III SA/Lu 901/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami – w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi p o s t a n a w i a: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi.

Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Postanowieniem z dnia 5 października 2016 r. Sąd odrzucił skargę, bowiem skarżący wezwany do uiszczenia wpisu od skargi nie uiścił go w zakreślonym terminie (postanowienie – k. 15-16). Odpis tego postanowienia został skutecznie doręczony stronie skarżącej w dniu 19 października 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 21 akt sądowych), a postanowieniem referendarza sądowego z dnia 24 listopada 2016 r. stwierdzona została prawomocność postanowienia o odrzuceniu skargi (k. 15v akt sądowych). W takich okolicznościach pismem z dnia 5 marca 2017 r. skarżący T. P. wniósł o przywrócenie mu terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. wyjaśniając, że w okresie od 2 czerwca 2016 r. do 2 grudnia 2016 r. przebywał w zakładzie zamkniętym na leczeniu szpitalnym, a jego córka, która odebrała wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł – nie opłaciła go. Było to celowe i świadome działanie, aby skarżącemu odebrano prawo jazdy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Według zaś art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że przywrócenie terminu może nastąpić, gdy spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: 1) wniosek o przywrócenie terminu został złożony w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; 2) zainteresowany uprawdopodobnił, że uchybił terminowi bez swojej winy; 3) dopełniona została czynność, dla której określony był termin. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia przywrócenie terminu. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W warunkach rozpoznawanej sprawy i okoliczności jej towarzyszących nie sposób uznać, że spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące przywrócenie terminu, a w szczególności strona postępowania nie wskazała konkretnej daty, w której dowiedziała się o uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Sąd w kwestii tej oparł się na najkorzystniejszym domniemaniu, że skarżący o stanie jego sprawy przed tutejszym Sądem, a więc zastępczym doręczeniu mu wezwania do uiszczenia wpisu w dniu 27 lipca 2016 r. oraz odrzuceniu skargi z uwagi na jego nieuiszczenie na mocy postanowienia z dnia 5 października 2016 r. (uwzględniając przebywanie przez skarżącego na leczeniu szpitalnym w okresie od dnia 2 czerwca 2016 r. do dnia 2 grudnia 2016 r.) – mógł dowiedzieć się najpóźniej z treści uzasadnienia postanowienia Sądu z dnia 1 lutego 2017 r. o odrzuceniu jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, które doręczone zostało skarżącemu do rąk własnych w dniu 14 lutego 2017 r. Przyjmując taki – najbardziej dla skarżącego korzystny – sposób obliczenia terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a., należało zatem stwierdzić, że ostatnim dniem na złożenie przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi – w ustawowym terminie określonym w art. 87 § 1 p.p.s.a. – był dzień 21 lutego 2017 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu został przez skarżącego sformułowany w piśmie z dnia 5 marca 2017 r., które nadano w urzędzie pocztowym w dniu 6 marca 2017 r. Tym samym w niniejszej sprawie nie został zachowany siedmiodniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu, który rozpoczął swój bieg od daty ustania przyczyny uchybienia terminu (14 lutego 2017 r.), bowiem wniosek ten został skierowany do Sądu dopiero w dniu 6 marca 2017 r. Zgodnie zaś z art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W takich okolicznościach wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi – na podstawie art. 88 p.p.s.a. w związku art. 87 § 1 p.p.s.a. – należało odrzucić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.