasiłek celowy może być przyznany również osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego. Do takich zdarzeń, zgodnie z pisemnym oświadczeniem Wnioskodawcy, doszło w wyniku wichur mających miejsce w roku 2017, tj.: 10.6.2017 r. i 21.9.2017 r. W toku postępowania organ I instancji pozyskał ekspertyzę Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej - Państwowego Instytutu Badawczego Centrum Hydrologiczno-Meteorologicznego Sieci Pomiarowo-Obserwacyjnej (w skrócie: IMiGW), z której wynikało, że w ww. dniach w rejonie [...] występowały słabe opady deszczu, wiatr był słaby i umiarkowany. Wobec tego organ I instancji ocenił, że nie miały wówczas miejsca ulewne, a tym bardziej nawalne opady deszczu ani prędkości wiatru mogące spowodować zniszczenia w postaci uszkodzenia dachu. Nie mogło więc dojść do zdarzenia losowego, a tym samym brak jest podstaw do przyznania Wnioskodawcy zasiłku celowego na podstawie art. 40 ust. 1 u.p.s. Burmistrz wskazał również, że Wnioskodawca utrzymuje się z emerytury w wysokości [...] zł i "świadczenia wyrównawczego antykomunistycznego" w wysokości [...] zł, którego nie wlicza się do dochodu, stanowi ono jednak zasoby finansowe Strony (informacje pozyskane w wywiadzie środowiskowym z 9.5.2025 r.). Ponadto w lutym 2023 r. otrzymał on spłatę ww. świadczenia za okres od października 2020 r. do stycznia 2023 r. w wysokości [...] zł. W ocenie organu I instancji miał więc środki na naprawę dachu. Od opisanej decyzji Burmistrza, Wnioskodawca złożył odwołanie, w którym podniósł, że dopiero podczas składania oświadczenia z 16.12.2024 r. dowiedział się, że musi podać dokładną datę nawałnic – wcześniej nikt tego od niego nie wymagał. Skarżący wskazał, że ze względu na stan zdrowia (trudności w poruszaniu się), podał daty "w przybliżeniu": 10.6.2017 r. i 21.9.2017 r. Dalej powołał się na złożone przed organem I instancji oświadczenie, w którym podał jeszcze inne daty zawieruchy, tj. w nocy z 16 na 17.2.2022 r. oraz w dniu 18.2.2022 r. Poinformował, że wystąpił do IMiGW o ekspertyzy dotyczące sytuacji meteorologicznej w tych datach. Podniósł, że nie pamięta dokładnych dat nawałnicy, która miała miejsce 7 lat wcześniej. Pamięta tylko, że nawałnice miały miejsce w czerwcu i wrześniu 2017 r. Przy piśmie z 9.7.2025 r. organ I instancji przekazał do SKO pismo Strony wraz z załącznikiem w postaci Informacji meteorologicznej IMiGW z 30.6.2025 r. Utrzymując w mocy decyzję Burmistrza z 26.5.2025 r. – przywołaną na wstępie decyzją z 28.11.2025 r. – SKO podkreśliło w uzasadnieniu, że Wnioskodawca w swym oświadczeniu z 16.12.2024 r. potwierdził, że wnioskiem z 24.4.2023 r. zwrócił się o zasiłek celowy przyznawany na podstawie art. 40 u.p.s., który – jak sam wskazał - mówi o zdarzeniu losowym. Również w odwołaniu, jak i w piśmie z 9.7.2025 r., wskazywał on na zdarzenia losowe i "wichury". Wobec tego – jak stwierdziło SKO – wniosek Strony z 24.4.2023 r. należy rozpoznać w oparciu o ww. przepis. W związku tym organ II instancji wyjaśnił – z powołaniem się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego – że art. 40 u.p.s. normuje szczególne zasady przyznawania zasiłku celowego, bowiem w wyjątkowych sytuacjach mogą otrzymać go osoby lub rodziny przekraczające ustalone w ustawie kryterium dochodowe. Jednakże uchylenie kryterium dochodowego nie oznacza uchylenia celu, w jakim udzielana jest pomoc społeczna, tj. wspieranie danych osób w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb. Poza tym SKO zaznaczyło, że decyzja wydawana na podstawie art. 40 ust. 1 i 2 u.p.s. jest decyzją uznaniową, co