III SA/Po 10/24

Dnia 8 marca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Mirella Ławniczak Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 marca 2024 roku sprawy ze skargi G. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji dotyczącej dofinansowania zakupu ze środków PFRON uchyla zaskarżone postanowienie.

Uchwałą nr [...] z dnia 16 lutego 2023 r. Zarząd Powiatu [...] przyjął kryteria i procedury stosowane przy realizacji zadań z zakresu rehabilitacji społecznej osób niepełnosprawnych, finansowanych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w 2023 r. (dalej także jako Uchwała). Wnioskiem z 30 stycznia 2023 r. G. Ś. (dalej także jako strona, skarżąca) zwróciła się do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w G. o dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych likwidacji barier technicznych w związku z indywidualnymi potrzebami osób niepełnosprawnych – zakup pralki dla niewidomych. Pismem z 09 maja 2023 r. nr [...] Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w G. poinformowało skarżącą, że na posiedzeniu Komisji d/s. rozpatrywania wniosków w dniu 04 maja 2023 r. wniosek został rozpatrzony negatywnie. Z uwagi na ograniczone środki jakimi dysponuje PCPR w 2023 roku, w Uchwale wprowadzono kryterium, ograniczające dofinansowanie do zakupu pralki tylko dla kobiet po amputacji piersi wraz z pachowymi węzłami chłonnymi, zamieszkujących samotnie lub z inną osobą niepełnosprawną. Pismo podpisała P. N.. Pismem z 16 maja 2023 r. (data wpływu do siedziby organu: 17 maja 2023 r.) skarżąca wniosła odwołanie. Nie zgodziła się z treścią decyzji z 09 maja 2023 r., zarzucając wydanie bez umocowania prawnego, obciążenie cechami dyskryminacji ze względu na rodzaj niepełnosprawności, brak formalny polegający na uniemożliwieniu skorzystania z drogi odwoławczej od negatywnej decyzji poprzez brak informacji w decyzji o przysługujących środkach odwoławczych oraz naruszenie elementarnych zasad współżycia społecznego. Postanowieniem z 29 listopada 2023r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, powołując się na art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 755 z późn. zm., dalej jako K.p.a.) stwierdziło niedopuszczalność odwołania. SKO oceniło, że pismo Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w G. nr [...] z 09 maja 2023 roku nie stanowi decyzji, zatem nie przysługuje od niego odwołanie, a Kolegium nie może go rozpatrywać. P. N., Główny Specjalista ds. Osób Niepełnosprawnych nie została w okresie swojego zatrudnienia upoważniona przez Starostę do wydawania w jego imieniu decyzji administracyjnych z zakresu zadań powiatu obejmujących dofinansowanie ze środków PFRON. Taką informację Kolegium otrzymało od Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie. Nie można zatem uznać, że pismo przez nią podpisane, jako pracownika Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie, stanowi decyzję. Nie zawiera ono elementów wymaganych dla decyzji i nie zostało wydane z upoważnienia Starosty. Tryb postępowania i zasady dofinansowania zadań ze środków PRFON na likwidację barier w komunikowaniu się, reguluje rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków PFRON (Dz. U. z 2015 r. poz. 926 z późn. zm., dalej jako Rozporządzenie). Według § 12 ust. 3a Rozporządzenia właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego rozpatruje wniosek o dofinansowanie zadań ze środków Funduszu i zgodnie z § 12 ust. 3b Rozporządzenia informuje wnioskodawcę o sposobie rozpatrzenia wniosku. Według § 14 Rozporządzenia przyznanie środków Funduszu osobie niepełnosprawnej na dofinansowanie zakupu sprzętu w ramach likwidacji barier w komunikowaniu następuje w drodze umowy. W ocenie Kolegium informacja o sposobie rozpoznania wniosku, o której mowa w § 12 ust. 3b rozporządzenia nie ma charakteru decyzji administracyjnej, bowiem przepis prawa nie przewiduje, aby rozpoznanie wniosku lub udzielenie dofinansowania następowało w drodze decyzji administracyjnej. Niemniej SKO wskazało na konsekwentnie prezentowany w orzecznictwie pogląd, że informacja o negatywnym sposobie rozpatrzenia wniosku o przyznanie środków z PFRON na likwidację barier w komunikowaniu jest decyzją administracyjną (wyrok WSA w Gdańsku z 03 marca 2021 r. I SA/Gd 79/21; wyrok NSA z 09 września 2015 r. II GSK 1846/14, postanowienie NSA z 16 czerwca 2017 r. II GSK 1615/17, wyrok NSA z 12 grudnia 2017 r. II GSK 2835/17, wyrok NSA z 26 kwietnia 2018 r. I GSK 302/18, wyrok NSA z 303/18, postanowienie NSA z 21 listopada 2019 r. I GZ 385/19). Kolegium oceniło, że strona może rozważyć domaganie się od Starosty (Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie) wydania decyzji odmawiającej przyznania dofinansowanie ze środków PFRON, i może w tym celu złożyć ponaglenie z art. 37 K.p.a. Informacyjnie SKO zaznaczyło, że odwołanie dotyczyło negatywnie rozpatrzonego wniosku na dofinansowanie z zakresu likwidacji barier technicznych do zakupu pralki. Z treści rozdziału V pkt 11 załącznika do Uchwały wynika, zakup i montaż m.in. pralki automatycznej jest możliwy jedynie celem likwidacji barier technicznych dla kobiet po amputacji piersi wraz z pachowymi węzłami chłonnymi zamieszkujących samotnie lub z inną osobą niepełnosprawną. Kryterium to jest wiążące dla rozstrzygania wniosków o dofinansowanie zakupu pralki, po przeanalizowaniu zaś wniosku strony stwierdzić należało iż nie wypełniła kryterium umożliwiające wnioskowane dofinansowanie na zakup i montaż pralki. Wnioskodawczyni jest zaś uprawniona do ubiegania się o dofinansowanie w szczególności zgodnie z rozdziałem V pkt 8 i pkt 10 załącznika do Uchwały, brak jednak w tym zakresie możliwości dofinansowania pralki automatycznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu G. Ś. wniosła o uchylenie postanowienia, rozstrzygnięcie sprawy co do całości poprzez wydanie decyzji administracyjnej oraz zwrot koszów postępowania. Napisała, że została ofiarą urzędniczej niekompetencji i administracyjnego bałaganu w zarządzaniu jednostką administracji publicznej jakim jest PCPR w G.. W 2023 roku była jedyną osobą ubiegającą się o dofinansowanie zakupu pralki. Nigdy wcześniej nie powoływano specjalnych komisji weryfikujących wnioski pod tym kątem. Jest osobą ze znacznym stopniem niepełnosprawności i niezdolną do samodzielnej egzystencji. Mieszka sama. Pomimo kalectwa wzrokowego i schorzeń uniemożliwiających samodzielne poruszanie się, stara się utrzymać samodzielność, chociaż w miejscu zamieszkania. Źródłem utrzymania jest świadczenie emerytalne w najniższej kwotowo wysokości (1 488,89 zł). W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Pismem z 17 listopada 2023 r. G. Ś. wniosła skargę na bezczynność SKO w P. w rozpoznawaniu odwołania w przedmiocie zakupu pralki dla niewidomych. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt III SAB/Po 25/23. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga jest zasadna aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane. W świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub jego wydania z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie należało ustalić czy odmowa udzielenia dofinansowania ze środków PFRON, ewentualnie przyznanie takiego dofinansowania w części następuje w formie decyzji administracyjnej, czy też tak jak uczynił to organ I instancji, w formie informacji nie mającej charakteru decyzji administracyjnej. W tym przedmiocie jak słusznie wskazało SKO w orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym odmowa dofinansowania ze środków PFRON spełnia minimalne wymogi przewidziane dla decyzji administracyjnej, która podlega kontroli administracyjnej w trybie postępowania odwoławczego. Takie stanowisko zaprezentował m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 1090/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 