III SA/Po 139/23

Dnia 6 czerwca 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Marzenna Kosewska Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 czerwca 2023 roku sprawy ze skargi T. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutu zgłoszonego w toku postępowania egzekucyjnego oddala skargę

Postanowieniem z 30 listopada 2022 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO/organ odwoławczy), na podstawie art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 753, dalej: k.p.a.) oraz art. 18, art. 33 § 2 pkt 1 i 3 i art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479, dalej: u.p.e.a.), po rozpatrzeniu zażalenia T. J., utrzymało w mocy postanowienie Dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w P. (ZDM) z 31 sierpnia 2022 r. nr znak [...] 1) oddalające zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z 4 sierpnia 2020 r. nr [...] oraz 2) oddalające zarzut błędu co do zobowiązanego określonego w ww. tytule wykonawczym. Postanowienie to wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z 21 grudnia 2018 r. Dyrektor ZDM w P. nałożył na T. J. obowiązek zapłaty kwoty 36.217 zł tytułem kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu marki [...] o nr rej. [...], w terminie 30 dni od daty uzyskania przez decyzję waloru ostateczności. Przedmiotowa decyzja została skierowana do adresata na adres [...], [...], po czym po dwukrotnym awizowaniu przesyłki w dniach 28.12.2018 r. i 7.01.2019 r. została zwrócona do organu wobec jej niepodjęcia w terminie 14 dni od pierwszego awizowania. Upomnieniem z 19 lipca 2019 r. ZDM w P. na podstawie art. 15 u.p.e.a. wezwał T. J. do uregulowania wskazanej należności w terminie 7 dni od daty doręczenia upomnienia. Przesyłkę zawierającą upomnienie skierowano do zobowiązanego, i wobec braku jej podjęcia w terminie 14 dni pozostawiono w aktach sprawy (dwukrotne awizo: 23.07.2019 r. i 31.07.2019 r.). Wobec nieuregulowania przedmiotowej należności, wierzyciel - Prezydent Miasta P. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] z 4 marca 2020 r. T. J. drogą elektroniczną 15 czerwca 2022 r. skierował do ZDM pismo, w którym podniósł, że zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest bezpodstawne, gdyż auto [...] o nr rej. [...] zbył 15 sierpnia 2010 r. Zwrócił się o odblokowanie rachunku bankowego. Pismo to zostało przez organ zakwalifikowane jako zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. Zobowiązany przedstawił potwierdzenie zgłoszenia zbycia przedmiotowego pojazdu z 13 maja 2022 r. wystawione przez Prezydenta Miasta P.. Postanowieniem z 31 sierpnia 2022 r. Dyrektor ZDM w P. działając na podstawie art. 17 § 1 i art. 34 u.p.e.a. oddalił zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w ww. tytule wykonawczym z 4 sierpnia 2020 r. oraz oddalił zarzut błędu co do zobowiązanego określonego w ww. tytule wykonawczym. Organ wskazał, iż postanowieniem z 16 kwietnia 2014 r. sygn. [...] Sąd Rejonowy [...] orzekł przepadek przedmiotowego pojazdu stanowiącego własność T. J. na rzecz Miasta P.. Tym samym ZDM zobligowany był do wydania decyzji ustalającej koszty związane z wydaniem dyspozycji usunięcia i przechowywania pojazdu. Decyzja ustalająca obowiązek zapłaty kwoty 36 217,00 zł tytułem kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu nie została podjęta przez zobowiązanego. Korespondencja w sprawie kierowana była przez organ na właściwy adres strony, zbieżny z adresem podanym w treści pisma stanowiącego zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Nadto przedmiotowy pojazd do 13 maja 2022 r. pozostawał zarejestrowany w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców na dane T. J.. Organ powołał się na treść art. 130a ust. 10e ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 988 ze zm., dalej: P.r.d.) wskazując, że orzeczenie sądu powszechnego stwierdzające zaistnienie niezbędnych przesłanek dla orzeczenia przepadku pojazdu jest wiążące dla organu administracyjnego również w zakresie ustalenia właściciela tego pojazdu przed orzeczeniem jego przepadku. Nadto, zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z tych względów, przedstawiona przez zobowiązanego umowa sprzedaży pojazdu nie mogła zostać wzięta pod uwagę ze względu na istniejące w obrocie prawomocne rozstrzygnięcie sądu w zakresie przepadku pojazdu. W zażaleniu na powyższe postanowienie zobowiązany zarzucił naruszenie: - art. 33 § 2 pkt 1 i 3 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie prowadzące do oddalenia zarzutu braku istnienia zobowiązania podlegającego egzekucji oraz oddalenia zarzutu błędu co do zobowiązanego wobec którego prowadzona jest egzekucja, a co za tym idzie brak umorzenia postępowania egzekucyjnego, - art. 7 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez dowolną ocenę dowodów prowadzącą do ustalenia, że skarżący jest zobowiązany do pokrycia kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia i przechowywania pojazdu na parkingu, podczas gdy skarżący dysponuje dokumentem potwierdzającym zbycie pojazdu, którego postępowanie dotyczy, jak i zaświadczeniem organu prowadzącego egzekucję potwierdzającego fakt zbycia danego pojazdu, a nadto aprioryczne wykluczenie faktu sprzedaży pojazdu oraz braku odniesienia się do tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, - art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż obowiązek zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu wpływa na skuteczność umowy przenoszącej prawo własności pojazdu, podczas gdy obowiązek ten ma charakter jedynie porządkowy, - art. 130a ust. 1 P.r.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie prowadzące do zobowiązania skarżącego do zapłaty wskazanych w niniejszym przepisie kosztów, podczas gdy w terminie, w którym powstała konieczność ich naliczenia skarżący nie był już właścicielem pojazdu, którego koszty te dotyczyły, - art. 80 K.p.a. przez dowolną a nie swobodną ocenę części zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na błędnym ustaleniu przez organ, że skarżący był właścicielem pojazdu w chwili powstania kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia i przechowywania pojazdu na parkingu, błędnym ustaleniu przez organ, iż brak wywiązania się sprzedającego pojazd z obowiązku wynikającego z art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. nie powoduje przejścia własności pojazdu pomimo skutecznie zawartej umowie sprzedaży, zapłaty ceny oraz wydania pojazdu, a także błędnym ustaleniu przez organ, iż brak wywiązania się sprzedającego pojazd z obowiązku wynikającego z art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. powoduje po stronie sprzedającego wyłącznie odpowiedzialność wynikającą z art. 130a ust. 1 P.r.d. za koszty związane z wydaniem dyspozycji usunięcia i przechowywania pojazdy na parkingu powstałe w czasie, w którym nie był już właścicielem pojazdu, którego te koszty dotyczą. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, iż 15 sierpnia 2010 r. zobowiązany zawarł umowę sprzedaży przedmiotowego pojazdu, został on wydany kupującemu, a sprzedawca otrzymał ustaloną cenę. Spowodowało to skuteczne przejście własności pojazdu. W dniu 22 maja 2011 r., kiedy przedmiotowy pojazd został usunięty z drogi publicznej, własność pojazdu przysługiwała innej osobie, a nie - jak uznał organ - skarżącemu. Sam fakt niezgłoszenia zbycia pojazdu nie wpływa na skuteczność zawarcia umowy przenoszącej prawo własności pojazdu. Zdaniem strony obowiązek poniesienia kosztów dochodzonych w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym nigdy nie powstał w stosunku do jego osoby, ponieważ powinien zostać nimi objęty aktualny właściciel pojazdu. SKO w P. postanowieniem z 30 listopada 2022 r. utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie przyjęło, że zarzut nieistnienia obowiązku podnoszony w postępowaniu egzekucyjnym nie może być wykorzystywany do weryfikacji decyzji administracyjnej stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Argumentacja podniesiona przez stronę zmierza do kwestionowania okoliczności ustalonych w ostatecznej decyzji określającej zobowiązanie. Na etapie postępowania egzekucyjnego nie jest możliwe wprowadzanie zmian w materii, która została jednoznacznie rozstrzygnięta w ostatecznej decyzji. Weryfikacja decyzji ostatecznych w postępowaniu egzekucyjnym jest bezwzględnie niedopuszczalna, gdyż na jej przeszkodzie stoi zasada trwałości takich decyzji i wyraźne ograniczenie możliwości ich weryfikacji. Zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji mogą