III SA/Po 256/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Monika Świerczak (spr.) Sędzia WSA Wojciech Rowiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Iwona Maciak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2026 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 3 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji informacji w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę w całości.

Decyzją Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. (dalej jako "WWINGiK") z dnia 3 grudnia 2025 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania D. R. i M. R. od decyzji Starosty [...] z 24 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków odnośnie działki ewidencyjnej oznaczonej numerem [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...], jednostka ewidencyjna [...]-obszar wiejski utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji wskazał, że wnioskiem z 22 czerwca 2025 r. D. R. wystąpiła do Starosty [...] o zmianę użytku gruntowego las (Ls) o pow. 0,0910 ha na użytek tereny mieszkaniowe (B) w obszarze działki ewidencyjnej położonej w obrębie ewidencyjnym [...], jednostce ewidencyjnej [...] - obszar wiejski, oznaczonej na arkuszu mapy 1 numerem [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach, lasem w rozumieniu tej ustawy jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha. W ocenie Wnioskodawczyni teren o powierzchni 0,0910 ha nie stanowi lasu. Do wniosku zostały dołączone przez Wnioskodawczynię zdjęcia ilustrujące stan faktyczny na gruncie. WWINGiK podniósł, że sposób i tryb wprowadzania zmian do operatu ewidencji gruntów i budynków regulują przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne zwanej dalej Pgik oraz wydane na jej podstawie rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z art. 2 pkt 8 Pgik przez ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) rozumie się system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Świadczy to o tym, że ewidencja gruntów i budynków ma charakter wyłącznie techniczny (rejestracyjny). Jej zadaniem jest odzwierciedlenie aktualnego stanu prawnego i faktycznego nieruchomości. W myśl art. 24 ust. 2c odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z kolei z art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach ( Dz. U. z 2025 r., poz. 567) lasem w rozumieniu ustawy jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Zdaniem organu lI instancji Starosta prawidłowo ustalił, na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, że użytek gruntowy las na działce oznaczonej numerem [...], który zajmuje obszar 0,0910 ha graniczy bezpośrednio z lasem na działkach sąsiednich, tworząc kontur klasyfikacyjny o powierzchni większej niż 0,1000 ha. Przedmiotowy las zajmuje obszar 0,0910 ha i wraz z użytkami gruntowymi las (Ls) na sąsiadujących działkach wchodzi w skład kompleksu leśnego o powierzchni powyżej 0,10 ha, a zatem spełnia kryteria uznania go za las w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach. Organ odwoławczy stwierdził, że Starosta prawidłowo wyjaśnił w uzasadnieniu swojej decyzji, iż zmiany danych w ewidencji gruntów i budynków nie mogą być dokonywane wbrew planom urządzenia lasów, stanowiących szczególny rodzaj planów zagospodarowania przestrzennego. Grunt pozbawiony drzew i krzewów oraz runa leśnego może stanowić las, jeżeli został objęty planem urządzenia lasu i na tej podstawie został oznaczony symbolem "Ls" w ewidencji gruntów i budynków. Ponadto z informacji pozyskanej od Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych wynika, że w jego zasobach brak jest decyzji zezwalającej na wyłączenie gruntów leśnych z produkcji na cele nierolnicze i nieleśne obejmujące grunty leśne dla działki [...]