III SA/Po 244/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świerczak Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 grudnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również Kolegium, organ II instancji, organ odwoławczy) decyzją z 9 grudnia 2025 r. nr [...] wydaną po rozpatrzeniu odwołania P. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] (dalej również skarżący, zobowiązany, strona), od decyzji Zarządu Komunalnego Związku Gmin Regionu [...] (dalej również organ I instancji) z dnia 24 października 2025 r. nr [...] określającej wobec skarżącego administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł za nieosiągnięcie w 2022 roku wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, dotyczącej gminy [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja Kolegium zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy. Zarząd Komunalnego Związku Gmin Regionu [...] z dnia 24 października 2025 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 oraz art. 107 § 1 z uwzględnieniem art. 7, art. 77 § 1, art. 189d i art. 189f § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm. - dalej k.p.a.), art. 9x ust. 2 pkt 1 i ust. 3 w zw. z art. 9g, art. 9zb ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j.t. Dz.U. z 2025r. poz. 733 - dalej u.c.p.g.) nałożył na P. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] karę pieniężną w wysokości [...] zł za nieosiągnięcie w 2022 roku wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, dotyczącej gminy [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że skarżący był wpisany do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, prowadzonego przez Komunalny Związek Gmin Regionu [...] (dalej również KZGRL), pod numerem [...] i prowadził działalność gospodarczą w tym zakresie. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w wyniku analizy sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości nr [...] za rok 2022 stwierdził nieosiągnięcie w 2022 r. wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, dotyczącej gminy [...]. Z ww. sprawozdania wynika, że łączna masa odpadów komunalnych przekazanych do przygotowania do ponownego użycia recyklingu wyniosła 0,0000 Mg przy łącznej masie wytworzonych odpadów komunalnych na poziomie 7,4200 Mg, czyli poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w % na terenie gminy [...] wyniósł 0,00%. Różnica między poziomem wymaganym i osiągniętym wynosi zatem 25%. Karę pieniężną organ I instancji obliczył jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku określonej na 2022 rok (285,60 zł/Mg) i brakującej masy odpadów komunalnych wymaganej do osiągnięcia przez usługi Transportowe P. W. odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych (1,8550 Mg). W związku z powyższym kara pieniężna, po zaokrągleniu wyniosła [...] zł. Organ I instancji odnosząc się do zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. uznał, że waga naruszenia nie jest znikoma, gdyż ma znaczenie ze względu na aspekty społeczne i edukacyjne. Ponadto organ I instancji wskazując na treść art. 189d k.p.a. podniósł, iż w prowadzonym postępowaniu zachodzą przesłanki nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Waga naruszenia prawa ma wpływ na aspekty społeczne i edukacyjne. Skarżący w toku prowadzonego postępowania nie dostarczył żadnych dokumentów potwierdzających jej działania w celu zwiększenia prawdopodobieństwa uzyskania wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. P. W. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wskazując, że w 2022 r. prowadził działalność polegającą wyłącznie na odbiorze odpadów z cmentarzy parafialnych w [...] i [...]. Odpady te, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Klimatu z 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. 2020 poz. 10), klasyfikowane są jako inne odpady nie ulegające biodegradacji (kod 20 02 03). Skarżący podniósł, że ich skład morfologiczny, pomimo zawartości tworzyw sztucznych, papieru czy szkła, nie podlega segregacji w praktyce, gdyż przed wywozem odpady te są już poddawane wstępnej selekcji na terenie cmentarza (np. oddzielanie kwiatów sztucznych, opakowań, zniczy). Pozostała masa to odpady biodegradowalne (resztki roślinne, ziemia) oraz materiały trudne do recyklingu (np. zanieczyszczone opakowania, elementy dekoracyjne zanieczyszczone woskiem). Dalej skarżący podniósł, że brak jest technicznych możliwości dalszego rozdziału frakcji, gdyż instalacje przetwarzania odpadów komunalnych nie są przystosowane do efektywnego odzysku materiałów z odpadów cmentarnych ze względu na wysoki stopień zanieczyszczenia i heterogeniczność. Skarżący podkreślił, ze zajmował się tylko odbiorem odpadów z terenu cmentarzy, stąd Komunalny Związek Gmin Regionu [...] jako koordynujący poczynania z zakresu gospodarki odpadami na obszarze gminy [...] winien koordynować działalność w tym zakresie i optymalizować procesy w tym zakresie i ponosi odpowiedzialność za organizację systemu gospodarowania odpadami komunalnymi na obszarze wszystkich gmin członkowskich Związku. W ocenie skarżącego art. 9x ust. 2 u.c.p.g. nakłada karę za nieosiągnięcie poziomu recyklingu, ale przesłanką jest możliwość techniczna i ekonomiczna jego osiągnięcia. W przypadku odpadów cmentarnych obie przesłanki są spełnione negatywnie. Końcowo skarżący wskazał, że kara [...] zł jest rażąco wysoka w stosunku do zerowego poziomu recyklingu, który wynika z obiektywnych ograniczeń, a nie zaniedbań odwołującego. Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji przytoczył treść znajdujących w sprawie przepisów u.c.p.g. i podzielił ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną organu I instancji. Zdaniem Kolegium, organ I instancji prawidłowo zastosował art. 9x ust. 2 i 3, naliczając karę pieniężną w wysokości [...] zł za nieosiągnięcie w 2022 roku wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, dotyczących gminy [...]. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniu, Kolegium wyjaśniło, że odpady pochodzące z cmentarzy, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Klimatu w sprawie katalogu odpadów, należą do grupy odpadów komunalnych. Dlatego też prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie ich odbioru również wiąże się z koniecznością uzyskania poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wybranych frakcji. Ustawodawca nie dokonał bowiem podziału frakcji odpadów komunalnych na te, których odbiór wymaga uzyskania odpowiednich poziomów i te, które są zwolnione z tego obowiązku, a traktuje wszystkie odpady komunalne łącznie. Zakwalifikowanie przez ustawodawcę odpadów z cmentarzy do grupy 20 02 - odpady z ogrodów i parków (w tym z cmentarzy) nie oznacza, że odpady te nie podlegają segregacji i selektywnej zbiórce. Kolegium podkreśliło, że skarżący, jako podmiot profesjonalny miał obowiązek znać przepisy prawne oraz wykonywać ciążące na nim obowiązki związane z odbieraniem odpadów. Podejmując się jako przedsiębiorca konkretnego rodzaju działalności, powinien liczyć się z ustawowymi wymaganiami wynikającymi z obowiązujących przepisów. Podmiot taki jak skarżący, co do zasady, zawierając umowy w zakresie odbioru odpadów komunalnych, miał możliwość oszacowania, w kontekście własnych możliwości technicznych i wymagań prawnych, w tym dotyczących poziomów odzysku, czy osiągnie w danym roku, przy określonej ilości podmiotów, wymagany poziom recyklingu. Wymierzenie kary pieniężnej jest następstwem naruszenia prawa, a przy ustalaniu jej wysokości nie uwzględnia się indywidualnych okoliczności, gdyż jej wysokość wprost wynika z art. 9x ust. 3 u.c.p.g. Powyższe oznacza, że ustawodawca w tym względzie nie pozostawił organowi swobody oceny, a decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany. Kolegium stwierdziło również, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Organ I instancji właściwie zastosował przepisy prawa materialnego i nie dopuścił się uchybień proceduralnych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności organ I instancji ustalił prawidłowo wszystkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne, kierując się zasadami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jak również - stosownie do art. 80 k.p.a. - wnikliwie ocenił dowody zgromadzone w sprawie, a sporządzone uzasadnienie wypełnia kryteria sformułowane w art. 107 § 3 k.p.a. W skardze na powyższą decyzję P. W. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium w całości lub w części dotyczącej wymierzenia kary. Skarżący wskazał, że organ odwoławczy nie uwzględnił specyfiki odpadów pochodzących z cmentarzy, które stanowią znikomy procent całkowitego strumienia odpadów odbieranych w ramach struktur KZGRL. Skarżący wskazał, że KZGRL w żaden sposób nie analizowało sytuacji firmy działającej w ramach jej struktury zaś SKO nie uwzględniło faktu zaprzestania działalności gospodarczej z dniem 16 grudnia 2022 r. Decyzja SKO jest również niezgodna z zasadą proporcjonalności, gdyż kara pieniężna została nałożona bez uwzględnienia okoliczności, które ewidentnie wykluczały możliwość osiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu. W ocenie skarżącego działalność firmy nie była elementem ustawicznego i zarazem bezmyślnego naruszania warunków dotyczących przygotowania odpadów do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. Skarżący wskazał również na specyfikę odpadów z cmentarzy, które ze względu na swoją naturę (np. kwiaty, znicze, resztki opakowań), nie nadają się do efektywnej segregacji i recyklingu. Zdaniem skarżącego SKO nie przeprowadziło również rzetelnej analizy jakości tych odpadów, co jest kluczowe dla oceny możliwości osiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu. KZGRL nie próbował nawet wesprzeć firmy działającej w ramach jej struktur i podjąć rozwiązania zaistniałego problemu z recyklingiem przez te wszystkie lata. Uzasadniając brak podstaw do nałożenia kary, skarżący wskazał, że odpady z cmentarzy nie mogą być traktowane na równi z innymi odpadami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, a to w związku z wnioskiem organu odwoławczego oraz brakiem żądania przeprowadzenia rozprawy przez skarżącego. Stosownie bowiem do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026r. poz. 143 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola według powyższych kryteriów nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem prawa. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Komunalnego Związku Gmin Regionu [...] określającej wobec skarżącego administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł za nieosiągnięcie w 2022 roku wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, dotyczącej gminy [...]. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy u.c.p.g. Stosownie do dyspozycji art. 9g pkt 1 u.c.p.g. podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości jest obowiązany do osiągnięcia w danym roku kalendarzowym w odniesieniu do masy odebranych przez siebie odpadów komunalnych poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu określonych w art. 3aa albo art. 3b ust. 1. Natomiast zgodnie z art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. przedsiębiorca odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości, który nie wykonuje obowiązku określonego w art. 9g - podlega karze pieniężnej, obliczonej odrębnie dla wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 2, oblicza się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 290 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, i brakującej masy odpadów komunalnych wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu lub ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania (art. 9x ust. 3 u.c.p.g.). Z kolei poziom osiągniętego recyklingu w odniesieniu do masy odebranych odpadów komunalnych ustalany jest na podstawie sprawozdań składanych przez podmiot odbierający odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości stosownie do art. 9n ust. 4 u.c.p.g. Zgodnie z art. 3b ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. wymagany w 2022 r. poziom przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych wynosił co najmniej 25%. Natomiast obowiązująca w roku 2022 jednostkowa stawka opłaty za umieszczenie niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych na składowisku, zgodnie z lp. 1051 załącznika nr 2, II do obwieszczenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 11 października 2021 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2022 (M.P. z 2021 r. poz. 960), wynosiła 285,60 zł/Mg. Podstawą faktyczną wydania zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji było ustalenie na podstawie sprawozdania skarżącego, że nie osiągnął on w 2022 r. w odniesieniu do masy odebranych przez nią odpadów komunalnych wymaganego co najmniej 25% poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, tylko 0,00%. Skarżący ustaleń tych nie kwestionuje. Według skarżącego nie powinien on jednak podlegać ukaraniu, bowiem nieosiągnięcie wymaganego poziomu recyklingu było od niego niezależne. Wskazać zatem należy, że kara pieniężna za niewykonanie obowiązku określonego w art. 9g u.c.p.g. polegającego na osiągnięciu odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu, przewidziana w art. 9x ust. 3 u.c.p.g. należy do kategorii bezwzględnie określonych, a jej wysokość zależy m. in. od brakującej masy odpadów komunalnych, wyrażonej w Mg, wymaganej do osiągnięcia odpowiedniego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu. Wykładnia językowa powyższej normy prowadzi do wniosku, że ustawodawca w art. 9g u.c.p.g. w sposób kategoryczny, poprzez użycie sformułowania "jest obowiązany", nakłada na przedsiębiorcę obowiązek osiągnięcia w danym roku kalendarzowym wskazanych poziomów recyklingu. Z przepisem tym koresponduje art. 9x pkt 2 u.c.p.g., który określa wysokość kary pieniężnej za niewykonanie tego obowiązku stanowiąc łącznie jedną normę prawną. Podkreślić należy, że przywołane przepisy u.c.p.g. nie uzależniają nałożenia kary od stopnia zawinienia przedsiębiorcy odbierającego odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości czy też ilości i rodzaju zawartych umów, a jedynie od poziomu wykonania obowiązku określonego w art. 9g u.c.p.g. Obowiązek osiągnięcia wynikających z przepisów poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych, obciąża przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości niezależnie od takiego samego obowiązku ciążącego na gminie czy innych przedsiębiorcach również odbierających odpady komunalne na podstawie umowy z właścicielem nieruchomości. Odpowiedzialność za osiągnięcie wynikających z przepisów poziomów przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych jest zatem indywidualną odpowiedzialnością przedsiębiorcy odbierającego odpady komunalne, niezależną od tego, czy wymagany poziom udało się ostatecznie w gminie osiągnąć oraz czy gmina podejmowała działania informacyjne czy też kontrolne w zakresie segregacji odpadów. Sąd zauważa również, co słusznie sygnalizuje się w orzecznictwie sądowym, że podmiot taki jak skarżący, co do zasady, zawierając umowy w zakresie odbioru odpadów komunalnych miał możliwość oszacowania, w kontekście własnych możliwości technicznych i wymagań prawnych, w tym dotyczących poziomów odzysku, czy osiągnie w danym roku, przy określonej ilości podmiotów, wymagany poziom recyklingu. Skarżący, podejmując się jako przedsiębiorca konkretnego rodzaju działalności, powinien liczyć się z wymaganiami wynikającymi z obowiązujących przepisów, w tym brać m.in. pod uwagę odpadów z cmentarzy jako rodzaju odbieranych odpadów. Obowiązek zapewnienia poziomu recyklingu wynika z przepisów rangi ustawowej. Podmiot, który podejmuje się prowadzenia tego rodzaju działalności, chcąc uniknąć kary, musi w taki sposób zorganizować swoje przedsiębiorstwo, aby uzyskać wymagany poziom recyklingu. Skarżący jako profesjonalista w branży i spełniający wymogi co do posiadania wpisu do rejestru działalności regulowanej w zakresie odpadów komunalnych, powinien miarkować wystąpienie konsekwencji wynikających z ustawy za niedochowanie poziomów recyklingu. W celu zabezpieczenia swoich interesów, a zarazem dochowania ustawowych nakazów, niewątpliwie skarżący powinien w taki sposób konstruować umowy, aby zapewnić sobie możliwość zachowania poziomu recyklingu określonego w art. 3b u.c.p.g. Ponadto przepisy stanowiące podstawę wydania decyzji w sprawie nałożenia kary za nieosiągnięcie określonego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu mają na celu osiągnięcie jak najwyższego tzw. poziomu ekologicznego poprzez zmotywowanie przedsiębiorców odbierających odpady do prowadzenia działalności nastawionej przede wszystkim na osiągnięcie tych celów. W innym przypadku podmiot odbierający odpady nie byłby w ogóle zainteresowany ich segregowaniem i recyklingiem. Jak słusznie wskazało bowiem Kolegium w uzasadnieniu swej decyzji zakwalifikowanie