III SA/Po 122/22

Dnia 3 sierpnia 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak (spr.) Sędzia WSA Marek Sachajko Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 sierpnia 2022 roku sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 27 listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za maj 2020 r. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 7 października 2020 r., nr [...]

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. (dalej: "ZUS", "Zakład") decyzją z 27 listopada 2020 r., nr [...], na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez Z. B. (dalej: "strona") od decyzji z 7 października 2020 r., nr [...], o odmowie prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek, utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym. ZUS decyzją z 7 października 2020 r., nr [...], odmówił stronie prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na własne obowiązkowe ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe za maj 2020 r. Utrzymując w mocy decyzję wydaną w I instancji Zakład przywołał art. 31zq ust. 1, 3, 4 i 8 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, dalej: "ustawa COVID-19"). W wyniku ponownej weryfikacji danych z systemu informatycznego ustalono, że strona nie złożyła deklaracji za maj 2020 r., pomimo że miała taki obowiązek. Strona mogła złożyć dokumenty bezpośrednio na stanowisku do spraw obsługi klienta, bowiem od 4 maja 2020 r. przywrócono standardową obsługę klientów w placówkach. Niezależnie od tego cały czas wystawione są skrzynie, do których można wkładać dokumenty, które są na bieżąco wprowadzane. Zakład stwierdził ponadto, że nie otrzymał zaświadczenia o niezdolności do pracy, a strona nie złożyła wniosku o wypłatę zasiłku chorobowego za maj 2020 r. Wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania składek za maj 2020 r. został rozpatrzony 20 czerwca 2020 r. na podstawie dokumentów rozliczeniowych zaksięgowanych na koncie do 19 czerwca 2020 r., to jest deklaracji utworzonej systemowo za maj 2020 r. na podstawie deklaracji DRA za kwiecień 2020 r. z wykazaną składką za ubezpieczenie zdrowotne. W skardze wniesiono o zmianę zaskarżonej decyzji i zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek, a ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżący podniósł, że organ rentowy błędnie ustalił stan faktyczny całkowicie pomijając, że w tym samym dniu zostały wrzucone deklaracje za współwłaścicieli firmy [...] sp.j. Pomimo że znajdowała się tam deklaracja DRA skarżącego z rozliczeniem za maj 2020 r., to w systemie sklonowano deklarację za kwiecień, gdy skarżący przebywał na zwolnieniu chorobowym. Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z akt ubezpieczeniowych na okoliczność oddania do skrzynki podawczej ZUS Inspektorat w K. deklaracji rozliczeniowych. Zakład w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Rozwijając dotychczasowe ustalenia wskazano, że 24 czerwca 2020 r. skarżący został poinformowany o zwolnieniu z opłacania należności z tytułu składek za maj 2020 r. w kwocie 362,34 zł, a 25 września 2020 r. o zwolnieniu z opłacania należności z tytułu składek za kwiecień 2020 r. Z powodu niezłożenia dokumentów rozliczeniowych za maj w terminie do 30 czerwca 2020 r. skarżącemu odmówiono prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek. W chwili rozpatrzenia wniosku 20 czerwca 2020 r. na koncie płatnika była zaksięgowana jedynie systemowo utworzona deklaracja za maj 2020 r. z wykazaną składką na ubezpieczenie zdrowotne. Deklaracja ta utworzyła się na podstawie deklaracji za kwiecień, w którym to miesiącu skarżący był niezdolny do pracy. Dlatego skarżący został zwolniony z opłacania składek za maj wyłącznie na ubezpieczenie zdrowotne. W odniesieniu do argumentacji podniesionej w skardze organ rentowy stwierdził, że skarżący nie podał daty, w jakiej złożył deklaracje za maj ani nie przedstawił żadnego dowodu na swoje twierdzenia. W trakcie postępowania ustalono, że skarżący pomimo obowiązku nie złożył deklaracji za maj 2020 r. Wbrew twierdzeniom skarżącego także na koncie wspólnika nie zaksięgowano deklaracji za maj, która byłaby złożona w formie papierowej. Wspólnicy złożyli deklaracje w tym samym dniu, ale były to deklaracje za kwiecień 2020 r., które wpłynęły do organu 14 maja 2020 r. W dniu 11 sierpnia 2020 r. została sporządzona korekta [...] – wskazano podstawy na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne za maj. Postanowieniem z 15 września 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 1446/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości tut. Sądowi. W piśmie procesowym z 7 kwietnia 2022 r. skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać trzeba, że niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w tym trybie, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jako że skarżący wystąpił z takim wnioskiem, a Zakład nie zażądał w zakreślonym terminie przeprowadzenia rozprawy, ziściły się przesłanki określone w ostatnio przywołanym przepisie. Stosownie do art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zaskarżona decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. z 27 listopada 2020 r., nr [...], jak i poprzedzająca jej wydanie decyzja z 7 października 2020 r., nr [...], naruszają przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. oznacza konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy COVID-19. W art. 31zo tej ustawy przewidziano podstawy do zwolnienia z obowiązku opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek, w tym osób prowadzących pozarolniczą działalność, opłacających składki wyłącznie na własne ubezpieczenia społeczne lub zdrowotne (ust. 2-2a). W art. 31zq ust. 1 ustawy COVID-19 przewidziano m.in., że za marzec, kwiecień i maj 2020 r. płatnik składek zobowiązany jest przesłać deklaracje rozliczeniowe lub imienne raporty miesięczne na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zgodnie z tymi przepisami zwolniony jest z obowiązku ich składania. Stosownie natomiast do art. 31zq ust. 3 ustawy COVID-19 warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o którym mowa w art. 31zo, jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych należnych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. nie później niż do 30 czerwca 2020 r., chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania. Istota sporu do jakiego doszło w realiach kontrolowanej sprawy sprowadza się do stwierdzenia, czy skarżący dochował ostatnio wskazanego warunku, to jest czy deklarację rozliczeniową za maj 2020 r. złożył do 30 czerwca 2020 r. Wyłączną przyczyną, przez którą Zakład odmówił zwolnienia z obowiązku opłacania składek za maj 2020 r. – poza składkami na ubezpieczenie zdrowotne, z których skarżący został zwolniony – było niespełnienie warunku z art. 31zq ust. 3 ustawy COVID-19. Skarżący zarówno na etapie postępowania przed właściwym organem, jak i postępowania przed tut. Sądem podniósł, że stosowna deklaracja wrzucona została w formie papierowej do skrzynki podawczej ZUS Inspektorat w K.. Czyniąc ustalenia faktyczne w powyższym zakresie Zakład dopuścił się istotnego naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "K.p.a.") ignorując stanowisko skarżącego i nie wyjaśniając – na etapie przeprowadzonego postępowania administracyjnego – okoliczności, na którą powołał się skarżący, to jest wrzucenia spornej deklaracji rozliczeniowej do skrzynki podawczej organu. Wskazać trzeba, że do postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją z mocy art. 180 K.p.a. oraz art. 123 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 266 ze zm.), mają zastosowanie przepisy K.p.a., stanowiące m.in., że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 K.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.), co oznacza, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, to jest dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a zatem konieczne jest zgromadzenie i przeprowadzenie z urzędu dowodów, które pozwolą rozstrzygnąć sprawę w kontekście znajdujących zastosowanie przepisów prawa materialnego. Dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Podjęte przez organ rozstrzygnięcie oraz okoliczności stanowiące podstawę rozstrzygnięcia powinny znaleźć odzwierciedlenie w decyzji spełniającej wymogi określone w art. 107 K.p.a., w tym w § 3 tego artykułu. Wskazany przepis stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne i prawne jest ważnym elementem decyzji, ponieważ przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska. Poprawne pod względem merytorycznym uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla realizacji zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Istotą tej zasady jest to, by każdy uczestnik postępowania był przekonany, że bierze udział w rzetelnie prowadzonym procesie, i że jeżeli zapadło negatywne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 1994 r., sygn. akt III ARN 2/94, OSNAPiUS 1994, nr 1, poz. 2 oraz wyrok NSA z 12 lutego 1997 r., sygn. akt III RN 94/96, OSNAPiUS 1997, nr 19, poz. 366). Organ rentowy nie wyjaśnił w żaden sposób z jakich przyczyn nie dał wiary skarżącemu, że deklaracja rozliczeniowa złożona została do skrzynki podawczej. Zakład nie wyjaśnił przyczyn nie uwzględnienia stanowiska skarżącego, nie wyjaśnił procedury składania dokumentów do skrzynki podawczej i sam nie wykazał, czy wykluczone jest omyłkowe dołączenie dokumentów skarżącego np. do sprawy innego płatnika – zwłaszcza wskazanego przez skarżącego drugiego wspólnika spółki jawnej. Obciążając skarżącego obowiązkiem wykazania, że deklaracja została złożona organ nie wyjaśnił, czy przy procedurze składania dokumentów do pojemników skarżący miał w ogóle możliwość wykazania tego w inny sposób niż na podstawie własnych wyjaśnień i z jakich przyczyn organ wyjaśnień tych nie uwzględnił. Organ ograniczył się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że dokumenty z wystawionych skrzyń są na bieżąco wprowadzane. Twierdzenie to, w żaden sposób nie odnosi się do okoliczności sprawy i nie może być uznane za wypełniające wymogi wynikające z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a. Do okoliczności, na które powołuje się skarżący Zakład odniósł się dopiero na etapie odpowiedzi na skargę. Takie działanie organu rentowego należy uznać za spóźnione, bowiem odpowiedź na skargę nie może sanować uchybień procesowych, jakich organ ten dopuścił się na etapie wydania zaskarżonej decyzji ani też nie może tej decyzji uzupełniać. Odniesienie się do stanowiska skarżącego powinno nastąpić w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. Wskazać ponadto trzeba, że w postępowaniu administracyjnym wszczętym w następstwie złożonego przez skarżącego wniosku Zakład – kierując się wyrażoną w art. 9 K.p.a. zasadą – powinien czuwać nad tym, aby na skutek nieznajomości prawa strona nie poniosła szkody. W tym celu, jak tego wymaga art. 9 K.p.a., organ powinien w rozsądnym terminie udzielić skarżącemu niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, aby wniosek mógł zostać pozytywnie rozpatrzony. W orzecznictwie wskazuje się, że realizacja obowiązków wynikających z art. 9 K.p.a. polega m.in. na powinności organu administracji poinformowania strony w sposób szczegółowy o tym, od jakich okoliczności zależy rozstrzygnięcie sprawy i jakie dowody powinny być przedstawione przez stronę, aby zostało wydane rozstrzygnięcie o treści żądanej przez stronę (zob. wyrok NSA z 6 września 2001 r., sygn. akt V SA 44/01, dostępny w CBOSA, na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, obowiązek udzielania stronie informacji powinien być rozumiany w jak najszerszy sposób, jego naruszenie zaś należy traktować jako wystarczającą przesłankę do uchylenia decyzji (zob. teza pierwsza wyroku NSA z 25 czerwca 1997 r., sygn. akt SA/Lu 2087/95, LEX nr 30816). Należy dodać, że art. 9 K.p.a. zobowiązuje organ do udzielania stronie potrzebnych informacji i wskazówek z urzędu, a nie tylko na wniosek. Organy administracji publicznej obowiązane są także zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 k.p.a.). Organy administracji mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (art. 10 § 2 K.p.a.). Organ administracji obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1 (art. 10 § 3 k.p.a.). Zgodnie natomiast z art. 79a § 1 K.p.a. w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się. W świetle art. 15 zzzzzn pkt 1 ustawy COVID-19 w okresie stanu epidemii, w szczególności, gdy urząd administracji obsługujący organ administracji publicznej wykonuje zadania w sposób wyłączający bezpośrednią obsługę interesantów, organ administracji publicznej może odstąpić od zasady określonej w art. 10 § 1 K.p.a. także w przypadku, gdy wszystkie strony zrzekły się swego prawa. Jak wynika z danych powszechnie