III SA/Po 268/18

Dnia 17 maja 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2018 roku nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry; postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia 14 grudnia 2016 roku o wymierzeniu kary pieniężnej w kwocie 36.000 zł. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek został skierowany do organu, a w przypadku odmowy wstrzymania wykonania decyzji przez organ, do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że jej sytuacja finansowa jest bardzo niestabilna. Uzyskuje dochody z prowadzenia działalności gospodarczej. W 2014 i 2016 roku poniosła stratę. W roku 2015 oraz 2017 uzyskała dochód w wysokości około 1.700 zł miesięcznie. W 2016 roku (70.000 zł), a następnie w 2018 roku (70.000 zł) korzystała z kredytów. Pozyskane w ten sposób środki przeznaczała na remont lokali wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżąca podała, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem, pełnoletnią córką i siedmioletnim synem. Koszty utrzymania studiującej córki określiła na 1.590 zł miesięcznie. Powołując się na załączoną do skargi dokumentację medyczną podniosła, że z powodów zdrowotnych nie może podjąć dodatkowego zatrudnienia. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2018 roku, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie organu strona nie wykazała, że w sprawie zachodzi ryzyko utraty płynności finansowej i wyrządzenia znacznej i nieodwracalnej szkody na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Przedstawione dokumenty nie pozwalają w sposób rzetelny ustalić jaka jest aktualna sytuacja majątkowa skarżącej. Strona sama przyznaje, że kwoty dochodu wskazanego w zeznaniach PIT-36 nie odzwierciedlają rzeczywistego stanu finansowego jej i rodziny. Wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą zostały wskazane wybiórczo. Organowi nie są znane składniki majątku posiadane przez stronę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2017, poz. 1369 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Ograniczenie środków finansowych zaangażowanych w działalność gospodarczą, czy obniżenie poziomu życia rodziny do granic wyznaczonych przez tzw. zasadę minimum egzystencji wynikającą z przepisów o postępowaniu egzekucyjnym należy traktować jako normalne następstwa przymusowego wykonania obowiązku o charakterze pieniężnym. Strona skarżąca nie wykazała okoliczności uzasadniających uwzględnienie żądania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak jest podstaw dla przyjęcia stanowiska, że wykonanie zaskarżonej decyzji, nawet w trybie egzekucji, niesie z sobą realne zagrożenie utraty płynności finansowej o znamionach znacznej i nieodwracalnej szkody. Przychody skarżącej z działalności gospodarczej za okres od stycznia 2014 roku do grudnia 2017 roku utrzymują się na stałym wysokim poziomie (1.485.568,37 zł – w 2014 roku, 1.429.271,40 zł – w 2015 roku, 1.544.887,34 zł – w 2016 roku oraz 1.669.875,82 – 2017 roku). Stałe długoterminowe średniomiesięczne przychody na poziomie 127.700,06 zł nie wskazują, aby prawdopodobnym skutkiem wykonania świadczenia pieniężnego w kwocie 36.000 zł miało być realne zagrożenie upadłością skarżącej. Na brak takiego zagrożenia wskazują także zdolności kredytowe skarżącej określane przez bank na wrzesień 2016 roku oraz na luty 2018 roku. Z dostarczonych dokumentów wynika, że zabezpieczeniem wierzytelności banku z tytułu udzielanego skarżącej kredytu w kwocie 70.000 zł w obu przypadkach było jedynie pełnomocnictwo do dysponowania środkami finansowymi zgromadzonymi na jej rachunkach bankowych prowadzonych tylko przez bank udzielający kredytu. Sąd podziela stanowisko Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, wyrażone w uzasadnieniu postanowienia z dnia 30 kwietnia 2018 roku o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, że przedstawiona dokumentacja nie daje pełnego obrazu sytuacji rodzinnej i majątkowej skarżącej. Skarżąca nie ujawniła posiadanych składników majątkowych i nie określiła ich szacunkowej wartości. Charakterystyka skutków wykonania decyzji dla członków rodzinny skarżącej nie może być przeprowadzona z uwagi na fakt, że skarżąca nie przedstawiła sytuacji majątkowej męża. Ustanowienie rozdzielności majątkowej nie uchyla obowiązku żadnego z małżonków w zakresie przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny. Informacje pozyskane z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wskazują, że K. Z. zamieszkały w D. przy ul. [...] prowadzi działalność gospodarczą, a w przeważającym zakresie jest to sprzedaż hurtowa odpadów i złomu. Podsumowując wskazać należy, że wykonanie obowiązku o charakterze pieniężnym z punktu widzenia następstw prawnych, co do zasady, nie wywołuje niebezpieczeństw określonych w treści przesłanek dla orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Zobowiązany posiada bowiem roszczenie o zwrot bezpodstawnie uiszczonych należności wraz z odsetkami; restytucja całkowita jest zasadą. Ponadto w toku postępowania egzekucyjnego zobowiązany posiada ochronę prawną z mocy prawa oraz ochronę prawną warunkowaną rozstrzygnięciem organu administracji publicznej, które umożliwiają zachowanie i prowadzenie działalności gospodarczej pomimo stosowania środków egzekucyjnych. Stąd jedynie obawa przed zastosowaniem środków egzekucyjnych nie stanowi o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.