oznacza, że organ może przyznać pomoc w postaci zasiłku celowego, ale nie musi. Uznanie administracyjne wprawdzie nie pozwala organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale jednocześnie nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. Co istotne, zasiłek celowy z art. 40 ust. 1 i 2 u.p.s. nie ma charakteru odszkodowawczego i nie może być traktowany jako rekompensata za straty spowodowane zdarzeniem losowym. Nie stanowi też zadośćuczynienia ze strony Państwa, które nie ma obowiązku zapewnić pomocy w remoncie każdej nieruchomości uszkodzonej w wyniku klęski. Dalej organ II instancji wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie Wnioskodawca w swym oświadczeniu z 16.12.2024 r. wskazał, że ubiega się o zasiłek celowy przyznawany na podstawie art. 40 u.p.s. w związku ze zdarzeniem losowym, które miało miejsce w dniach 10.6.2017 r. i 21.9.2017 r. Zdaniem SKO, organ I instancji prawidłowo uznał – na podstawie znajdującej się w aktach sprawy ekspertyzy IMiGW załączonej do pisma tego instytutu z 16.4.2025 r. – że w ww. dniach nie miały miejsca zjawiska atmosferyczne, które mogły spowodować uszkodzenie dachu, a tym samym nie wystąpiło zdarzenie losowe uzasadniające przyznanie zasiłku celowego na podstawie art. 40 u.p.s. SKO podkreśliło, w ślad za organem I instancji, że dopiero po otrzymaniu ekspertyzy meteorologicznej w dniu 9.5.2025 r. Skarżący wskazał inne daty zdarzenia losowego (tj. "zawieruchę" w nocy z 16 na 17.2.2022 r. i w dniu 18.2.2022 r.), które miało przyczynić się w znacznym stopniu do zniszczenia dachu na budynku. Tymczasem, jak zauważyło SKO, w odwołaniu oraz w piśmie przekazanym w toku postępowania odwoławczego Skarżący znów odwołał się do roku 2017. Wskazał przy tym na swój stan zdrowia (trudności w poruszaniu się) oraz na znaczny upływ czasu, które to okoliczności uniemożliwiają mu dokładne wskazanie dat zdarzenia losowego. W ocenie SKO trudno jednak oczekiwać, aby organ I instancji występował kilkukrotnie o ekspertyzy meteorologiczne w sytuacji, gdy Strona nie jest w stanie precyzyjnie określić, do jakiego zdarzenia się odwołuje. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, SKO: - wskazało, że organ I instancji decyzją z 10.5.2022 r. ([...]) przyznał Stronie zasiłek celowy na pokrycie wydatków (naprawa dachu) powstałych w wyniku zdarzenia losowego w kwocie [...]zł (w decyzji jest informacja o tym, że zdarzenie losowe miało miejsce w sierpniu 2017 r.); - odnosząc się do przedłożonej przez Skarżącego informacji IMiGW przedstawiającej maksymalne dobowe prędkości wiatru w wybranych dniach 2017 r. i 2022 r. – zauważyło, że z informacji tej nie wynika, aby dotyczyła ona miejscowości [...]. Poza tym w ww. opracowaniu pojawiają się również inne daty, ponad te wskazane dotychczas przez Skarżącego; - powtórzyło za organem I instancji – w kontekście zaakcentowanej konieczności stosowania ogólnych zasad pomocy społecznej – że Wnioskodawca utrzymuje się z emerytury w wysokości [...] zł i "świadczenia wyrównawczego antykomunistycznego" (jak wyjaśniło SKO: "prawdopodobnie chodzi o świadczenie wyrównawcze przyznawane działaczom opozycji antykomunistycznej oraz osobom represjonowanym z powodów politycznych") w wysokości [...] zł. Ponadto w lutym 2023 r. otrzymał spłatę tego świadczenia za wcześniejszy okres, w wysokości [...] zł. Wobec tego SKO podzieliło ocenę organu I instancji, że Wnioskodawca miał środki na naprawę dachu. Ponadto w okresie od 2017 r. do 2024 r. łącznie przyznano Stronie na naprawy: pomieszczenia, podłogi, sufitu zniszczonego przez zalania oraz dachu kwotę [...]zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję SKO, Wnioskodawca podkreślił: - z powołaniem się na, zapadły w jego sprawie, wyrok WSA w Poznaniu z 18.1.2022 r. o sygn. akt IV SA/Po 852/21 – że w przypadku zasiłku celowego przyznawanego na podstawie art. 40 ust.1 i 2 oraz art. 41 u.p.s. wysokość osiąganych dochodów nie ma znaczenia. Tymczasem – jak stwierdził – SKO już stosuje "metodę ujawniania dodatkowych dochodów", które w myśl ww. przepisów "nie powinny mieć zastosowania". Po pierwsze, dlatego że owe dochody nie są stałe, a po drugie – gdyż zostały uzyskane 5 lat po nawałnicy z 2017 r., w wyniku której został zniszczony dach. Skarżący zaznaczył, że uzyskane pieniądze "zostały wykorzystane na remont ocieplania budynku i ogrzewanie – fotowoltaika"; - że od zgłoszenia Burmistrzowi o nawałnicy z 2017 r. do wykonania pierwszej ekspertyzy pogodowej, czyli do 2025 r., z Urzędu Miasta i Gminy w [...] (w skrócie: UMiG) nie było żadnej komisji w sprawie uszkodzenia dachu. Były jednak dokonywane częściowe wypłaty kwot pieniężnych na naprawę tego dachu i uszkodzeń wewnątrz pomieszczeń. Zatem UMiG wiedział o uszkodzeniu dachu; - że po 8 latach od ww. wichury UMiG domagał się od Skarżącego, aby podał dokładny dzień tej nawałnicy. Skarżący już w tym czasie chodził o lasce i "w przybliżeniu" podał: 10.6.2017 r. oraz 21.09.2017 r. Natomiast z informacji z IMiGW z 30.6.2025 r., jaką otrzymał Skarżący, wynika, że nawałnica miała miejsce 30.6.2017 r. i 14.9.2017 r.; - że dach nie może być naprawiany etapami, "jak sobie planował UMiG w [...] w formie zaliczek" (zarazem Skarżący przyznał, że otrzymał łącznie na jego naprawę [...] zł). Skutek jest taki, że jak jedna połać dachu zostanie naprawiona, to znowu przecieka w innej części dachu, wskutek jego naruszenia przez wichurę. Dach ten w wyniku nawałnic z 2017 r. i 2022 r. musi być w całości naprawiony, za kwotę – jak oszacował Skarżący – [...]. zł; - że w sprawie uszkodzeń dachu wywołanych wichurami, jakie miały miejsce w czerwcu i wrześniu 2017 r. oraz w lutym 2022 r., składał już wcześniej pisma do OPS w [...] – z: 1.9.2020 r., 2.8.2022 r., 17.3.2022 r. i 11.6.2024 r. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2026 r. strony nie stawiły się. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.; w skrócie: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonawszy tak sprawowanej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 28 listopada 2025 r. ([...]) – utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z 26 maja 2025 r. ([...]) o odmowie przyznania zasiłku celowego na pokrycie wydatków powstałych w wyniku zdarzenia losowego – Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji SKO, względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa. Powyższe decyzje organów obu instancji zapadły w postępowaniu administracyjnym wszczętym na wniosek Skarżącego z 24 kwietnia 2023 r. W związku z tym należy od razu zaznaczyć, że przywołany w skardze, prawomocny wyrok tut. Sądu z 18 stycznia 2022 r. o sygn. akt IV SA/Po 852/21 (w skrócie: Wyrok WSA), choć zapadł także w wyniku skargi K. P., to jednak nie w tej samej sprawie – jak tego wymaga art. 153 p.p.s.a. – co wyrok niniejszy. Albowiem przywołany Wyrok WSA – jak wynika z treści jego uzasadnienia – został wprawdzie wydany także w wyniku kontroli decyzji SKO (z 20.7.2021 r. nr [...]) oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza (z 24.5.2021 r.), mających za przedmiot sprawę pomocy finansowej Skarżącemu na naprawę dachu oraz podłogi budynku położonego [...] przy ul. [...], ale dotyczyły one uszkodzeń