III SA/Lu 971/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi N. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odsetek z tytułu zwrotu cła postanawia I. umorzyć postępowanie; II. zwrócić N. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie kwotę [...]([...]) złotych tytułem uiszczonego wpisu od cofniętej skargi.

N. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] lipca 2020 r. nr [...], w przedmiocie odmowy wypłaty odsetek z tytułu zwrotu cła W piśmie procesowym z 4 grudnia 2020 r. pełnomocnik Spółki oświadczył, że cofa skargą, wnosi o umorzenie postepowania oraz o zwrot wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako: p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na to, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W związku z powyższym postępowanie należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu od cofniętej skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.