III SA/Po 102/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg R. R. i B. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia odpadów postanawia odrzucić skargę B. P..

Pismem z 25.10.2025 r. (oddanym w placówce pocztowej 27.10.2025 r.; k. 17 akt sądowych) B. R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję SKO z 13. 08.2025 r. (nr [...]), deklarując, iż działa z upoważnienia wymienionych mocodawców, tj. R. R. i B. P.. Jak wskazała, są oni "prawnymi dysponentami – nier. położonej w miejscowości M. ul. [...] – o nr [...] o pow. 2624 ha – co stwierdza wypis z rejestru gruntów – który w załączeniu przedkładam". Do skargi załączono m.in. kserokopię ww. wypisu (z 25.08.2014 r.) oraz pełnomocnictwo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.; dalej p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). Pojęcie "interesu prawnego", o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., ma charakter obiektywny i jego źródła każdorazowo należy upatrywać w przepisach prawa materialnego – a niekiedy również procesowego, czy ustrojowego – w każdym razie: w jego związku z konkretną normą prawną. Istnieje on wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa, z którego da się wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi. Istnienie omawianej tzw. legitymacji skargowej jest badane z urzędu przez sąd administracyjny. W sytuacji jej braku u skarżącego – tj. gdy skargę wnosi podmiot, który nie mieści się w żadnej z kategorii podmiotów wymienionych w art. 50 § 1 lub 2 p.p.s.a. – skarga podlega odrzuceniu jako "niedopuszczalna z innych przyczyn" w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie B. P. nie ma wymaganego interesu prawnego, który legitymowałby go do wniesienia skargi na ww. decyzję SKO. Decyzją tą SKO, po rozpoznaniu odwołania R. R., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z 20.05.2025 r. ([...]) nakazującą posiadaczowi odpadów – R. R. – usunięcie z terenu działek nr ewid. [...] i [...] (obręb M. ) zgromadzonych odpadów. Sąd w nin. składzie podziela pogląd, zgodnie z którym: "Kryterium «interesu prawnego», na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi, oznacza, że akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego. Mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Osoba niemająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. [...]. Adresat decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy decyzja ta dotyczy jego interesu opartego na przepisach prawa materialnego, czy też wyłącznie takiego, który wynika z faktu błędnego uznania go przez organ prowadzący postępowanie za stronę postępowania, ma interes prawny umożliwiający mu zakwestionowanie tej decyzji w drodze skargi do sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2082/16)" (zob. wyrok NSA z 17.10.2023 r., I OSK 1439/22, CBOSA). Podobnie w postanowieniu z 14 października 2020 r. o sygn. akt II OSK 2287/20 (CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Interes procesowy w kwestionowaniu rozstrzygnięcia dotyczącego interesu materialnoprawnego danej strony, ma tylko ta strona, której interes materialnoprawny został zakwestionowany tym rozstrzygnięciem". A zatem, skoro – jak wynika z akt sprawy – B. P. nie był adresatem zaskarżonej decyzji, nie brał udziału w postępowaniu administracyjny, ani nie jest właścicielem (a jedynie "użytkownikiem") nieruchomości, których postępowanie dotyczyło, to w ocenie Sądu nie ma on w tej sprawie interesu prawnego (który to interes posiada wyłącznie R. R.). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 zd. 1 p.p.s.a., skargę B. P. odrzucił.