powstałych (a ściślej: mających powstać, według oświadczenia Strony) podczas gwałtownych deszczy i wiatrów w sierpniu 2017 r., które zostały objęte wnioskiem Skarżącego z 10 sierpnia 2020 r. W konsekwencji Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie był związany wskazaniami i ocenami prawnymi wyrażonymi w Wyroku WSA, na zasadach określonych w przywołanym przepisie art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że: "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie." Organy obu instancji trafnie uznały, że aktualny (cyt.: "ponowny") wniosek Skarżącego o pomoc finansową na naprawę dachu – z 24 kwietnia 2023 r. – powinien być rozpoznawany i rozstrzygany na podstawie art. 40 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1283; w skrócie: u.p.s.), który – w brzmieniu obowiązującym w czasie, gdy doszło do wydania decyzji tak I, jak i II instancji – stanowił, że: "1. Zasiłek celowy może być przyznany również osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego. 2. Zasiłek celowy może być przyznany także osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku klęski żywiołowej lub ekologicznej. 3. Zasiłek celowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi." Przemawiała za tym zarówno treść ww. wniosku – w którym Wnioskodawca powołał się na publikację prasową traktującą o "pomocy państwa w postaci specjalnego zasiłku celowego z tytułu zdarzenia losowego lub klęski żywiołowej. Może być on przyznany niezależnie od dochodu i nie musi podlegać zwrotowi" – jak i jego późniejszych pism, w tym oświadczenia Wnioskodawcy z 16.12.2024 r., jego odwołania z 11.6.2025 r., a także rozpatrywanej tu skargi z 20.1.2026 r. Nie ulega wątpliwości, że świadczenie, o jakim mowa w cytowanym art. 40 u.p.s., jest zasiłkiem celowym – a więc świadczeniem przyznawanym na zaspokojenie "niezbędnej potrzeby życiowej" – z tym że wykazującym pewne cechy szczególne, do których należy zaliczyć przede wszystkim uchylenie przez ustawodawcę wymogu nieprzekraczania przez beneficjenta tzw. kryterium dochodowego oraz wyraźne określenie źródła niezbędnej potrzeby, która musi wynikać ze "zdarzenia losowego" (względnie "klęski żywiołowej lub ekologicznej"). Należy przy tym w pełni zgodzić się z organem II instancji, że owo "uchylenie" przez ustawodawcę wymogu kryterium dochodowego, nie oznacza uchylenia podstawowego celu, w jakim udzielana jest pomoc społeczna, którym to celem jest, zwłaszcza w świetle art. 3 ust. 1 ab initio u.p.s., "wspieranie" – a nie "wyręczanie" – osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb. W tym kontekście, wbrew zarzutom skargi, niepozbawiony zupełnie znaczenia był fakt oraz wysokość przychodów uzyskanych przez Skarżącego po wystąpieniu zdarzenia losowego oraz wywołanych nim strat, których pokryciu miał służyć wnioskowany zasiłek celowy. W pełni trafne i wystarczające są także wywody zaskarżonej decyzji wyjaśniające okoliczność, że decyzja wydawana na podstawie art. 40 ust. 1 lub 2 u.p.s. jest tzw. decyzją uznaniową. W okolicznościach kontrolowanej sprawy na szczególne podkreślenie zasługuje wszakże jeszcze inna cecha szczególna zasiłków przyznawanych na warunkach określonych w art. 40 u.p.s. – niedość wyraźnie zaakcentowana w motywach decyzji organów obu instancji, a słusznie eksponowana w wypowiedziach doktryny, w których zasadnie podkreśla się, że: "uzyskanie analizowanej pomocy zależy od wykazania związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy określonym zdarzeniem (klęską) a poniesioną stratą. Takie rozwiązania nie są typowe dla pomocy społecznej. Podobnie innego