zatem mieć na celu wykazanie nieistnienia obowiązku, ale nie podważenie aktu administracyjnego, nakładającego ten obowiązek. Wyjaśniono, że postępowanie egzekucyjne jest odrębnym rodzajem postępowania, nie może być tym samym traktowane jako kolejna instancja, jak również nie może służyć ocenie prawidłowości postępowania administracyjnego i weryfikacji lub zmianie aktów administracyjnych wydanych w postępowaniu administracyjnym. Tylko ewentualne uchylenie lub zmiana albo stwierdzenie nieważności decyzji będącej podstawą wystawionego tytułu wykonawczego mogłoby mieć wpływ na tok postępowania egzekucyjnego. W odniesieniu do zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego Kolegium wskazało, iż adresatem decyzji z 21 grudnia 2018 r., stanowiącej podstawę obowiązku podlegającego egzekucji, jest T. J.. W toku postępowania nie wykazał on, aby orzeczony ostatecznie obowiązek przeszedł na jakikolwiek inny podmiot. Zdaniem Kolegium wniesienie zarzutu z art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. nie może zmierzać od ustalenia osoby zobowiązanego, lecz zmierzać do formalnej kontroli tożsamości osoby, wobec której prowadzona jest egzekucja. Błąd co do osoby zobowiązanego ma miejsce wówczas, gdy egzekucja jest prowadzona przeciwko osobie innej aniżeli zobowiązany. Błąd taki nie zachodzi, jeżeli zobowiązany kwestionuje zasadność nałożenia na niego obowiązku i wnosząc zarzut, zmierza do zbadania zasadności nałożenia na niego obowiązku. W skardze na powyższe postanowienie SKO w P. pełnomocnik skarżącego powielił zarzuty oraz argumentację zawartą w zażaleniu na postanowienie organu I instancji oraz wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonego dokumentu na okoliczność zbycia pojazdu 14 sierpnia 2010 r. W odpowiedzi Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Na wstępie wyjaśnienia wymaga tryb rozpoznania przez Sąd sprawy. Wziąwszy pod uwagę, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym. W myśl art. 120 P.p.s.;a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Mając na względzie sformułowane w skardze wnioski o zmianę zaskarżonego postanowienia i umorzenie prowadzonej egzekucji w całości (poza żądaniem uchylenia zaskarżonego postanowienia) Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach ze skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie, o czym stanowi przepis art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. Odnośnie wniosków skarżącego wskazać należy, iż zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Jednocześnie na podstawie art. 145a § 1 P.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2, jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu. W razie zaś nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Z powołanych przepisów wynika zatem, że sąd administracyjny rozpoznając skargę na postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie, a takim postanowienie jest postanowienie wydane na podstawie art. 34 u.p.e.a. oddalające zarzut w postępowaniu egzekucyjnym, nie jest władny do zmiany zaskarżonego postanowienia i umorzenia prowadzonej egzekucji. Takich uprawnień nie przyznają sądowi administracyjnemu powołane oraz żadne inne przepisy prawa. Rozpoznając skargę w tak określonych granicach Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem. Przedmiotem skargi T. J. w niniejszej sprawie jest postanowienie SKO w P. z 30 listopada 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora ZDM w P. z 31 sierpnia 2022 r. 1) oddalające zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym z 4 sierpnia 2020 r. nr [...] oraz 2) oddalające zarzut błędu co do zobowiązanego określonego w ww. tytule wykonawczym. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r. poz. 479, dalej: u.p.e.a.). Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Przepis art. 33 § 2 u.p.e.a. określa, że podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. W niniejszej sprawie skarżący będąc zobowiązanym - jak wynika z tytułu wykonawczego wystawionego 4 marca 2020 r. przez wierzyciela Prezydenta Miasta P. - pismem z 15 czerwca 2022 r. wniósł do ZDM w P. (komunalnej jednostki budżetowej, przy pomocy której Prezydent Miasta P. wykonuje swoje zadania jako zarządca dróg miejskich) zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w ww. tytule wykonawczym (art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a.) oraz zarzut błędu co do zobowiązanego (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.). Podniósł, że 15 sierpnia 2010 r. zbył pojazd marki [...] o nr [...], co oznacza, że wobec niego bezpodstawnie prowadzone jest postępowanie egzekucyjne i stosowany środek egzekucyjny zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, odnoszące się do obowiązku określonego w decyzji Dyrektora ZDM w P. z 21 grudnia 2019 r., którą nałożono nań obowiązek zapłaty kwoty 36.217 zł tytułem kosztów związanych z usunięciem, a następnie przechowywaniem i oszacowaniem wartości ww. pojazdu. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo przyjęły, że oba ww. zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż organy trafnie przyjęły na gruncie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., że obowiązek, którego dotyczy postępowanie egzekucyjne istnieje. Pojęcie "nieistnienia obowiązku" w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 26 marca 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 13/20, powołane przez Sąd orzeczenia są dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl. Podzielić należy prezentowane w judykaturze sądów administracyjnych stanowisko, zgodnie z którym zobowiązany, podnosząc zarzut "nieistnienia obowiązku" (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.), powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa takich jak przedawnienie lub wydania aktu o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1222/22). W niniejszej sprawie zarzut skarżącego dotyczący nieistnienia obowiązku określonego w tytule wykonawczym 4 sierpnia 2020 r. nr [...] sprowadza się de facto do polemiki z decyzją Prezydenta Miasta P. z 21 grudnia 2018 r. określającą treść obowiązku podlegającego egzekucji w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym. Decyzją tą nałożono na skarżącego obowiązek zapłaty kwoty 36.217 zł tytułem kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem wartości ww. pojazdu marki [...] o nr rej. [...] Skarżący podniósł, że 15 sierpnia 2010 r. zawarł umowę sprzedaży przedmiotowego pojazdu, wydał ów pojazd kupującemu, otrzymując ustaloną cenę, co spowodowało skuteczne przejście prawa własności pojazdu na jego nabywcę. Zaznaczył, iż zgłosił fakt zbycia pojazdu 13 maja 2022 r. przedkładając jedyną kopię umowy organowi. Skarżący świadom naruszenia obowiązku wynikającego z art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. zobowiązującego sprzedawcę pojazdu do zgłoszenia faktu zbycia pojazdu w terminie 30 dni od dnia zawarcia umowy sprzedaży, zaznaczył, że ów obowiązek ma jedynie charakter porządkowy i nie sprawia, że ciąży na nim obowiązek zapłacenia kosztów usunięcia, przechowywania, oszacowania i zniszczenia pojazdu wynikający z art. 130a ust. 1 P.r.d., bowiem do usunięcia pojazdu doszło po sprzedaży przezeń pojazdu – 22 maja 2011 r. Sąd podziela stanowisko organów orzekających, że rozpoznając zarzut nieistnienia obowiązku wierzyciel nie bada zasadności i prawidłowości ostatecznej decyzji, w której ustalono obowiązek podlegający egzekucji w postępowaniu egzekucyjnym. Ogranicza się i tak uczyniły organy w niniejszej sprawie, do ustalenia, czy decyzja, którą określono obowiązek podlegający egzekucji jest ostateczna, pozostaje w obrocie prawnym. Jak stwierdzono, czego skarżący nie kwestionował, ww. decyzja Prezydenta Miasta P. z 21 grudnia 2018 r. jest ostateczna i pozostaje w obrocie prawnym. W związku z tym prawidłowo została wskazana w wystawionym 4 marca 2020 r. tytule wykonawczym jako podstawa obowiązku. Dodatkowo trafnie Kolegium wskazało, że postępowanie egzekucyjne jako odrębne od postępowania administracyjnego nie może służyć ocenie prawidłowości postępowania administracyjnego i weryfikacji lub zmianie aktów administracyjnych wydanym w postępowaniu administracyjnym. Dopiero ewentualne usunięcie z obrotu prawnego decyzji stanowiącej podstawę prawną wystawionego tytułu wykonawczego mogłoby czynić omawiany zarzut zasadnym. W związku z powyższym nie sposób podzielić zarzutu skargi naruszenia przez organy obu instancji przepisu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Bezspornie egzekwowany obowiązek istnieje, wynika bowiem z ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta P. z 21 grudnia 2018 r. Gwoli wyjaśnienia Sąd pragnie wskazać, że skarżący zmierzając do zakwestionowania obowiązku określonego ww. decyzji uprawniony jest do korzystania z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej przewidzianych w K.p.a. W ocenie Sądu nie zasługuje również na akceptację zarzut skargi naruszenia przez organy orzekające art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie prowadzące do oddalenia zarzutu błędu co do zobowiązanego. Zważyć należy, że z sytuacją błędu co do osoby zobowiązanego w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. mamy do czynienia wówczas, gdy egzekucja jest prowadzona przeciwko osobie innej aniżeli zobowiązany. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego dotyczy kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję (por. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r., sygn. akt III FSK 772/22). Nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, jeżeli zobowiązany kwestionuje zasadność nałożenia na niego obowiązku. W okolicznościach niniejszej sprawie bezsporne jest, że tytuł wykonawczy z 4 marca 20220 r. został prawidłowo wystawiony na skarżącego jako zobowiązanego na podstawie ostatecznej ww. decyzji Prezydenta Miasta P. z 21 grudnia 2018 r. To zatem wobec skarżącego powinna być prowadzona egzekucja obowiązku. Skarżący kwestionując zasadność obowiązku poprzez wskazanie na okoliczność zbycia przezeń przedmiotowego pojazdu przed jego usunięciem z drogi, co w następstwie (w stosownym uproszczeniu) spowodowało nałożenie na skarżącego obowiązku zapłaty kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem wartości pojazdu de facto – jak i w zakresie pierwszego zarzutu – zmierza do podważenia decyzji Prezydenta Miasta P. z 21 grudnia 2018 r. W rezultacie prawidłowego rozpoznania zarzutów nieistnienia obowiązku i błędu co do zobowiązanego Sąd nie stwierdził również, by organy orzekające dopuściły się zarzucanego naruszenia przepisów postępowania (art. 80 i art. 7 w zw. z art. 80 K.p.a.). Rozpoznając zarzut w postępowaniu egzekucyjnym organy nie były zobowiązane – do czego zmierza argumentacja skarżącego – badać prawidłowości nałożenia na skarżącego obowiązku zapłaty kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem wartości pojazdu na podstawie przepisów P.r.d. Kwestie te, jak wyżej wskazano, wykraczają poza zakres postawionych przez zobowiązanego zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym i nie powinny podlegać ocenie na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 i 3 u.p.e.a. W konsekwencji za chybione należy uznać zarzuty skargi naruszenia przez organy I i II instancji przepisów art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. poprzez niewłaściwe przyjęcie, że obowiązek zawiadomienia starosty o zbyciu pojazdu wpływa na skuteczność umowy przenoszącej prawo własności pojazdu, jak i naruszenia art. 130a ust. 1 P.r.d. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zobowiązanie skarżącego do zapłaty kosztów usunięcia, przechowywania i oszacowania pojazdu. Przepisy te nie miały zastosowania w niniejszej sprawie, której przedmiot stanowiły zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym rozstrzygane na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 i 3 w zw. z art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Analogicznie Sąd traktuje zarzut skargi rzekomego błędnego ustalenia przez organ, że brak wywiązania się skarżącego z obowiązku wynikającego z art. 78 ust. 2 pkt 1 P.r.d. nie powoduje przejścia własności pojazdu pomimo skutecznie zawartej umowy sprzedaży, zapłaty ceny oraz powoduje po stronie sprzedającego wyłączną odpowiedzialność wynikającą z art. 130a ust. 1 P.r.d. za koszty związane z wydaniem dyspozycji usunięcia i przechowywania pojazdu na parkingu powstałe w czasie, w którym nie był już właścicielem pojazdu, którego te koszty dotyczą. Raz jeszcze należy wskazać, że kwestie związane z zasadnością obciążenia skarżącego ww. kosztami nie były przedmiotem wydanych w sprawie postanowień w przedmiocie zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym. W tym stanie sprawy uznając, iż skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.