dostępnych – stron internetowa ZUS (www.zus.pl) – ZUS od 4 maja 2020 r. przywrócił standardową obsługę klientów w placówkach, zachęcając jedynie do załatwiania spraw w ZUS "bez wychodzenia z domu", przez portal Platformy Usług Elektronicznych. Zatem organ powinien realizować – od 4 maja 2020 r. – uregulowaną w przywołanym powyżej art. 10 K.p.a. zasadę czynnego udziału strony w toku prowadzonego postępowania w sprawie. Z akt administracyjnych sprawy ani z uzasadnienia decyzji nie wynika, aby Zakład wyjaśnił skarżącemu – przed 30 czerwca 2020 r. – że warunkiem pozytywnego załatwienia wniosku jest złożenie – o ile wcześniej to nie nastąpiło, o czym była mowa powyżej – brakujących deklaracji rozliczeniowych. Z akt tych jak i uzasadnienia nie wynika także, aby Zakład przed wydaniem decyzji odmownej umożliwił skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jak również, aby wyjaśnił skarżącemu przesłanki, które nie zostały spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z jego żądaniem. Zauważyć przy tym trzeba, że jeśli organ odstępuje od zasad określonych w art. 10 § 1 K.p.a. i wytycznych płynących z art. 79a § 1 K.p.a. (co może nastąpić w sytuacji przewidzianej w art. 10 § 2 K.p.a.), to w myśl art. 10 § 3 K.p.a. jest zobowiązany utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny takiego odstąpienia. Tymczasem takiej adnotacji także w aktach brakuje. Na dodatkową uwagę zasługuje to, że z informacji znanych tut. Sądowi z urzędu – z analogicznych spraw ze skarg na decyzje Zakładu – wynika, że organ rentowy mógł informować co najmniej niektórych z płatników składek o braku wymaganych deklaracji rozliczeniowych. Konieczne wobec tego staje się zwrócenie uwagi na zasadę równości wynikająca z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis ten stanowi, że wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. W świetle konstytucyjnie chronionej zasady równości niedopuszczalna staje się sytuacja, w której część podmiotów ubiegających się o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek była informowana przez ZUS o konieczności przedłożenia w ustawowym terminie deklaracji rozliczeniowych, a pozostała część żadnej informacji w tym względzie od organu nie otrzymała. Naruszenie przez Zakład art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., nawet przy uwzględnieniu trudnej sytuacji w jakiej znalazł się także ten organ w dobie ograniczeń, mogło mieć wpływ na wynik sprawy i tym samym uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej. Tut. Sąd nie jest jednak uprawniony do tego, aby za organ rentowy przeprowadzić wymagane w powyższym zakresie postępowanie wyjaśniające. Jak wynika z art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Choć przepis ten przewiduje możliwość przeprowadzenia dowodów z dokumentów, to dowody te mogą mieć wyłącznie charakter uzupełniający. Sytuacja taka w rozpatrywanym przypadku nie zachodzi, skoro Zakład na okoliczność podawaną przez skarżącego nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego. Rozpoznając ponownie sprawę, w związku z wykazanym naruszeniem przepisów postępowania, Zakład w pierwszej kolejności ustosunkuje się do wyjaśnień skarżącego, jakie złożone zostały zarówno na etapie dotychczasowego postępowania przed organem, jak i w skardze do tut. Sądu, uzupełniając w niezbędnym zakresie zgromadzony materiał dowodowy. W razie ustalenia, że skarżący nie złożył w ustawowym terminie wymaganej deklaracji rozliczeniowej – biorąc pod uwagę obowiązujący od 16 grudnia 2020 r. art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy COVID-19 – organ rentowy zawiadomi skarżącego o uchybieniu terminu do dokonania czynności kształtującej jego prawo, wyznaczając termin do przywrócenia terminu do złożenia dokumentów. Przepis ten wprost uwzględnia sytuację, w której strona uchybiła terminowi do dokonania czynności kształtującej jej prawa i obowiązki, nie wymaga wykazania braku winy strony. Choć wszedł w życie po wydaniu zaskarżonej decyzji, to obejmuje zdarzenia, które miały miejsce: "w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19". Stan epidemii został ogłoszony od dnia 20 marca 2020 r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020, poz. 491 ze zm.). Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.