spojrzenia wymaga tu aktywizacja świadczeniobiorcy i jego współdziałanie z pracownikiem socjalnym" (zob. I. Sierpowska, Pomoc społeczna. Komentarz, Warszawa 2025, uwagi do art. 40). Na tym tle – w szczególności w aspekcie zasygnalizowanych wyżej wymogów "aktywizacji" i "współdziałania" świadczeniobiorcy – jako nie do końca zrozumiałe jawi się "zdziwienie" wyrażane przez Skarżącego oczekiwaniami organów pomocy społecznej w zakresie precyzyjnego przezeń określenia – w tym co do daty wystąpienia – owego zdarzenia losowego, o jakim mowa w art. 40 ust. 1 u.p.s., na które powołuje się Skarżący. Po pierwsze, skoro było to zdarzenie (nawałnica / wichura) tak dotkliwe w skutkach, jak to deklaruje Skarżący, że spowodowało znaczne uszkodzenia dachu jego domu, to raczej powinno mocno i trwale odcisnąć się w pamięci Skarżącego. Już w tym kontekście za niezrozumiałe i nie do zaakceptowania należy uznać wskazywanie przez Skarżącego coraz to nowych dat, w jakich miało mieć miejsce owo zdarzenie, które uszkodziło dach. Przy tym w okolicznościach kontrolowanej sprawy nie sposób odmówić racji twierdzeniom SKO, że trudno oczekiwać, aby organ pomocowy występował kilkukrotnie (a ściślej: dwa lub więcej razy) o ekspertyzy meteorologiczne – i, dodajmy, pokrywał ich koszty – w sytuacji, gdy Strona nie jest w stanie precyzyjnie określić, do jakiego zdarzenie się odwołuje. Po drugie, w toku postępowania o specjalny zasiłek celowy Skarżący może wprawdzie uchylać się od sprecyzowania rodzaju i okoliczności (w tym daty) zdarzenia losowego, którym wywołane straty usiłuje powetować sobie wnioskowanym zasiłkiem – w szczególności zasłaniając się swą "niepamięcią" lub złym stanem zdrowia – jednakże, co do zasady, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania wymaganego związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy określonym zdarzeniem losowym (tu: wichurą i/lub nawalnym deszczem), a poniesioną stratą. Poza tym w realiach kontrolowanej sprawy jest już jasne – przede wszystkim z uwagi na znaczny upływ czasu od deklarowanego przez stronę skarżącą zdarzenia (czy to zaistniałego w roku 2017, czy też, jak niekiedy "alternatywnie" wskazywał Skarżący, w roku 2022), a także na poczynione przezeń w międzyczasie nakłady i wykonane prace w związku z doraźną naprawą dachu (o których wyraźną wzmiankę znajdujemy choćby w skardze, na s. 8-9) – że nie jest już możliwe ani stwierdzenie istnienia związku przyczynowego pomiędzy owym zdarzeniem, a stanem dachu, ani też ustalenie rozmiaru ewentualnych szkód wywołanych przez deklarowaną nawałnicę. Ta ostatnia okoliczności jest zaś nie mniej istotna niż sam związek przyczynowy, skoro – jak trafnie zauważa się w doktrynie – "Poniesione straty są jednym z głównych kryteriów przyznania pomocy" (zob. I. Sierpowska, Pomoc społeczna,. Komentarz, Warszawa 2025, uwagi do art. 40). Podobnie w orzecznictwie podkreśla się, że "art. 40 ust. 1 i 2 ustawy po pomocy społecznej wskazuje na «poniesienie straty» jako kryterium przyznania zasiłku celowego. Obliguje to organ pomocowy do oceny, czy rzeczywiście strona poniosła straty w wyniku zdarzenia losowego, klęski żywiołowej lub ekologicznej oraz jaka jest ich skala" (zob. wyrok WSA z 23.5.2013 r., IV SA/Po 308/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: CBOSA,). Mając wszystko to na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że organy obu instancji w sposób uprawniony odmówiły Skarżącemu przyznania wnioskowanego zasiłku celowego na pokrycie wydatków powstałych w wyniki zdarzenia losowego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił.