III SA/Po 22/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lutego 2024 r. sprawy ze skargi K. P. na akt Zarządu Województwa z dnia 8 listopada 2023 r. nr [...], [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020; postanawia odrzucić skargę.

Skargę jako spóźnioną należało odrzucić. K. P. 14 grudnia 2023 r. wniósł do tutejszego Sądu skargę na akt Zarządu Województwa z 8 listopada 2023 r., którym odmówiono mu przyznania pomocy w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego do społeczności, objętego PROW na lata 2014-2020 na realizację operacji pod tytułem "Uruchomienie nowego biura świadczącego usługi ubezpieczeniowe i wyceny nieruchomości w [...]". Zaskarżony akt został wydany na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j. z 2023 r. poz. 2298, dalej: u.PROW) oraz art. 17 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 943, dalej: u.r.l.l.s.). Z akt sprawy wynika, że ów akt doręczono prawidłowo skarżącemu w dniu 13 listopada 2023 r. Odebrał go dorosły domownik - B. P. będący ojcem skarżącego (k. 110 akt adm.). Zgodnie z art. 35 ust. 2 u.PROW w przypadku, o którym mowa w ust. 1, podmiotowi ubiegającemu się o przyznanie pomocy oraz podmiotowi, którego oferta została wybrana jako najkorzystniejsza, przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W myśl art. 53 § 2 z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: P.p.s.a.) jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Przepis art. 72 § 1 ab initio P.p.s.a. określa, że jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Mając na względzie powyższe przepisy Sąd stwierdził, że skoro w niniejszej sprawie do doręczenia zaskarżonego aktu skarżącemu doszło 13 listopada 2023 r. (do rąk dorosłego domownika B. P.), to 30-dniowy termin do wniesienia skargi upływał 13 grudnia 2023 r. Tym samym skarżący wnosząc skargę w dniu następnym, tj. 14 grudnia 2023 r. (k. 6 akt sądowych), uchybił wskazanemu terminowi. W tym stanie rzeczy skargę jako spóźnioną należało odrzucić, o czym Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 2 P.p.s.a. oraz art. 35 ust. 2 u.PROW orzekł, jak w sentencji.