III SA/Po 136/21

Dnia 13 kwietnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędziowie WSA Marzenna Kosewska WSA Szymon Widłak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 kwietnia 2021 roku sprawy ze skargi W. J. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] listopada 2020r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzający ją Rozkaz Personalny nr [...] z dnia z dnia [...] września 2020r. Komendanta [...] Policji w L.

Komendant Policji (dalej: "Komendant Wojewódzki") decyzją z [...] listopada 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania W. J. (dalej: "strona") od rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w L. (dalej: "Komendant Miejski") z [...] września 2020 r., nr [...], o zwolnieniu ze służby w Policji, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie sprawy. Komendant Miejski rozkazem personalnym z [...] września 2020 r., nr [...], działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm., dalej: "ustawa o Policji"), zwolnił stronę ze służby w Policji z dniem [...] września 2020 r. Na podstawie art. 108 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "K.p.a.") decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Komendant Wojewódzki, rozpatrując odwołanie strony, wskazał, że pismem z [...] października 2018 r. Prokuratura Rejonowa [...] poinformowała Komendanta Miejskiego o wszczęciu postępowania karnego. Stronie zarzucono popełnienie przestępstw z art. 231 § 1 i art. 217 § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1137 ze zm.). Sąd Rejonowy w L. nieprawomocnym wyrokiem z 9 czerwca 2020 r., sygn. akt II K [...], uznał stronę winną zarzucanego jej czynu, skazując ją na pozbawienie wolności w zawieszeniu. Powołując się na uzasadnienie rzeczonego wyroku Komendant Wojewódzki stwierdził, że strona wykonując czynności służbowe dopuściła się przestępstw z art. 231 § 1 i art. 217 § 1 Kodeksu karnego. Organ nie podzielił zarzutów podniesionych w odwołaniu. W ocenie organu w sprawie zaistniała przesłanka do zwolnienia strony ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. W skardze skierowanej do tut. Sądu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji, przez jego zastosowanie i uznanie, że skarżący utracił nieposzlakowaną opinię na skutek oczywistego popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, którego charakter uniemożliwia jego pozostawanie w służbie, podczas gdy prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z [...] grudnia 2020 r., sygn. akt IV Ka [...], uniewinniono skarżącego od zarzucanego czynu, a zatem wbrew twierdzeniom organu w żaden sposób nie można mówić o oczywistym popełnieniu czynu o znamionach przestępstwa, 2. art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego – w szczególności oparciu się wyłącznie na nieprawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w L. i wyciągnięcie z tego wyroku wniosku, że ze zgromadzonego materiału wynika bezspornie, że skarżący dopuścił się popełnienia przestępstwa, podczas gdy organ administracji forując swoje jednoznaczne stanowisko całkowicie pominął, że wyrok ten był nieprawomocny, a zatem wówczas skarżący korzystając z domniemania niewinności był niewinny, 3. art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w szczególności przejawiającego się w całkowitym pominięciem w rozważaniach jednoznacznie pozytywnej opinii wydanej przez Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Województwa W., 4. art. 8 K.p.a., przez naruszenie zasady zaufania uczestników postępowania do organu administracji przejawiające się w tak jednoznacznie negatywnym dla skarżącego stanowisku organu administracji i uznaniu, że zachowanie skarżącego zasługuje na szczególne napiętnowanie i potępienie, a także że skarżący utracił przymiot osoby o nieposzlakowanej opinii, podczas gdy jak wskazało postępowanie karne i wydany prawomocny wyrok uniewinniający – skarżący nie dopuścił się zarzucanych mu czynów, tym samym nie można uznać, że utracił on przymiot osoby o nieposzlakowanej opinii, 5. art. 108 § 1 K.p.a., przez jego zastosowanie, pomimo że w okolicznościach sprawy brak jest przesłanek warunkujących konieczność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, 6. art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., przez zaniechanie zawieszenia postępowania administracyjnego pomimo spełnienia przesłanek do obligatoryjnego zawieszenia postępowania ze względu na konieczność wydania rozstrzygnięcia w sprawie karnej. Skarżący wniósł przy tym o przeprowadzenia dowodu z dokumentów w postaci: 1. wydruku wyroku Sądu Okręgowego w P. z [...] grudnia 2020 r., sygn. akt IV Ka [...], 2. kserokopii wniosku skarżącego z [...] grudnia 2020 r. o przywrócenie do służby. Komendant Wojewódzki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. W piśmie procesowym z [...] lutego 2021 r. Komendant Wojewódzki, powołując się na odpis prawomocnego wyroku z [...] grudnia 2020 r., sygn. akt IV Ka [...], na mocy którego skarżący na skutek wniesionej apelacji został uniewinniony od popełnienia przypisanych mu przestępstw, cofnął wniosek o oddalenie skargi, wnosząc o uchylenie decyzji własnej, albowiem zachodzą przesłanki do przywrócenia skarżącego do służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie, przed przystąpieniem do merytorycznych rozważań, wskazać trzeba, że zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w nich uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec zaistnienia okoliczności wskazanych w tym przepisie, zważywszy zwłaszcza na aktualną sytuację epidemiczną oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, niniejsza sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżona decyzja Komendanta Policji z [...] listopada 2020 r., nr [...], i poprzedzający ją rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w L. z [...] września 2020 r., nr [...], wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, jak również z naruszeniem przepisów postępowania, w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") uzasadnia ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że materialnoprawną podstawą wydanego w kontrolowanej sprawie rozstrzygnięcia był art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. W realiach kontrolowanej sprawy organy administracji publicznej z uchybieniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. uznały, że wobec skarżącego zaistniała ujęta w powyższym przepisie przesłanka. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającego ją rozkazu personalnego, prowadzą przede wszystkim do wniosku, że organy w tym względzie nie poczyniły jakichkolwiek własnych ustaleń faktycznych, które wypełniałyby wymogi przywołanych przepisów postępowania, lecz w całości oparły się jedynie o treść nieprawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w L. z [...] czerwca 2020 r., sygn. akt II K [...]. Obecnie za okoliczność bezsporną, wobec prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego z [...] grudnia 2020 r., sygn. akt IV Ka [...], w którym skarżący został uniewinniony od popełnienia przypisanego mu czynu kwalifikowanego jako przestępstwo z art. 231 § 1 i art. 217 § 1 Kodeksu karnego, uznać natomiast trzeba to, że przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie ziściła się. Wobec tego organy administracji publicznej dopuściły się naruszenia także tego przepisu, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie. Ponownie rozpoznając sprawę Komendant Miejski uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu i wynikające z niej wskazania co do dalszego postępowania. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji wyroku.