III SA/Po 1720/21

Dnia 19 sierpnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Marzenna Kosewska (spr.) Asesor sądowy WSA Robert Talaga Protokolant: st. sekr. sąd. Karolina Walkowiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2022 roku sprawy ze skargi A. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 22 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 21 maja 2021 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 4 000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdami nieposiadającymi aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego ich zdatność do ruchu drogowego. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji powołano: - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej: "K.p.a.", - art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 919 ze zm.), dalej: "u.t.d.", - Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d., - art. 71, art. 81 i art. 82 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 110), dalej: "P.r.d.". W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego wskazano, co następuje. W dniu 13 kwietnia 2021 r. dokonano kontroli drogowej pojazdów - ciągnika samochodowego o nr rej. [...] i naczepy o nr rej. [...] Kierował nimi D. J., wykonując krajowy transport drogowy rzeczy na rzecz i w imieniu skarżącego. Przebieg kontroli utrwalono w protokole kontroli. Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie (art. 81 ust. 5 P.r.d.). Zgodnie z Ip. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd karą pieniężną w wysokości 2 000 zł. W trakcie kontroli pojazdów - zarówno ciągnika samochodowego, jak i naczepy - ustalono, że nie posiadają one aktualnych badań technicznych potwierdzających ich zdatność do ruchu drogowego. Ważność badań technicznych ciągnika samochodowego upłynęła 6 kwietnia 2021 r., a naczepy - 9 stycznia 2021 r., stąd za każdy pojazd nałożono karę pieniężną w wysokości 2 000 zł, czyli łącznie 4 000 zł. Załącznik nr 3 do u.t.d. wskazuje, że karę pieniężną za brak aktualnych badań technicznych nakłada się za każdy pojazd. Aktualnych badań nie posiadał zaś zarówno ciągnik samochodowy, jak i naczepa, a więc dwa pojazdy. Nie dochodzi w ten sposób do podwójnego karania strony, co miałoby np. miejsce w przypadku nałożenia kary pieniężnej dwa razy w stosunku do tego samego pojazdu. Przepisy rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.3.2016, str. 8), dalej: "rozporządzenie Komisji 2016/403", dotyczą wyłącznie postępowań dotyczących dobrej reputacji. Załącznik I do tego rozporządzenia na mocy art. 1 tego rozporządzenia określa wykaz kategorii, stopni i rodzajów poważnych naruszeń, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, czyli węższej grupy podmiotów niż grupa podmiotów, wobec których stosuje się kary pieniężne określone w załączniku nr 3 do u.t.d. Między kategoryzacją określoną w załączniku nr I do rozporządzenia 2016/403 a kategoryzacją określoną w dyrektywie 2006/22/WE występują niewielkie, ale istotne różnice, np. w dyrektywie wyliczenie poszczególnych naruszeń opiera się na przyporządkowaniu liter alfabetu oraz cyfr podczas gdy w rozporządzeniu 2016/403 zastosowano wyliczenie w postaci cyfr. Ponadto w dyrektywie wprowadzono kategorię naruszeń mniejszej wagi, nie występującą w rozporządzeniu 2016/403. W sprawie nie stosuje się art. 189e ani art. 189f K.p.a. regulujących przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i udzielenia pouczenia. Kwestie te uregulowano odrębnie w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 K.p.a. daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale lVa K.p.a. (por.: wyrok o sygn. akt VI SA/Wa 2343/20 - dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA"). Zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Skarżący nie przedstawił w toku postępowania żadnych dowodów na powstanie okoliczności mogących skutecznie podważyć ustalenia organu. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem lp. 9.12 załącznika nr 3 do u.t.d. były okolicznościami, na które skarżący miał wpływ i mógł je przewidzieć. Brak zatem podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., gdyż do naruszenia doszło w okolicznościach, które skarżący powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. W skardze na decyzję organu odwoławczego skarżący zarzucił: 1. naruszenie art. 189f § 2 K.p.a. przez jego niezastosowanie; w tym kontekście wskazano, że nie można zgodzić się z organem, że art. 92c ust. 1 u.t.d. stanowi przepis odrębny, o którym stanowi art. 189a § 2 pkt 2 K.p.a., wyłączający dopuszczalność zastosowania art. 189f § 1-3 K.p.a.; norma odsyłająca odwołuje się bowiem do instytucji odstąpienia od nałożenia kary, a nie do umorzenia