III SA/Po 251/13

Dnia 27 kwietnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik Sędziowie NSA Maria Lorych – Olszanowska WSA Szymon Widłak (spr.) Protokolant: ref. staż. Małgorzata Urbańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] grudnia 2012r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w T. z dnia [...].05.2012 r. nr [...] 2. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. na rzecz skarżącego kwotę [...]złotych (słownie: [...]) tytułem zwrotu kosztów sądowych

R.P. wystąpił z wnioskiem o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011 do Biura Powiatowego w T. oraz do Biura Powiatowego w P. W związku z rozstrzygnięciem sporu przez Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "ARiMR") w Poznaniu, dotyczącego ustalenia właściwości miejscowej organu I instancji, do Biura Powiatowego w T. wpłynął wniosek złożony w Biurze Powiatowym w P. celem dalszej obsługi. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w T. decyzją z [...] maja 2012 r., nr [...], po rozpatrzeniu tego wniosku odmówił R.P. przyznania płatności na rok 2011, wskazując, że mógł on złożyć tylko jeden wniosek. W odwołaniu R.P. nie zgodził się ze sposobem rozpoznania wniosku i wydaniem decyzji odmownej, na jego szkodę. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu decyzją z [...] grudnia 2012 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ ARiMR podniósł, że płatności odmówiono w postępowaniu wszczętym w oparciu o wniosek złożony w Biurze Powiatowym w Poznaniu, bowiem rolnik ubiegając się o pomoc może złożyć tylko jeden wniosek na dany rok. Każdy kolejny wniosek nie może być rozpatrzony pozytywnie, jako że i płatność może być przyznana temu rolnikowi tylko raz. Wobec tego postępowanie przed Kierownikiem Biura Powiatowego w T. będzie toczyć się w oparciu o wniosek złożony zgodnie z jego właściwością. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżący nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu ARiMR, wnosząc o jego uchylenie. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja z [...] grudnia 2012 r. Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu, jak i poprzedzająca ją decyzja z [...] maja 2012 r. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w T., podjęta została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") powoduje konieczność ich uchylenia. W realiach kontrolowanej sprawy organ ARiMR wydał decyzję merytoryczną, to jest rozstrzygającą sprawę R.P. co do istoty (art. 104 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: "K.p.a."), poprzez odmowę przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011, w powołaniu na formalne ograniczenie w liczbie składanych wniosków – odnoszące się do danego roku – a przewidziane w art. 11 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE Seria L z 2009 r. Nr 316, poz. 65 ze zm.). Wydaną w sprawie decyzję nie poprzedzało wobec tego merytoryczne rozpoznanie sprawy. Skoro z ostatnio przywołanej regulacji unijnej wprost wynika, że rolnik może złożyć tylko jeden pojedynczy wniosek na rok, to także organ ARiMR może merytorycznie rozpoznać wyłącznie ten wniosek. Z tej perspektywy należy również odczytywać przytaczany przez organ art. 7 ust. 5 ustawy z 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.), zgodnie z którym każda z płatności obszarowych oraz płatność do krów i owiec za dany rok kalendarzowy może być przyznana tylko raz. Niedopuszczalne jest zatem, aby organ ARiMR w danym roku orzekał o płatnościach na rzecz określonego rolnika więcej niż jeden raz, nawet jakby miało to wynikać z błędnego złożenia więcej niż jednego wniosku – a taki zamiar wprost wynika z rozstrzygnięcia poddanego kontroli w niniejszej sprawie. Zakładając nawet, że organ ARiMR nie mógł łącznie rozpoznać wniosków złożonych przez R.P. na rok 2011, zważywszy na wyrażony przez niego zamiar dwukrotnego ubiegania się o płatność z każdego z tych wniosków, postępowanie z jednego z nich powinno być umorzone (art. 105 § 1 K.p.a.). Opierając się na dotychczasowych rozważaniach przyjąć bowiem trzeba, że rozpoznając jeden z wniosków merytorycznie organ ARiMR traci uprawnienie do takiego samego załatwienia drugiego z nich, a więc postępowanie zainicjowane tym drugim wnioskiem staje się bezprzedmiotowe. W kontrolowanej sprawie organ ARiMR nie wskazał jednak na sposób załatwienia wniosku złożonego w Biurze Powiatowym w T., stąd nie można uznać, aby został on już załatwiony merytorycznie. Ponownie rozpoznając sprawę organ ARiMR zastosuje się do oceny prawnej wyrażonej w niniejszym uzasadnieniu i zawartego tam wskazania co do dalszego postępowania. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., orzeczono jak w pkt. 1. sentencji wyroku. O kosztach postępowania postanowiono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. w pkt. 2. sentencji wyroku.