4 października 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 509/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 18 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Go 376/18, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 51/18 i NSA w wyroku z dnia 9.09.2015 (II GSK 1846/14), NSA w postanowieniu z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt I GZ 385/19 (wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekający w tym składzie podziela ten pogląd. Procedura uzyskania dofinansowania ze środków PFRON została uregulowana w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (t.j. Dz.U. 2015.926). Dofinansowanie jest przyznawane na wniosek. Zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia osoba niepełnosprawna może złożyć wniosek o dofinansowanie ze środków Funduszu szkolenia i przekwalifikowania, zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze, usług tłumacza języka migowego lub tłumacza-przewodnika oraz likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się i technicznych, w każdym czasie. Właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego w terminie 10 dni od dnia złożenia wniosku informuje podmiot, który złożył wniosek, o występujących we wniosku uchybieniach, które powinny zostać usunięte w terminie 30 dni. Nieusunięcie ich w wyznaczonym terminie powoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia (§ 12 ust. 3). Przepis § 12 ust. 3a rozporządzenia stanowi, że właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego rozpatruje wniosek w terminie 30 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku. Wniosek o dofinansowanie usług tłumacza języka migowego lub tłumacza-przewodnika rozpatrywany jest niezwłocznie, nie dłużej jednak niż w terminie 7 dni od dnia złożenia kompletnego wniosku. Zgodnie zaś z treścią § 12 ust. 3b rozporządzenia właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego informuje wnioskodawcę o sposobie rozpatrzenia wniosku w terminie 10 dni od dnia rozpatrzenia kompletnego wniosku. W myśl § 12 ust. 5 rozporządzenia, w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku złożonego wraz z dokumentami, o których mowa w § 11 ust. 4 pkt 2 lit. b, właściwa jednostka organizacyjna samorządu terytorialnego wystawia zaświadczenie o wysokości przyznanego dofinansowania zawierające: (1) nieprzekraczalny termin dostarczenia przez wnioskodawcę dokumentów określonych w § 11 ust. 4 pkt 2 lit. a, uwzględniający termin wskazany w ofercie, (2) zobowiązanie jednostki samorządu terytorialnego do przekazania dofinansowania, po spełnieniu warunku, o którym mowa w pkt 1, na konto świadczeniodawcy realizującego zlecenie w ciągu 10 dni od dnia otrzymania dokumentów. Zgodnie zaś z § 14 ust.1 rozporządzenia, podstawę dofinansowania zadań ze środków Funduszu stanowi umowa zawarta przez starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu) z osobą niepełnosprawną lub jej przedstawicielem ustawowym, osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Z przepisów wynika, że pozytywne rozpatrzenie wniosku złożonego wraz z wymaganymi dokumentami skutkuje tym, że właściwa jednostka samorządu terytorialnego wystawia zaświadczenie o wysokości przyznanego dofinansowania. W przypadku negatywnego załatwienia wniosku, informacja sporządzona w oparciu o § 12 ust. 3b rozporządzenia kończy postępowanie dotyczące przyznania dofinansowania. W rozporządzeniu nie przewidziano możliwości kwestionowania rozstrzygnięcia organu w tym zakresie. Wskazać należy, że w zakresie prawa administracyjnego obowiązuje domniemanie rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego oraz sądów administracyjnych, w przypadku wątpliwości co do formy załatwienia sprawy administracyjnej, należy przyjąć, że istnieje sprawa administracyjna i organ administracji publicznej jest właściwy do jej załatwienia. W orzecznictwie NSA oraz w literaturze przyjmuje się też, że w