postępowania; w świetle art. 92c ust. 1 u.t.d. nie dochodzi do wydania decyzji nakładającej karę, natomiast zastosowanie art. 189f § 1 lub 2 K.p.a. powoduje, że strona nie pozostaje wolna od ukarania, lecz udziela się jej pouczenia, a więc sankcja innego rodzaju; 2. błędną wykładnię art. 92c u.t.d. w zw. z art. 189a § 2 i art. 189f § 2 K.p.a. Skarżący zakwestionował również nałożenie kary za dwa pojazdy, gdyż jego zdaniem należało nałożyć karę za brak aktualnych badań technicznych tylko jednego pojazdu. W tym kontekście skarżący wniósł o zawieszenie postępowania i skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego: "Czy art. 7 w zw. z art. 25 dyrektywy 2014/47/UE oraz art. 21 dyrektywy 2014/45/UE w zw. z poz. 1 tabeli nr 5 załącznika I rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 mogą być interpretowane w konkretnym przypadku przewoźnika, który nie dopełnił terminowego obowiązku poddania jednego pojazdu lub więcej pojazdów badaniom technicznym jako przepisy, które mówią o jednym łącznym zachowaniu, którego konsekwencją jest popełnienie jednego naruszenia i nałożenie jednej kary, czy też może skutkować przy zastosowaniu kumulacji kar taką liczbą naruszeń i kar, ile było pojazdów, w których stwierdzono brak badań technicznych tych pojazdów?". Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Sąd podziela argumenty organu zawarte w zaskarżonej decyzji. W związku z obszernym ich omówieniem powtarzanie ich byłoby zbędne. Odnosząc się do zarzutów skargi należy zaś podnieść, co następuje. W kontrolowanej sprawie było bezsporne, że podczas kontroli stwierdzono brak aktualnych okresowych badań technicznych zarówno ciągnika samochodowego, jak i naczepy, potwierdzających ich zdatność do ruchu drogowego. Spór dotyczy natomiast dwóch kwestii: 1. czy w sprawie powinny być zastosowane przepisy działu IVa K.p.a., w szczególności art. 189f § 2 K.p.a. regulujący możliwość odstąpienia od wymierzenia kary; 2. czy ewentualna kara pieniężna powinna być nałożona za każdy z pojazdów, co do których zabrakło aktualnych okresowych badań technicznych (tj. zarówno za ciągnik samochodowy, jak i za naczepę), czy jedynie za jeden pojazd. W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że: 1. w sprawie nie mają zastosowania przepisy działu IVa K.p.a. dotyczące odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej; 2. kara pieniężna powinna być nałożona za każdy z pojazdów, co do których zabrakło aktualnych okresowych badań technicznych. Odnośnie pierwszej z tych kwestii należy podnieść, co następuje. W przypadku uregulowania w przepisach odrębnych odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia - przepisów działu IVa K.p.a. w tym zakresie nie stosuje się (art. 189a § 2 pkt 2 K.p.a.). Ogólna reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 pkt 2 K.p.a. daje zatem pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa K.p.a. Z art. 189a § 2 pkt 2 K.p.a. wynika, że samo istnienie przepisów odrębnych (w tym przypadku - przepisów u.t.d.) regulujących odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej wyłącza stosowanie przepisów działu IVa K.p.a. bez konieczności stosowania kolejnych działań interpretacyjnych czy porównywania zakresów stosowania poszczególnych przepisów. Uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych w art. 189a § 2 K.p.a. jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy tego działu nie mają zastosowania, a nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa K.p.a., to jest, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach działu IVa K.p.a. Oznacza to, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w art. 189 § 2 K.p.a. w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa K.p.a. lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa K.p.a. nie ma zastosowania (por.: A. Wróbel, art. 189a K.p.a., t. 7, w: Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, System Informacji Prawnej LEX/el. 2021). Z przepisów odrębnych w rozumieniu art. 189a § 2 K.p.a. in fine, tj. z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wynika, że w warunkach nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się. Uzasadniony jest zatem wniosek, że jako przepis odrębny w relacji do przepisów działu IVa K.p.a. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. reguluje zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w zw. z art. 189f K.p.a. Konsekwencją zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną i zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie jest nakładana kara pieniężna, gdyż nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. W związku z tym zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. w praktycznym wymiarze ma ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w zw. z art. 189f K.p.a., gdyż za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa kara ta nie jest nakładana, a - jak podkreślono na wstępie - dla przyjęcia, że przepisy działu IVa K.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 K.p.a. uregulowano w przepisach odrębnych i nie jest istotne to, że zakres normowania zagadnienia określonego w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa K.p.a. lub czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny (por.: wyrok o sygn. akt II GSK 717/21 - dostępny w CBOSA). Prawidłowe było zatem stanowisko organów, że w sprawie nie mają zastosowania przepisy działu IVa K.p.a. dotyczące odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Zgodzić się należy również ze stanowiskiem organów, że nie ziściły się przesłanki zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. stanowiącego, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot ten nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Trudno uznać, że wykonywanie przewozu drogowego pojazdami nieposiadającymi aktualnych badań technicznych potwierdzających ich zdatność do ruchu drogowego stanowi niedające się przewidzieć przez przedsiębiorcę wyjątkowe okoliczności i zdarzenia. Wszystkie okoliczności sprawy związane z naruszeniem dotyczącym lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. były bowiem okolicznościami, na które skarżący, należycie kontrolując i nadzorując realizację obowiązku dokonywania okresowych badań technicznych pojazdów, miał wpływ i mógł je przewidzieć. Skarżący nie wskazał zaś wystąpienia żadnych innych, nadzwyczajnych okoliczności, na które nie miał wpływu lub których nie mógł przewidzieć. Odnośnie zaś drugiej ze spornych kwestii (czy kara pieniężna powinna być nałożona za każdy z pojazdów, co do których zabrakło aktualnych badań technicznych) należy podnieść, co następuje. Podmiot wykonujący przewóz drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie (art. 92a ust. 1 u.t.d.). Suma kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 zł (art. 92a ust. 3 u.t.d.). Zgodnie z art. 92a ust. 7 pkt 1 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do u.t.d. Według lp. 9.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 2 000 zł - za każdy pojazd. Stosownie do art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/45/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie okresowych badań zdatności do ruchu drogowego pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz uchylająca dyrektywę 2009/40/WE (Dz. U. UE L z 2014 r. Nr 127, str. 51 ze zm.), dalej: "dyrektywa 2014/45/UE", każde państwo członkowskie zapewnia, aby pojazdy zarejestrowane na jego terytorium były okresowo badane zgodnie z niniejszą dyrektywą w stacjach kontroli pojazdów upoważnionych przez państwo członkowskie, w którym pojazdy te są zarejestrowane. Zgodnie z art. 10 ust. 1 dyrektywy 2014/45/UE stacja kontroli pojazdów lub, w stosownych przypadkach, właściwy organ państwa członkowskiego, który przeprowadził badanie zdatności do ruchu drogowego pojazdu zarejestrowanego na jego terytorium, wydaje dla każdego pojazdu, który pozytywnie przeszedł takie badanie, poświadczenie na przykład w postaci wzmianki w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, naklejki, świadectwa lub jakiejkolwiek innej łatwo dostępnej informacji. Poświadczenie wskazuje termin, w jakim należy przeprowadzić następnie badanie zdatności do ruchu drogowego. Stosownie do art. 21 dyrektywy 2014/45/UE Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów niniejszej dyrektywy oraz przyjmują wszystkie środki niezbędne do zapewnienia ich wdrożenia. Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące. Stosownie zaś do art. 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylająca dyrektywę 2000/30/WE (Dz. U. UE L z 2014 r. Nr 127, str. 134 z ze zm.), dalej: "dyrektywa 2014/47/UE", świadectwo zdatności do ruchu drogowego odpowiadające najbardziej aktualnemu badaniu zdatności do ruchu drogowego lub jego kopia lub oraz protokół najbardziej aktualnej drogowej kontroli technicznej mają być przechowywane w pojeździe, jeżeli są one dostępne. Zgodnie z art. 25 dyrektywy 2014/47/UE Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszenia przepisów niniejszej dyrektywy oraz przyjmują wszystkie środki niezbędne do zapewnienia ich wdrożenia. Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne, odstraszające i niedyskryminujące. W krajowym porządku prawnym obowiązek przeprowadzenia badania technicznego uregulowano w art. 81 ust. 1 P.r.d. stanowiącego, że właściciel pojazdu samochodowego lub przyczepy jest obowiązany przedstawiać go do badania technicznego. Pojazd to środek transportu przeznaczony do poruszania się po drodze (art. 2 pkt 31 P.r.d.). Pojazd silnikowy to pojazd wyposażony w silnik (art. 2 pkt 32 P.r.d.). Pojazd samochodowy to pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h (art. 2 pkt 33 P.r.d.). Ciągnik samochodowy to pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie wyłącznie do ciągnięcia przyczepy (art. 2 pkt 49a P.r.d.). Przyczepa to pojazd bez silnika, przystosowany do łączenia go z innym pojazdem (art. 2 pkt 50 P.r.d.). Naczepa to przyczepa, której część spoczywa na pojeździe silnikowym i obciąża ten pojazd (art. 2 pkt 52 P.r.d.). Zespół pojazdów to pojazdy złączone ze sobą w celu poruszania się po drodze jako całość (art. 2 pkt 49 P.r.d.). Pojazd członowy to zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego złączonego z naczepą (art. 2 pkt 35 P.r.d.). Zespół pojazdów może składać się najwyżej z 3 pojazdów, a zespół ciągnięty przez pojazd silnikowy inny niż ciągnik rolniczy lub pojazd wolnobieżny (pojazd wolnobieżny - pojazd silnikowy, którego konstrukcja ogranicza prędkość jazdy do 25 km/h) - z 2 pojazdów (art. 62 ust. 4 w zw. z art. 2 pkt 34 P.r.d.). Okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie (art. 81 ust. 5 P.r.d.). Organ dokonujący rejestracji pojazdu wpisuje do dowodu rejestracyjnego termin badania technicznego pojazdu. Uprawniony diagnosta po wykonaniu badania technicznego pojazdu: 1) wydaje zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu; 2) wpisuje kolejny termin badania technicznego do dowodu rejestracyjnego, jeżeli jest wolne miejsce w odpowiedniej rubryce tego dowodu - po stwierdzeniu pozytywnego wyniku badania technicznego pojazdu (art. 82 ust. 1 i 2 P.r.d.). Powyższe przepisy wskazują, że nie tylko ciągnik samochodowy, ale i naczepa powinna posiadać aktualne okresowe badanie techniczne. Skoro zaś skarżący wykonywał przewóz drogowy zespołem pojazdów - pojeździe członowym, czyli nie jednym, ale dwoma pojazdami (ciągnikiem samochodowym i naczepą), z których żaden z nich nie posiadał aktualnych okresowych badań technicznych, zasadne było nałożenie kary za ich brak w stosunku do każdego pojazdu składającego się na zespół pojazdów. Wniosek ten jest tym bardziej uzasadniony, gdyż nakładanie w takiej sytuacji jednej tylko kary mogłoby zachęcić przewoźników do nieprzeprowadzania okresowych badań technicznych wszystkich poruszających się po drogach pojazdów. Skoro bowiem dla wysokości nakładanej kary nie miałoby znaczenia ile pojazdów (jeden czy dwa) tworzących zespół pojazdów nie posiada aktualnych okresowych badań technicznych, to chcąc uzyskać oszczędności z tytułu nieprzeprowadzenia badań przewoźnicy mogliby nie przeprowadzać badań wszystkich pojazdów użytkowanych w zespołach pojazdów. Mogłoby to stwarzać zdecydowanie większe zagrożenie w ruchu drogowym, nie tylko dla kierowcy prowadzącego zespół pojazdów, w którym żaden z nich nie posiada aktualnych okresowych badań technicznych, ale i dla pozostałych kierujących pojazdami oraz pieszych. Wziąć też należy pod uwagę, że nieposiadanie aktualnych okresowych badań technicznych pojazdu to najcięższe naruszenie przepisów, o czym świadczy zakwalifikowanie go do takiej kategorii w załączniku nr 3 do u.t.d. (kategoria NN - najcięższe naruszenie) oraz w poz. 1 tabeli nr 5 załącznika I rozporządzenia Komisji 2016/403. Powyższemu wnioskowi, wbrew stanowisku skarżącego, nie sprzeciwia się zatem wskazanie w art. 21 i art. 25 wyżej wskazanych dyrektyw, że sankcje za naruszenie ich przepisów muszą być proporcjonalne. Zasada proporcjonalności, zwana także zakazem nadmiernej ingerencji, jest koniecznością zachowania odpowiedniej proporcji między środkiem, jakim jest ograniczenie danego prawa lub wolności, a celem, rozumianym jako szeroko pojęty interes publiczny. W świetle wyżej wskazanych uregulowań unijnych i krajowych nie ma podstaw do stwierdzenia, że nałożenie kary pieniężnej za nieposiadanie aktualnych okresowych badań technicznych wszystkich pojazdów składających się na zespół pojazdów miałoby być nieproporcjonalne. Należy też zauważyć, że wskazane wyżej przepisy dyrektyw stanowią również, że sankcje za naruszenie ich przepisów muszą być nie tylko proporcjonalne, ale i skuteczne oraz odstraszające. W świetle powyższego nie ma podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego i skierowania do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego o treści zaproponowanej przez skarżącego. Nie naruszono zatem wskazanych w skardze przepisów. Podjęto zaś wszelkie konieczne czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, a także dano im stosowny wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) orzekł, jak w sentencji wyroku.