III SA/Po 1295/16

Dnia 26 stycznia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi C. K. "N." w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2016 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia przypadającej do zwrotu kwoty dotacji oświatowej udzielonej w 2014 roku; postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w całości decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] kwietnia 2016 roku oraz orzekło, że przypadająca do zwrotu dotacja oświatowa wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem wynosi łącznie 1.618,02 zł. W treści skargi do sądu administracyjnego sporządzonej przez adwokata zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie decyzji przed prawomocnym zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia szkody majątkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 roku, odmówiło wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że wniosek o wstrzymanie jest nieuzasadniony w świetle treści art. 61 §1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 718, dalej: P.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, co oznacza, że strona ma przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Sąd rozstrzygając kwestię wpadkową wywołaną wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze, odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi jest na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie niedopuszczalne (postanowienie NSA z dnia 3 lipca 2014 roku, o sygn. akt II OZ 661/14, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie sądu strona skarżąca nie wywiązała się należycie z obowiązku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Z tych względów brak jest podstaw do przyjęcia stanowiska, że wobec skarżącej zmaterializowały się przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, do których to ustawodawca zaliczył niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na mocy kwestionowanej decyzji Skarżąca zobowiązana jest do wykonania świadczenia pieniężnego. Wykonanie tego rodzaju obowiązku z punktu widzenia następstw prawnych, co do zasady, nie wywołuje niebezpieczeństw określonych w treści przesłanek dla orzeczenia wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Adresat decyzji posiada bowiem roszczenie o zwrot bezpodstawnie uiszczonych należności wraz z odsetkami; restytucja całkowita jest zasadą. Zatem tylko obowiązek wykonania świadczenia pieniężnego, a w szczególność zapłaty kwoty w wysokości orzeczonej w decyzji, nie świadczy o zaistnieniu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sądowi nieznane pozostają, rozmiar działalności gospodarczej Skarżącej, wysokości osiąganych przychodów, czy wysokość kosztów ponoszonych w ramach w prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżąca nie określiła wysokości faktycznych przepływów finansowych realizowanych w prowadzonej działalności gospodarczej. Skarżąca nie określiła własnych możliwości płatniczych. Do akt niniejszej sprawy nie zostały złożone dokumenty odnoszące się do sytuacji finansowej i majątkowej Skarżącej. Zatem ochrona tymczasowa nie może zostać ustanowiona nawet, jako wynik samodzielnej oceny sądu odnośnie przesłanek uwzględnienia żądania udzielenia ochrony tymczasowej. Skoro Sąd nie dysponuje informacjami na temat aktualnej kondycji finansowej Skarżącej to nie może rzetelnie ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji - w odniesieniu do wysokości należności ustalonej kwestionowaną decyzją - może prowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W konsekwencji na podstawie uzasadnienia wniosku nie sposób sformułować twierdzenia, że obowiązek zapłaty przez Skarżącą kwoty w wysokości około 1.620 zł plus odsetki stwarza realne prawdopodobieństwo wystąpienia następstw faktycznych wykonania świadczenia pieniężnego w postaci zachwiania stabilności finansowej o znamionach znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić ponadto należy, że w toku postępowania egzekucyjnego zobowiązany posiada ochronę prawną z mocy prawa oraz ochronę prawną warunkowaną rozstrzygnięciem organu administracji publicznej, które umożliwiają zachowanie i prowadzenie działalności gospodarczej pomimo stosowania środków egzekucyjnych. Stąd jedynie obawa przed zastosowaniem środków egzekucyjnych nie stanowi o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 §3 i §5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016, poz. 618), postanowił jak w sentencji.