przypadkach, gdy ustawodawca upoważnił organ administracji do rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy jednostki, natomiast nie wskazał wyraźnie formy prawnej działania organu, należy kierować się tzw. domniemaniem rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej. Już w wyroku z dnia 31 sierpnia 1984r., sygn. akt SA/Wr 430/84, NSA przyjął, że "w przypadku gdy uprawnienie strony nie powstaje bezpośrednio z mocy prawa, lecz w wyniku konkretyzacji normy prawnej, organ administracji państwowej - o ile nie jest przewidziana inna forma jego działań - obowiązany jest dokonać tej konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej". W obecnych uwarunkowaniach ustrojowych funkcjonowania administracji publicznej domniemanie rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej jest konsekwencją "prawa do procesu administracyjnego", wynikającego z konstytucyjnej zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Zgodnie ze stanowiskiem przyjętym w wyroku NSA z dnia 23 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1185/04, prawo do procesu - którego źródłem jest konstytucyjna zasada demokratycznego państwa prawnego – "ma podstawowe znaczenie dla interpretacji przepisów prawa materialnego w kwestii formy rozstrzygnięcia sprawy, w kierunku przyjęcia zasady załatwiania spraw jednostki w formie decyzji administracyjnej, gdy przepis prawa materialnego nie przyjmuje expressis verbis innej formy załatwienia sprawy". W uzasadnieniu cytowanego wyżej wyroku NSA dodał, że "obywatel ma prawo do tego, by jego oparte na prawie materialnym roszczenia i wnioski były rozpatrywane w ramach przewidzianej prawem procedury. Nie jest zgodne z zasadami konstytucyjnymi takie postępowanie organów wykonujących administrację publiczną, w którym wnioski obywateli załatwiane są poza procedurą". Jak wyżej podano uzyskanie dofinansowania wskazanego we wniosku skarżącego, o którym mowa wyżej następuje na podstawie umowy cywilnoprawnej (§ 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia). Jednakże wyłonienie podmiotów, z którymi zostanie podpisana umowa o dofinansowaniu następuje po przeprowadzeniu przewidzianej we wskazanych wyżej przepisach procedury. Zdaniem Sądu czynności podejmowane przez organ administracji publicznej właściwy do załatwienia sprawy mają charakter procedury administracyjnej. Przeprowadzenie tej procedury prowadzi tym samym do rozstrzygnięcia, które stanowi rozstrzygnięcie indywidualne, dotyczące praw jednostki. Negatywne rozpatrzenie wniosku skutkuje brakiem możliwości zawarcia umowy, o której mowa w § 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia i brakiem roszczenia w tym zakresie. Brak jest bowiem w przepisach prawa cywilnego podstawy prawnej do wytoczenia powództwa zmierzającego do zobowiązania starosty do zawarcia umowy o dofinansowaniu w sytuacji negatywnego rozpoznania wniosku o dofinansowanie w oparciu o przepisy ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej i przepisy rozporządzenia. Tym samym wnioskodawca nie posiada możliwości domagania się rozpoznania sprawy przed sądem powszechnym z uwagi na brak stosunku cywilnoprawnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 974/13; dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W ocenie Sądu brak wskazania w przepisach ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia formy jaką przybiera informacja z § 12 ust. 3b rozporządzenia nie stanowi przeszkody dla uznania, że jest to decyzja administracyjna. Wsparciem prezentowanego stanowiska są też poglądy prawne wyrażone w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 24 maja 2012 r. (sygn. II GPS 1/12, opubl. ONSAiWSA 2012/4/62) dotyczące regulacji zawartej w art. 12a ustawy o rehabilitacji. Skoro rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy dofinansowania do zakupu pralki dla osoby niepełnosprawnej ze środków PFRON ma formę decyzyjną, to oznacza, że załatwienie wniosku następuje poprzez wydanie decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a. od którego przysługuje odwołanie. Podkreślić należy, że forma decyzji administracyjnej dotyczy jedynie negatywnego rozstrzygnięcia. Nie ma więc wskazywanych przez organ I instancji problematycznych kwestii związanych z egzekucją przyznanych kwot czy ich dysponenta. W niniejszej sprawie SKO w P. zaskarżonym postanowieniem na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdziło niedopuszczalność odwołania skarżącej od pisma z 9 maja 2023r. Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w G. odmawiającego dofinansowania do zakupu pralki z uwagi na fakt, iż pismo to nie stanowiło decyzji a tym samym nie przysługiwało od niego odwołanie. W uzasadnieniu SKO wskazało, że osoba podpisująca to pismo nie posiadała upoważnienia do wydawania decyzji. Pismo to nie zawiera elementów wymaganych dla decyzji i nie zostało wydane z upoważnienia Starosty a tym samym nie mogło być uznane za decyzję a od zawiadomień odwołania nie przysługują. W ocenie Sądu stanowisko SKO z którego wynikało, że od pism nie stanowiących decyzji odwołanie nie przysługuje jest co do zasady prawidłowe. W niniejszej jednak sprawie, w uzasadnieniu postanowienia organ mimo znajomości utrwalonej już linii orzeczniczej w tej sprawie wyraził nieprawidłowy pogląd, że informacja o sposobie rozpoznania wniosku, o którym mowa w § 12 ust. 3 b rozporządzenia nie ma charakteru decyzji administracyjnej, bowiem przepisy prawa nie przewidują, aby rozpoznanie wniosku lub udzielenie dofinansowania następowało w drodze decyzji administracyjnej. Punktem wyjścia do rozpoznania odwołania skarżącej było więc dla organu błędne założenie, że w tego typu sprawach nie ma potrzeby wydawania decyzji. Jednocześnie wskazał, że skarżąca może wystąpić do organu I instancji z ponagleniem o wydanie decyzji w tym zakresie. Uznanie przez SKO, że nie istnieje domniemanie wydania decyzji administracyjnej doprowadziło do nieprawidłowego zastosowania w niniejszej sprawie art. 134 k.p.a. W ocenie Sądu skoro w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania skarżącej wymagające wydania decyzji administracyjnej zawarte zostało w piśmie z 9 maja 2023r. a organy zarówno I jak i II instancji uznawały, że takie rozstrzygnięcie nie wymaga zachowania formy decyzji odsyłanie skarżącej na drogę kierowania ponaglenia i następie skargi na bezczynność organu nie jest prawidłowe i wydłuża ponad miarę postępowanie w niniejszej sprawie. Skoro rozstrzygnięcie wymagające wydania decyzji nie odpowiada jej wymogom (brak wskazania podstawy prawnej, uzasadnienia, pouczenia i podpisu osoby upoważnionej do podpisywania decyzji) organ II instancji błędnie uznał niedopuszczalność odwołania. Winien bowiem ocenić wydane rozstrzygnięcie adresowane do skarżącej i podpisane w imieniu organu jak decyzję dotkniętą wadami prawnymi i wydać stosowną decyzję w trybie art. 138 k.p.a. ( por. wyrok WSA w Gdańsku z 27 maja 2020r., I SA/Gd 391/19). Skarga zasługuje więc na uwzględnienie, z uwagi na naruszenie art. 134 k.p.a. w związku z § 12 ust. 3b rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (t.j.Dz.U. z 2015 r. poz. 926), dalej: "rozporządzenie z dnia 25 czerwca 2002 r.) w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest bowiem podstaw do stwierdzenia, iż pismo poddane ocenie organu odwoławczego nie stanowi decyzji administracyjnej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpozna sprawę przy uwzględnieniu zawartych w niniejszym uzasadnieniu wywodów. Wskazana wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia powoduje, że merytoryczna kontrola jego legalności jest niemożliwa na obecnym etapie postępowania. Stąd też pozostałe zarzuty skargi dotyczące odmowy przyznania dofinansowania, jako przedwczesne nie mogły zostać rozpatrzone. Wobec stwierdzenia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku.