III SA/Po 1444/14

Dnia 25 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] sierpnia 2014 roku nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012; postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.

Postanowieniem z dnia 09 października 2017 roku referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy (k. 292 akt sądowych). Skarżący złożył sprzeciw od orzeczenia referendarza. W treści pisma wskazał, że postanowienie referendarza sądowego jest niezgodne z prawem i stanem faktycznym oraz budzi niezadowolenia strony skarżącej. Pismem z dnia 05 lutego 2018 roku wnioskodawca został zobowiązany do uzupełnieni oświadczenia majątkowego (k. 321 akt sadowych). Wezwanie nie zostało wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte przed dniem 15 sierpnia 2015 roku. Zatem w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie - art. 260 §1 i §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718 - dalej P.p.s.a.) w związku z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 roku o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2015, poz. 658). Występując ponownie z żądaniem przyznania prawa pomocy Skarżący nie złożył oświadczenia majątkowego o treści pozwalającej dokonać rzetelnej i rzeczowej oceny jego zdolności płatniczych. Wnioskodawca nie wykonał także wezwania do uzupełnienia oświadczenia majątkowego skierowanego do niego po wniesieniu sprzeciwu. Uznać zatem należy, że Skarżący ma świadomość tego, że kolejnemu żądaniu w zakresie tzw. prawa ubogich nie towarzyszy niezbędny element wniosku o przyznanie prawa pomocy, a mianowicie oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach oraz oświadczenie osoby fizycznej o jej stanie rodzinnym. Taka postawa strony postępowania dowodzi świadomego uchylania się od złożenia pełnego i rzetelnego oświadczenia majątkowego. Skoro strona postępowania, wbrew swoim obowiązkom prawnym, nie wykonuje wezwania do uzupełnienia oświadczenia majątkowego, to brak jest ustaleń faktycznych, które mogłyby stanowić podstawę dla weryfikacji twierdzeń o braku zdolności do poniesienia kosztów postępowania sądowego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt. 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.