III SA/Po 196/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 16 grudnia 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z dnia 31 sierpnia 2016 r., określającą Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego w wysokości [...] zł, Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniesiono, że zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania jest zwłaszcza pożądane, gdy widoczne są rażące uchybienia prawa jakich dopuściły się organy administracji publicznej. Ponadto wobec Skarżącego wydano inne decyzje określające zaległości podatkowe w podatku akcyzowym, oparte na tych samych argumentach organów podatkowych. Z dniem 31 maja 2015 r. Skarżący zakończył prowadzenie działalności gospodarczej, a wraz z żoną, której dochody wynoszą [...] zł miesięcznie posiada dochody pozwalające na skromne utrzymanie siebie i rodziny. Skarżący nie jest w stanie jednorazowo uiścić kwoty określonej decyzją, której zapłata doprowadziłaby do pogorszenia stopy życiowej rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm., dalej: P.p.s.a.), Sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego przepisu wynika, że Sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego, uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności w drodze egzekucji administracyjnej, albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Owe niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby nastąpiła ocena Sądu, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona powinna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia, działając we własnym interesie. Należy ponadto wskazać, że przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie decyzji jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie strona nie wykazała w dostateczny sposób, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Skarżący uzasadniając swój wniosek podniósł jedynie, że wywiązanie się z obowiązku zapłaty doprowadziłoby do pogorszenia stopy życiowej rodziny. Jednak ani w skardze, ani na dalszym etapie postępowania sądowego Skarżący nie przedstawił żadnych konkretnych informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej (np. stanu posiadanych ruchomości i nieruchomości, wartościowych rzeczy, czy też ewentualnie posiadanych zobowiązań) popartych stosownymi dokumentami, które pozwoliłyby ocenić zasadność wniosku. Wobec powyższego należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku Skarżący nie uprawdopodobnił wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warto także zaznaczyć, że ochronę egzystencji rodziny wnioskodawcy zabezpieczają przepisy o prowadzeniu administracyjnego postępowania egzekucyjnego, a w szczególności regulacja dotycząca poszanowania minimum egzystencji zobowiązanego oraz brak podstaw prawnych do kierowania egzekucji do majątku odrębnego małżonka zobowiązanego. W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.