III SA/Po 1081/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Walentyna Długaszewska po rozpoznaniu w dniu 08 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Gminy [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Gminy [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] maja 2021 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

Gmina [...], zastępowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, opisane w rubrum. Zaskarżonym postanowieniem zostało utrzymane w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] lutego 2021 r. o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, prowadzonego przeciwko Gminie. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia przez Sąd. Pełnomocnik napisał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, gdyż dochodzona kwota pieniężna, w przypadku gdy zostanie przekazana na konto bankowe wierzyciela, może zostać wydana na inne cele i nie będzie już do odzyskania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Wniosek nie może zostać uwzględniony. Przepisy dotyczące tzw. ochrony tymczasowej zostały zawarte w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.). Podstawową zasadą jest ta, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1 P.p.s.a.). Natomiast sąd może, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., na wniosek strony skarżącej, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd stwierdza, że wniosek zawarty w skardze wykracza poza kognicję sądu administracyjnego. Jednoznaczną intencją strony skarżącej jest wstrzymanie toczącego się postępowania egzekucyjnego, ale sądy administracyjne nie mają takiego uprawnienia przy rozpoznawaniu, czy postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego jest zgodne z prawem. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania (por. postanowienie NSA z 25 kwietnia 2019 r., I GZ 100/19; CBOSA). W związku z tym Sąd stwierdza, że niemożliwe jest wstrzymanie wykonania postanowienia dotyczącego odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji nie nadają się do wykonania w ww. rozumieniu, zatem nie jest możliwe wstrzymanie ich wykonania. Nie powodują powstania żadnych skutków w sferze interesu prawnego strony, nie nakładają na Gminę nowych praw lub obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu. Tym samym wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest możliwe. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.