przez ustawodawcę odpadów z cmentarzy do grupy 20 02 – odpady z ogrodów i parków (w tym z cmentarzy) nie oznacza, że odpady te podlegają segregacji i selektywnej zbiórce. W świetle powyższego Sąd podzielił stanowisko Kolegium co do niezasadności twierdzeń skarżącego dotyczących braku możliwości osiągnięcia wymaganego poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych. W tym miejscu należy podkreślić, że podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej, a więc zorganizowanej i zarobkowej działalności, wykonywanej we własnym imieniu w sposób ciągły, jest wolne dla każdego na równych prawach (art. 2 i art. 3 Prawa Przedsiębiorców). Przepis art. 8 Prawa przedsiębiorców wskazuje ponadto, iż przedsiębiorca na podstawie przepisów prawa może być obowiązany do określonego zachowania. Podkreślić należy również, że skarżący jako podmiot profesjonalny, prowadzący działalność regulowaną, zawarł przedmiotowe umowy w sposób świadomy i dobrowolny. Przyjęcie zatem argumentacji przedstawionej przez skarżącego o braku możliwości segregacji odpadów z cmentarzy prowadziłoby w konsekwencji do wyłączenia stosowania art. 9x ust. 2 u.c.p.g., albowiem podmioty odbierające odpady zawsze mogłyby powoływać się na brak możliwości uzyskania wymaganego poziomu recyklingu (tak m. in. WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 1326/21 - dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl dalej CBOSA). Jednocześnie, w ocenie Sądu, w sprawie nie zaistniały przesłanki do odstąpienia od wymierzenia skarżącemu kary za nieosiągnięcie poziomu przygotowania do ponownego użycia i recyklingu odpadów komunalnych w 2022 r. na podstawie przepisu art. 189f k.p.a. Z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, że dla odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu muszą być spełnione łącznie dwie przesłanki: waga naruszenia prawa jest znikoma i strona zaprzestała naruszania prawa. W tym względzie rację ma Kolegium, że w kontrolowanej sprawie waga naruszenia prawa nie jest znikoma z uwagi na fakt, iż w przypadku skarżącego różnica pomiędzy wymaganym a osiągniętym w 2022 r. poziomem przygotowania do ponownego użycia i recyklingu wynosi 25%, co oznacza ,że skarżący w ogóle nie zaewidencjonował odpadów komunalnych przygotowanych do ponownego użycia i recyklingu. Również trafnie Kolegium zwróciło uwagę, że skarżący także w 2020 r. nie osiągnął wymaganego poziomu recyklingu a zatem nie ziściła się przesłanka zaprzestania naruszenia prawa, ponieważ ma ona charakter powtarzający się. Słusznie również Kolegium zaakcentowało, że zaprzestanie naruszenia prawa w 2023 r. nie było spowodowane osiągnięciem przez skarżącego wymaganego w 2023 r. poziomu recyklingu lecz z uwagi na zaprzestanie wykonywania działalności gospodarczej z dniem 16 grudnia 2022 r. W sprawie nie zaistniała przesłanka opisana w art.189 § 1 pkt 2 k.p.a. ani w art. 189 § 2 k.p.a. Organ odwoławczy poddał też prawidłowej ocenie możliwość zastosowania art. 189d k.p.a., według którego organ administracji publicznej wymierzając karę pieniężną bierze pod uwagę wymienione w pkt 1-7 dyrektywy, w tym stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa (pkt 4). Jak słusznie wywiodło Kolegium u.c.p.g. zawiera regulacje dotyczące przesłanek wymiaru kary, tym samym - stosownie do art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. - możliwość zastosowania art. 189d k.p.a. jest wyłączona. Należy założyć, że racjonalny ustawodawca, chcąc uzależnić wysokość kary, o której mowa w art. 9x ust. 2 pkt 1 u.c.p.g. od uznania organu (np. w zależności od stopnia przyczynienia się do naruszenia), zawarłby w ustawie stosowne regulacje tak jak to przewidział w odniesieniu do innych kar pieniężnych. Konkludując, Sąd uznał, że wydając zaskarżoną decyzję organ ustalił w sposób niewadliwy wszystkie okoliczności stanu faktycznego istotne dla podjęcia rozstrzygnięcia, dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego i nie naruszył przepisów postępowania w stopniu, który uzasadniałby uwzględnienie skargi. Sam fakt, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z oczekiwaniami skarżącego nie oznacza, że jest ona wadliwa. Z powyżej wskazanych względów, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.