. WWIGiK zwrócił uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 18 stycznia 2021 r. sygn. akt I OSK 1901/20, wskazał, że zgodnie z art. 20 ust. 3a Pgik ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach, tj. m.in. przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych Zgodnie z art. 11 ust. 1 tej ustawy wyłączenie z produkcji gruntów leśnych przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie. Brak takiej decyzji w rozpoznawanej sprawie i włączenie spornej działki do planu urządzenia lasu przez właściwy organ powoduje, że działka ta nie może zostać przekwalifikowana w ewidencji gruntów i budynków na działkę nieleśną. NSA wskazał, że art. 20 ust. 2 ustawy o lasach stanowi lex specialis w stosunku do uregulowań zawartych w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Związanie organów ewidencji gruntów i budynków wynikającą z planu urządzenia lasu jego powierzchnią i granicami oznacza, że dopóki w planie urządzenia lasu nie zostanie dokonana zmiana, o jakiej mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o lasach, dopóty organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie są uprawnione do dokonywania w prowadzonej przez siebie ewidencji zmian powierzchni i granic lasu, które nie odpowiadałyby ustaleniom planu urządzenia lasu. Organ ewidencji gruntów i budynków nie może dokonywać zmian w danych ewidencyjnych dotyczących lasu, które byłyby niezgodne z ustaleniami planu urządzenia lasu. W takiej sytuacji - jak zaznaczono - zmiana danych odnoszących się do lasu, w pierwszej kolejności musi zostać wprowadzona przez właściwy organ do planu urządzenia lasu. NSA stwierdził, że obowiązek aktualizowania danych objętych ewidencją gruntów i budynków podlega ograniczeniu w stosunku do zmian dotyczących ustalania granic i powierzchni lasów. Zmiany te nie mogą być dokonywane wbrew planom urządzania lasów, które stanowiąc szczególny rodzaj planów zagospodarowania przestrzennego takich terenów i przesądzają o treści wpisów w ewidencji gruntów. Tym samym plan urządzenia lasu jest jedynym dokumentem, na podstawie którego mogą być aktualizowane dane dotyczące granic i powierzchni lasów leżących na terenie objętym tym planem. W ocenie organu odwoławczego lasem w rozumieniu ustawy o lasach jest zatem każdy grunt, który spełnia prawne przesłanki przewidziane wart. 3 pkt 1 lub 2 ustawy o lasach, bez względu na to, czy na gruncie tym znajduje się roślinność leśna i czyją pozostaje własnością. Jak nadto wynika z orzecznictwa sądowego za las należy także uznać grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi), drzewami i krzewami oraz runem leśnym, który nie spełnia żadnego dodatkowego kryterium z art. 3 pkt 1 lit. a, b i c (nie jest przeznaczony do produkcji leśnej, nie stanowi rezerwatu przyrody ani nie został wpisany do rejestru zabytków (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt IV CSK 353/08). O tym zaś czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy z 1991 r. o lasach decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 984/11). Fakt przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gruntów zalesionych na cele inne niż związane z gospodarką leśną, nie pozbawia działki statusu gruntu leśnego, albowiem bez przeprowadzenia stosownych procedur, tj. uzyskania zgody właściwego organu na przeznaczenie terenu leśnego na cele nieleśne, decyzyjnego wyłączenia gruntu spod gospodarki leśnej (produkcji leśnej) i dokonania zmian w ewidencji gruntów, formalnie nie może dojść do utraty przez działkę statusu prawnego lasu. A zatem samo ustalenie na gruncie, że użytek leśny nie jest wykorzystywany na cele związane z gospodarką leśną, nie może stanowić podstawy do dokonania zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie użytków gruntów. Uwzględniając powyższe okoliczności organ odwoławczy uznał, że Starosta [...], dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych oraz prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego. Ponadto nie stwierdzono naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia. Skargę na powyższą decyzję wywiodła D. R. Skarżąca wskazała, że Starosta [...] odmówił bezpodstawnie zmiany użytku gruntowego stanowiącego las o powierzchni 0,0910 ha na działce [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...] uznając wymienioną powierzchnię jako las. Stosownie do art. 3 ustawy o lasach grunt ten nie stanowi lasu ze względu na mniejszą powierzchnię niż 0,10 ha i nie jest pokryty roślinnością leśną, na którym nigdy nie prowadzono gospodarki leśnej. Był to teren w zasobie własności Rolnej Skarbu Państwa i stanowił Tereny Rekreacyjne. Zdaniem skarżącej Starosta bezpodstawnie zlecił sporządzenie dla tego gruntu stanowiącego 0,0910 ha Uproszczony Pan Urządzenia Lasu, gdzie wymóg minimalnej powierzchni jest 0,10 ha. Działka ta, której powierzchnię lasu włączono do planu uproszczonego urządzenia lasu nie tworzy zwartego konturu z sąsiadującym lasem jak również jest poza granicą leśną. Uproszczony Plan Urządzenia Lasu, którym została objęta wyżej wspomniana działka [...] z terenem leśnym o powierzchni nie spełniającym wymogu ustawy nie przeszedł prawidłowo procedury zatwierdzenia, ponieważ zgodnie z ustawą obecny na ten czas właściciel działki [...] nie został poinformowany o utworzeniu UPUL dla tej działki, co uniemożliwiło złożenia stosownych uwag już w tamtym okresie. Powołanie się na sporządzony Plan Urządzenia Lasu jako dokument aktualizacji granic i powierzchni lasów z uwagi na merytorycznie błędnie sporządzony jest wynikiem błędnej decyzji. Na działce [...] w części stanowiącej naniesioną część nieruchomości jak również decyzji Starosty jest zbudowany wjazd na działkę o powierzchni 0,03 ha ewidencji leśnej (czyli na terenie lasu otrzymano zgodę na budowę). Zważywszy na fakt, że grunt ten nigdy nie stanowił użytku leśnego oraz nie był wykorzystywany na cele związane z gospodarką leśną nie stanowi podstawy do utrzymania w mocy zaskarżanej decyzji. W odpowiedzi na skargę WWINGiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Jak wynika z akt sprawy zainicjowane wnioskiem skarżącej z 14 lutego 2025 r., postępowanie w przedmiocie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków dotyczyło zmiany użytku gruntowego las (Ls) o pow. 0,0910 ha na użytek tereny mieszkaniowe (B) w obszarze działki ewidencyjnej położonej w obrębie ewidencyjnym [...], jednostce ewidencyjnej [...]. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1151 z późn. zm.), dalej "ustawa", ewidencja gruntów i budynków jest zbiorem danych, które stanowią podstawę planowania gospodarczego i przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Stosownie do treści art. 20 ust. 1 tej ustawy, zawiera ona m.in. informacje dotyczące gruntów (ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów), budynków (ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych) oraz lokali (ich położenia, funkcji użytkowych oraz powierzchni użytkowej). Aktualizacja operatu ewidencji gruntów i budynków następuje przez wprowadzenie zmian wynikających z dokumentów stanowiących podstawę wpisu, którymi mogą być akty normatywne, prawomocne orzeczenia sądowe, decyzje administracyjne, akty notarialne, materiały zasobu, wpisy w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacja architektoniczno-budowlana (art. 22 ust. 2). W pojęciu "aktualizacji" ewidencji gruntów i budynków mieści się także usuwanie (prostowanie) błędnych wpisów bazy danych ewidencyjnych (por. wyrok NSA z 30 września 2011 r., sygn. I OSK 1628/10). W orzecznictwie sądowym podkreśla się również, że ewidencja gruntów pełniąc funkcje informacyjno-techniczne nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Spełnia jedynie funkcje rejestrujące stany prawne ustalone w innym trybie i przez inne organy. Stąd też poprzez żądanie wprowadzenia zmian w ewidencji nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich, czy uprawnień do władania nieruchomością. Deklaratoryjny charakter wpisu oznacza, że nie kształtuje on nowego stanu prawnego, a jedynie potwierdza stan prawny nieruchomości wynikający z dokumentów (por. wyrok NSA z 12 lipca 2012 r., sygn. I OSK 1004/11). Wszelkie spory dotyczące czy to prawa związanego z opisanym w ewidencji budynkiem, gruntem lub lokalem czy podmiotem widniejącym w ewidencji jako właściciel podlegają rozstrzygnięciu w odrębnym postępowaniu przed właściwym sądem powszechnym (por. wyrok NSA z 22 grudnia 2009 r., sygn. I OSK 355/09). Postępowanie ewidencyjne nie kreuje stanu prawnego gruntu a organy ewidencyjne nie są uprawnione do weryfikacji dokumentów na podstawie których dokonują zmian w ewidencji (por. wyroki NSA: z 8 lipca 2010, sygn. I OSK 1251/09, z 14 kwietnia 2010 r., sygn. I OSK 850/09). Zgodnie z art. 24 ust. 2a ustawy informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji z urzędu (pkt 1) lub na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania (pkt 2). Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach ( Dz. U. z 2025 r., poz. 567, dalej jako "u.o.l") lasem w rozumieniu ustawy jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. W myśl art. 6 ust. 1 pkt 7 u.o.l. uproszczony plan urządzenia lasu to plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej. Zgodnie z art. 20 ust. 2 pkt 3a ustawy ewidencję gruntów i budynków, w części dotyczącej lasów, prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Przepis ten stanowi lex specialis w stosunku do przepisów o ewidencji gruntów. Oznacza to, że określenie lasu na gruncie ustawy o lasach, udokumentowane zapisami uproszczonego planu urządzenia lasu, wyprzedza wpis w ewidencji gruntów, który jest tylko deklaratoryjny. "Obowiązek aktualizowania danych objętych ewidencją gruntów i budynków, podlega ograniczeniu w stosunku do zmian dotyczących ustalania granic i powierzchni lasów. Zmiany te nie mogą być dokonywane wbrew planom urządzania lasów, które stanowią szczególny rodzaj planów zagospodarowania przestrzennego takich terenów i przesądzają o treści wpisów w ewidencji gruntów. Plan urządzania lasu zawiera bowiem nie tylko opis, ale także zestawienie powierzchni lasów i gruntów do zalesienia (art. 18 ust. 4 pkt 1 lit. a ustawy z 1991 r. o lasach)" (wyrok NSA z dnia 23 lipca 2008 r., I OSK 1077/07, LEX nr 496231, wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2008 r., I OSK 903/07, LEX nr 565817, wyrok NSA z dnia 21 września 2017 r., I OSK 472/17, LEX nr 2365307, por. też wyrok WSA w Olsztynie z dnia 25 września 2018 r., II SA/Ol 351/18, LEX nr 2562293, wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2011 r., I OSK 1240/10, LEX nr 1082594, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 30 września 2010 r., II SA/Ol 382/10, LEX nr 753957). Związanie organów ewidencji gruntów i budynków wynikającą z planu urządzenia lasu jego powierzchnią i granicami oznacza, że dopóki w planie urządzenia lasu nie zostanie dokonana zmiana, o jakiej mowa w art. 23 ust. 1 u.o.l., dopóty organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie są uprawnione do dokonywania w prowadzonej przez siebie ewidencji zmian powierzchni i granic lasu, które nie odpowiadałyby ustaleniom planu urządzenia lasu. Tym samym plan urządzenia lasu (analogicznie uproszczony plan urządzania lasu) jest jedynym dokumentem, na podstawie którego mogą być aktualizowane w ewidencji dane dotyczące granic i powierzchni lasów leżących na terenie objętym tym planem (tak też wyrok WSA w Łodzi z 21.11.2025 r., II SA/Łd 282/25, LEX nr 3982296). Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że użytek gruntowy las na działce oznaczonej numerem [...], który zajmuje obszar 0,0910 ha graniczy bezpośrednio z lasem na działkach sąsiednich, tworząc kontur klasyfikacyjny o powierzchni większej niż 0,1000 ha. Dla działki nr [...] sporządzono uproszczony plan urządzenia lasu za okres od 1 stycznia 2018 r. do 31 grudnia 2027 r. dla lasów nie stanowiących własności Skarbu Państwa. Jednocześnie Wydział Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa Starostwa Powiatowego w [...] poinformował, że prawdopodobnie doszło do niezgodnego z przepisami wyłączenia gruntu leśnego z produkcji na cele nierolnicze i nieleśne, co będzie przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego. Przedmiotowy las zajmuje obszar 0,0910 ha i wraz z użytkami gruntowymi las (Ls) na sąsiadujących działkach wchodzi w skład kompleksu leśnego o powierzchni powyżej 0,10 ha, a zatem spełnia kryteria uznania go za las w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach. Stwierdzić zatem należy, że plan urządzenia lasu jest dokumentem, na podstawie którego mogą być aktualizowane dane dotyczące granic i powierzchni lasów leżących na terenie objętym tym planem. Okoliczność wykonanych i przyjętych do zasobu prac geodezyjnych, nie może mieć wpływu na przedstawione stanowisko, a aktualizacja w ewidencji nie będzie mogła być dokonana, bez uprzedniej koniecznej zmiany w planie urządzania lasu. Związanie organów ewidencji gruntów i budynków wynikającą z planu urządzenia lasu jego powierzchnią i granicami oznacza więc, że dopóki w planie urządzenia lasu nie zostanie dokonana zmiana, o jakiej mowa w art. 23 ust. 1 ustawy o lasach, dopóty organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie są uprawnione do dokonywania w prowadzonej przez siebie ewidencji zmian powierzchni i granic lasu, które nie odpowiadałyby ustaleniom planu urządzenia lasu. Organ ewidencji gruntów i budynków nie może dokonywać zmian w danych ewidencyjnych dotyczących lasu, które byłyby niezgodne z ustaleniami planu urządzenia lasu. W takiej sytuacji zmiana danych odnoszących się do lasu, w pierwszej kolejności musi zostać wprowadzona przez właściwy organ do planu urządzenia lasu. Wobec wszystkich powyższych okoliczności sprawy, zdaniem Sądu, skarga jest niezasadna. Z tej też przyczyny na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalono.