III SA/Po 207/20

Dnia 3 czerwca 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] lutego 2020 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej podatku akcyzowego; postanawia odrzucić skargę.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...], decyzją z dnia [...] lutego 2020 roku, odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] stycznia 2012 roku nr [...]. Strona została pouczona o przysługującym jej prawie do złożenia odwołania od wydanej decyzji. Spółka z o.o. w [...] wniosła skargę do sądu administracyjnego. Strona podniosła, że rozpoznanie skargi Spółki z o.o. z dnia [...] stycznia 2020 roku uzupełnionej pismami z dnia [...] i [...] stycznia 2020 roku powinno nastąpić w trybie określonym art. 63 Konstytucji RP oraz działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że strona nie wyczerpał środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 §1-3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Stosownie do art. 52 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 §2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wyczerpanie środków zaskarżenia przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego stanowi przesłankę dopuszczalności skargi - art. 58 §1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 248 §2 pkt 1a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2019, poz. 900 ze zm.) w związku z art. 160 ust. 1 pkt 4, art. 162 ust. 1 pkt 3 oraz art. 210 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 roku Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2016, poz. 1948 ze zm.) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej był organem właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego. Skarżony organ trafnie uznał, że od wydanej decyzji przysługiwało odwołanie, które rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym (art. 221 §1 ustawy – Ordynacja podatkowa). Strona skarżąca nie wniosła odwołania, lecz złożyła skargę bezpośrednio do sądu administracyjnego. Skarga jest niedopuszczalna, ponieważ jej wniesienie nie zostało poprzedzone wyczerpaniem trybu zaskarżenia w postępowaniu podatkowym. Procedura przewidziana 52 §3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczy jedynie tych przypadków, w których ustawa w sposób jednoznaczny ustanawia instytucję ponownego rozpatrzenia sprawy. Powołany przepis nie znajdzie zastosowania w wypadku odwołania, o którym mowa w art. 221 §1-2 ustawy – Ordynacja podatkowa, pomimo że w sytuacjach określonych w tym przepisie organem rozpoznającym odwołanie, podobnie jak w przypadku ponownego rozpatrzenia sprawy, jest organ, który wydał zaskarżoną decyzję (Kabat Andrzej: art. 52, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. System Informacji Prawnej LEX, 2019). Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 i §3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.