III SA/Po 157/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a wstrzymać wykonanie decyzji

J. M., zastępowany przez zawodowego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję opisaną w rubrum. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 36 000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Uzasadniając wniosek pełnomocnik napisał, że skarżący pobiera emeryturę w kwocie niespełna 1200 zł miesięcznie. Dodatkowo, z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej wspólnie z żoną, osiąga dochód miesięczny w zbliżonej wysokości. Pełnomocnik ocenił, że w tej sytuacji konieczność zapłacenia wysokiej jak na możliwości finansowe kary pieniężnej, naraziłoby go na niepowetowaną szkodę i mogłoby się wiązać z koniecznością likwidacji prowadzonej działalności, która wspomaga jego skromny budżet. Pismem z 08 marca 2019 r. pełnomocnik przesłał zeznanie podatkowe za rok 2018 (PIT-36) oraz podtrzymał wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. W świetle przepisów art. 61 § 3-4 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego Sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć należy, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej jako CBOSA). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym (por. np. postanowienia NSA z 14 grudnia 2009 r. II OSK 1898/09 oraz z 04 listopada 2008 r., II OZ 1143/08; CBOSA) przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej przywołanego przepisu, mogą być, co do zasady, jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, tj. ma przymiot wykonalności. Przede wszystkim Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja posiada przymiot wykonalności, bowiem nakłada na skarżącego obowiązek zapłaty kary pieniężnej. Dalej Sąd stwierdza, że wniosek strony o wstrzymanie wykonania decyzji jest zasadny. W świetle dokumentów załączonych do wniosku strona skarżąca wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodziłoby skutek w postaci groźby wyrządzenia znacznej szkody, lub też, że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Przede wszystkim należy uwzględnić, że przedmiotem skargi jest decyzja, którą wymierzono skarżącemu karę pieniężną w kwocie 36.000 zł. Wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w obu sprawach, jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednak rozważając skutki zapłaty należności, należało mieć na uwadze wysokość zobowiązania. Jego natychmiastowa zapłata, w świetle informacji z zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowym 2018 może wywołać utratę przez skarżącego płynności finansowej. Sąd ma na uwadze także zaawansowany wiek skarżącego jak i małżonki skarżącego (k. 20). W tej sytuacji Sąd stwierdził, że realizacja zaskarżonej decyzji, w kontekście stwierdzonych okoliczności faktycznych, mogłaby spowodować poważne konsekwencje finansowe w majątku strony skarżącej, co należy uznać za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd z naciskiem podkreśla, że udzielenie ochrony tymczasowej nie ma żadnego związku z oceną zgodności z prawem decyzji. Na tym etapie postępowania Sąd ocenił wyłącznie to, czy wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, w świetle przesłanek ustawowych – jest zasadny. Ocena legalności decyzji odbędzie się na rozprawie. Celem instytucji wstrzymania wykonania nie jest ocena legalności aktu lub czynności, ale ukształtowanie stosunków, do czasu rozpoznania skargi, w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a więc negatywnym skutkom, które może wywołać decyzja administracyjna. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.