III SA/Po 316/22

Dnia 31 sierpnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Kosewska Sędzia WSA Małgorzata Górecka Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz (spr.) Protokolant: St. sekr. sąd. Anna Skrzypczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2022 roku sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia 22 lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 22 lutego (o nr powołanym w sentencji wyroku) Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD) po rozpatrzeniu odwołania P. sp. z o.o. z s. w P. od decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (LWITD) z 29 października 2021 r. nr [...] o nałożeniu na ww. spółkę kary pieniężnej w wys. 10.000 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę zaskarżonej decyzji przywołano przepisy art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: K.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. v, art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f, art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 779 ze zm., dalej: u.t.d.) art. 24 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach 9t.j. z 2021 r. poz. 779 ze zm. dalej: u.o.) oraz § 9-11 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 październik 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1746 ze zm., dalej: r.s.w.t.o.) i lp. 4.8 załącznika nr 3 do u.t.d. Decyzję wydano przyjmując następujący stan faktyczny i prawny. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegajże na wykonywaniu przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 u.o. tj. naruszenie określone w lp. 4.8 zał. nr 3 do u.t.d. Dokonanie naruszenia stwierdzono podczas kontroli drogowej przeprowadzonej 31 sierpnia 2021 r. na drodze ekspresowej [...] zespołu pojazdów składającego z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i naczepy marki [...] o nr rej. [...], którym kierował T. Ł.. Kierujący wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy P. sp. z o.o. Kierujący przewoził ładunek odpadów (o kodzie 17 04 05 – żelaza i stal) z P. do B.. Przewóz wykonywany był zespołem pojazdów, który z przodu nie był oznakowany tablicą informującą o przewozie odpadów o treści "ODPADY". Przebieg kontroli utrwalono w protokole kontroli. LWITD pismem z 31 sierpnia 2021 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w zakresie naruszenia określonego w lp. 4.8 zał. nr 3 do u.t.d. Decyzją z 29 października 2021 r. LWITD nałożył na P. sp. z o.o. karę pieniężną w wys. 10.000 zł za powyższe naruszenie przepisów u.t.d. W odwołaniu od powyższej decyzji P. sp. z o.o. (skarżąca/strona) wniosła o umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. wskazując na pkt 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/98 (WE) z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz. Urz. UE L. 312 z 22.11.2008 r.) i zawiadomienie Komisji Europejskiej dotyczące wytycznych technicznych w sprawie klasyfikacji odpadów 2018/C124/01 (Dz. Urz. KE C124 z 09.04.2018 r.). Podniosła, że produktów i produktów ubocznych nie klasyfikuje się jako odpady. Jej zdaniem przewożone w dniu kontroli produkty z żeliwa i połamane produkty z żeliwa zostały niesłusznie zakwalifikowane jako odpady. Skontrolowany kierowca przewożonych produktów nie uznał za odpady i zasłonił oznakowanie informujące o przewozie odpadów. Zdaniem spółki kierujący zachował się naganni, ale jego ocena przewożonych odpadów była słuszna. Postępowanie powinno więc być umorzone. Uzasadniając utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji GITD powołał przepisy art. 4 pkt 22 lit. v, art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f) i art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 u.t.d., a także przepisy art. 24 ust. 1 i 6 u.o. oraz § 9-11 r.s.w.t.o. oraz lp. 4.8 zał. nr 3 do u.t.d., by następnie wskazać, że przepisy art. 24 ust. 6 u.o. i § 9-11 r.s.w.t.o. jednoznacznie wskazują, transport odpadów ewidencjonowane zgodnie z art. 66 ust. 4 u.o. i odpady inne niż niebezpieczne przewożone w ilości przekraczającej 100 kg może być wykonywane tylko środkami transportu odpowiednio oznakowanymi. Zgodnie z § 9 r.s.w.t. pojazdy lub zespoły pojazdów, którymi przewożone są odpady powinny być oznakowane tablica koloru białego o wymiarach 400 mm szerokości i 300 mm wysokości, na której jest umieszczony na pis "ODPADY", naniesiony wielkimi literami koloru czarnego o wysokości minimum 100 mm i szerokości linii minimum 15 mm. Tablica powinna być umieszczona w widocznym miejscu z przodu środka transportu, na jego zewnętrznej powierzchni. Oznakowanie to powinno być czytelne i trwałe oraz odporne na warunki atmosferyczne. Zdaniem organu odwoławczego w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przez stronę przepisów u.t.d., a argumenty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. GITD wskazał, że podczas kontroli 31 sierpnia 2021 r. kierujący T. Ł. w imieniu wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy z P. do B., przewożąc ładunek odpadów o kodzie 17 04 05 – żelazo i stal, co potwierdzają dokumenty przewozowe tj. dokument WZ nr [...], kwit wagowy i karta przekazania odpadów do systemu BDO nr [...] Przewóz wykonywano zespołem pojazdów składający się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i naczepy marki [...] o nr rej. [...], który nie odpowiadał wszystkim wymogom określonym w przepisach regulujących wykonywanie przewozu odpadów. Środek transportu powinien być oznakowany tablica wymaganą przy przewozie odpadów o treści "ODPADY", a tablicy tej nie posiadał, co potwierdza protokół kontroli i dokumentacja fotograficzna. Przewóz dokonywały był więc z naruszeniem art. 24 ust. 6 u.o. i § 9-11 r.s.w.t.o. Dlatego organ I instancji słusznie nałożył karę w wys. 10.000 zł określoną w lp. 4.8 zał. nr 3 do u.t.d. Odnosząc się do zarzutów odwołania GITD wskazał, że o uznaniu pro0duktu lub substancji za produkt uboczny nie decyduje jego wytwórca, lecz następuje po spełnieniu przesłanek określonych w art. 10 u.o., o czym rozstrzyga– po uprzednim zgłoszeniu uznania przedmiotu lub substancji za produkt uboczny – w formie decyzji organ wskazany w art. 11 u.o. tj. marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce wytwarzania produktu lub substancji. Strona zaś takiej decyzji nie przedłożyła, co oznacza, że brak jest podstaw do uznania przedmiotowego za produkt uboczny. Ponadto organ II instancji podał powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że o kwalifikacji danego przedmiotu za odpad decyduje zachowanie posiadacza danego przedmiotu i przesłanka "pozbycia się" tego przedmiotu. Przesłankę tę można więc stwierdzić wyłącznie na podstawie zachowania posiadacza przedmiotu, z uwzględnieniem obiektywnych okoliczności umożliwiających odtworzenie zamiaru, jaki mu przyświecał w stosunku do tego przedmiotu. Nie chodzi tu o utratę kontroli nad przedmiotem, ale zasadniczą zmianę jego wykorzystania, odmienną od głównego przeznaczenia, do którego przestał się on nadawać. Pozbyciem się przedmiotu jest również przekazanie go (zbycie) innemu podmiotowi, który będzie go wykorzystywał w inny, zasadniczo odmienny od dotychczasowego sposób. Odpadami mogą być więc także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu i mogące być w związku z tym przedmiotem transakcji handlowej jako dobro o określonej wartości ekonomicznej. GITD zważył, że ładunek przewożony w dniu kontroli strona – jego posiadaczka sama określiła jako odpad w karcie przekazania odpadów w systemie BDO i przekazała odbiorcy. Na podstawie zachowania strony można stwierdzić, że pozbyła się ww. ładunku, czyli był on dla niej jedynie odpadem. GITD stwierdził również, że w sprawie nie zaistniały przesłanki zastosowania art. 92c u.t.d. (powołano treść) zwalniające przedsiębiorcę z odpowiedzialności za naruszenie przepisów u.t.d. Podkreślono, że ów przepis ma zastosowanie tylko w sytuacjach powstałych w warunkach niezależnych od przedsiębiorcy, np. klęski żywiołowe, katastrofy, czy też wprowadzenie na danym obszarze stanów nadzwyczajnych. Nie można się zaś skutecznie powoływać na treść tego przepisu w sytuacji, gdy kierujący wykonując powierzone zadania przewozowe dopuszcza się działań, za które ustawa przewiduje nałożenie kary. Ów przepis odnosi się do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Zebrany zaś materiał dowodowy nie zawiera żadnych dowodów, które wskazywałyby na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy. Jeżeli zaś nawet skontrolowany przewóz drogowy był wykonywany bez wymaganej tablicy informującej o przewozie odpadów z powodu zaniedbań kierowcy, to taka okoliczność nie wyłącza odpowiedzialności strony, która jako przedsiębiorca ma możliwość oddziaływania na zachowanie kierowcy. Organ odwoławczy wyjaśnił również w związku z art. 92c u.t.d. i art. 189a § 2 K.p.a. brak zasadności zastosowania w sprawie kar pieniężnych za naruszenie przepisów u.t.d. przepisów art. 189d, art. 189e i art. 189f K.p.a. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu spółka P. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na niewłaściwej ocenie zebranego materiału dowodowego, a w konsekwencji uznanie, że w sprawie zaistniały przesłanki do wymierzenia kary. Podkreślono, że w toku postępowania strona uzupełni zarzuty. W odpowiedzi Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Jednocześnie organ wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie w trybie zdalnym zaznaczając, że posiada możliwości techniczne uczestniczenia w niej przy użyciu informatycznej aplikacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1. uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podziela argumentację organu zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, organy Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i trafnie dokonały subsumcji faktów uznanych za udowodnione do właściwej normy prawa materialnego. Jak ustaliły i wyjaśniły organy orzekające zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci: - protokołu kontroli drogowej z 31 sierpnia 2021 r. sporządzonego przez pracowników L. Inspektoratu Wojewódzkiego Transportu Drogowego, a bez zastrzeżeń podpisanego przez kierowcę T. Ł. będącego pracownikiem skarżącej spółki, - sporządzonej w trakcie kontroli dokumentacji fotograficznej, - dokumentu WZ nr [...] sporządzonego przez skarżącą na wydanie 31.08.2021 r. "żeliwa" z adnotacją "złom nie zawiera materiałów wybuchowych", - kwitu wagowego wystawionego przez skarżącą na 24.570 kg żeliwa szarego, - karty przekazania odpadów w systemie BDO (uw. Sądu: Baza danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami) z 31.08.2021 r. określająca przez skarżącą odpady kodem [...] - żelazo i stal, pozwoliły stwierdzić, że zatrzymany do kontroli w dniu 31 sierpnia 2021 r. na drodze ekspresowej [...] zespół pojazdów (składający z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i naczepy marki [...] o nr rej. [...], kierowany przez T. Ł., wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu przedsiębiorcy P. sp. z o.o., przewożąc z P. do B. ładunek odpadów o kodzie [...] – żelaza i stal. Stwierdzono przy tym, że przewóz dokonywano zespołem pojazdów, który z przodu nie był oznakowany tablicą informującą o przewozie odpadów o treści "ODPADY". W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organy - na tle wskazanych wyżej dowodów - prawidłowo przyjęły, że przedmiotowy przewóz drogowy obejmował odpady o kodzie [...], co zarówno potwierdziły dokumenty wystawione przez skarżącą spółkę, ustalenia faktyczne organu I instancji podjęte w trakcie kontroli, jak i następnie sama spółka, która w odwołaniu wskazała, że niepotrzebnie zakwalifikowała do transportu ładunek jako odpady. Dowody te - zdaniem Sądu – były wystarczające do uznania, że przedmiotowy transport obejmował odpady o kodzie [...], który powinien być stosownie oznaczony. Rację miały organy ITD stwierdzając, że karze pieniężnej w kwocie 10.000 zł na podstawie przepisów u.t.d. podlega wykonywanie przewozu drogowego odpadów bez oznakowania środków transportu. Wyjaśnić należy, że stosownie do przepisu art. 4 pkt 22 lit v) u.t.d. użyte w ustawie określenia "obowiązki lub warunki przewozu drogowego" oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2019 r. poz. 701, 730, 1403 i 1579). Jednocześnie zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy (...) z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy. I tak według lp. 4.8 załącznika nr 3 do u.t.d. karze pieniężne w wysokości 10.000 zł podlega wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez oznakowania środków transportu, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Na podstawie powołanego wyżej przepisu delegacyjnego wydane zostało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz. U. z 2016 r. poz. 1742), które w § 9 ust. 1 określa, że środki transportu odpadów stanowiące pojazd albo zespół pojazdów w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.) oznacza się tablicą: 1) koloru białego o wymiarach 400 mm szerokości i 300 mm wysokości; 2) na której umieszcza się napis "ODPADY" naniesiony wielkimi literami koloru czarnego o wysokości minimum 100 mm i szerokości linii minimum 15 mm. Dodać należy, iż i przepis art. 24 ust. 6 u.o. nakazuje, by środki transportu odpadów były oznakowane w sposób zgodny z przepisami wydanymi na podstawie ust. 7. W świetle powołanych przepisów prawa materialnego stwierdzić należy, że obowiązkiem podmiotu wykonującego przewóz drogowy odpadów jest oznakowanie środków transportu tablicą z napisem "ODPADY". W ocenie Sądu organy orzekające prawidłowo przyjęły, że skarżąca wykonując 31 sierpnia 2021 r. przewóz drogowy przedmiotowym zespołem pojazdów z siedziby spółki (P. ) do B. (przedsiębiorca przyjmujący ładunek – H. sp. z o.o.) przewoziła bez stosownego oznakowania odpady o kodzie 17 04 05, co zostało stwierdzone na podstawie przedstawionych przez kierującego tymże zespołem pojazdów T. Ł., a powołanych wyżej dokumentów i ustaleniach faktycznych zobrazowanych zdjęciami fotograficznymi. Rację należy przyznać GITD, że skarżąca spółka w trakcie zakończonego postępowania w żaden sposób nie wykazała, by przedmiotowy ładunek można było zakwalifikować odmiennie. W ocenie Sądu zawarta w odwołaniu strony od decyzji organu I instancji analiza cech produktu z żeliwa w aspekcie braku możliwości zmiany składu fizyko-chemicznego produktu, jak i wyjaśnienia, że sama spółka dokonując przewozu przedmiotowego ładunku "niepotrzebnie" zakwalifikowała ów ładunek jako transport odpadów nie zmieniają oceny, że faktycznie przewóz obejmował odpady o kodzie [...] – żelazo i stal, który powinien zostać oznaczony tablicą "ODPADY" umieszczoną na zespole pojazdów. Wydane na podstawie art. 4 ust. 3 u.o. rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (tj. Dz. U. poz. 10) określa w załączniku jako odpady o kodzie [...] – żelazo i stal. Jednocześnie w ocenie Sądu GITD w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie wyjaśnił na gruncie art. 10 i 11 u.o., że skarżąca spółka w toku postępowania nie przedłożyła żadnych dowodów pozwalających uznać, że przedmiotowy ładunek nie stanowił odpadów, w szczególności decyzji właściwego marszałka województwa potwierdzającej uznanie produktu lub substancji za spełniające warunki uznania za produkty uboczne. W rezultacie prawidłowo przyjęto, że przewóz drogowy odpadów powinien być oznaczony tablicą "ODPADY". Sąd podziela również stanowisko organu odwoławczego, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania przesłanek egzoneracyjnych wymienionych w art. 92c ust. 1 u.t.d. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Zgodzić należy się z prezentowanym w judykaturze sądów administracyjnych stanowiskiem, że okolicznościami, o których mowa w powołanym wyżej przepisie, mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych. Odpowiedzialność podmiotu prowadzącego działalność transportową jest bowiem w przepisach ujęta w sposób rygorystyczny, mający na uwadze dążenie do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. W związku z tym należy wskazać, że art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem i eliminować naruszenia. Przedsiębiorca ma możliwość reagowania na działania osób, którymi posługuje się przy wykonywaniu transportu drogowego (por. wyroki NSA: z 28 kwietnia 2022 r., sygn. II GSK 46/22; z 13 stycznia 2015 r., sygn. II GSK 2098/13; z 15 października 2015 r., sygn. II GSK 1990/14; z 12 marca 2015 r., sygn. II GSK 262/14; z 14 kwietnia 2016 r., sygn. II GSK 2527/14, wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego rację należy przyznać organowi odwołującemu, który uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie zawiera żadnych dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy. Nawet zaś gdyby przedmiotowy przewóz drogowy wykonywany był bez wymaganej tablicy "ODPADY" z powodu uchybień kierowcy wykonującego przewóz na rzecz skarżącego, to taka okoliczność nie wyłącza odpowiedzialności skarżącej spółki, albowiem to skarżąca jako przedsiębiorca ma możliwość i obowiązek wpływania na zachowanie kierowcy. Postępowanie dowodowe nie doprowadziło do wykazania przez stronę, że nie miała ona wpływu na brak oznaczenia pojazdu. Załączenie przez stronę do odwołania fotografii wskazujących, że w dniu przewozu (31.08.2021 r.) przedmiotowy zespół pojazdów posiadał o godz. 12:18, w miejscu rozpoczęcia przewozu (na wadze w P. – k. 34 i 35 akt adm.), oznakowanie tablicą "ODPADY", nie zwalnia skarżącej z odpowiedzialności za brak prawidłowego oznakowania wspomnianego środka transportu w trakcie późniejszej kontroli przeprowadzonej tego dnia o godz. 16:02. Powyższe może świadczyć bądź to o braku należytego nadzoru nad zatrudnionym kierowcą lub braku odpowiedniego jego wyszkolenia. W ocenie Sądu skarżąca spółka nie wykazała zaś w takcie postępowania, że system szkoleń kierowców i weryfikowania ich wiedzy w zakresie znajomości przepisów i procedur jest zorganizowany właściwie. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.