III SA/Po 211/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Szymon Widłak po rozpoznaniu 1 czerwca 2020 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi Spółki z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dot. podatku akcyzowego, postanawia: odrzucić skargę.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: "DIAS") decyzją z [...] lutego 2020 r., nr [...], odmówił Spółce z o.o. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...]. W pouczeniu decyzji wskazano, że służy na nią odwołanie do DIAS w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. W skardze skierowanej do tut. Sądu spółka podniosła, że zaskarżona decyzja powinna zostać wydana w trybie rozpatrzenia skarg, jaki określa Konstytucja RP oraz dział VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. DIAS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie wskazując na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że decyzja odmawiająca wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ma charakter formalny i oparta jest o badanie przeszkód formalnych uruchomienia tego trybu nadzwyczajnego. Odmowa uruchomienia trybu – jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji – ma postać decyzji o odmowie jego wszczęcia zgodnie z art. 249 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej co do zasady jest organem odwoławczym (organem II instancji) i od wydanych przez niego postanowień i decyzji, jako mających charakter ostatecznych, przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jednakże w przedmiotowej sprawie sytuacja jest inna, bowiem DIAS rozstrzygał w sprawie jako organ I instancji. Z treści art. 248 § 2 Ordynacji podatkowej wynika, że właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia. Z kolei zgodnie z art. 13 § 3 Ordynacji podatkowej organami podatkowymi wyższego stopnia są organy odwoławcze. W przedmiotowej sprawie organem wyższego stopnia jest DIAS. Organ ten jest również – w myśl art. 13 § 1 pkt 2 lit. c Ordynacji podatkowej – organem właściwym do rozpoznania odwołania od decyzji wydanej przez siebie w I instancji. Oznacza to, że skarżącej spółce, przed wniesieniem skargi do tut. Sądu przysługiwało odwołanie. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Ponieważ w sprawie niniejszej zaskarżono decyzję wydaną w I instancji, skargę należało uznać za przedwczesną, a w związku z tym niedopuszczalną. Prawidłowo zatem, skarżąca spółka powinna najpierw wnieść odwołanie na decyzję DIAS a dopiero potem, od decyzji wydanej przez DIAS w II instancji, przysługiwać skarżącej będzie skarga do sądu administracyjnego. Na tym etapie równie przedwczesne staje się rozważanie przez tut. Sąd zgodności z prawem decyzji DIAS, w tym zwłaszcza z perspektywy wskazanego przez skarżącą trybu, w jakim – w jej ocenie – powinien zostać rozpatrzony złożony przez nią wniosek. W sprawie przysługiwało stronie odwołanie, a zatem skarga była niedopuszczalna i zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. ulega ona odrzuceniu, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.