III SA/Lu 86/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie: Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant: Referent Paulina Rolińska-Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale III w dniu 27 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi "T.-C." M. Ł., J. Ł. Spółki Jawnej z siedzibą w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 14 grudnia 2022 r. Inspektor Transportu Drogowego (dalej "organ odwoławczy", "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania "T.-C." M. Ł. J. Ł. S. J. z siedzibą w Ł. (dalej "Spółka", "strona skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "organ I instancji") z dnia 12 października 2022 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy. W dniu 23 sierpnia 2022 r. w T. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z 2-osiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] i 3-osiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...] [...] Zespołem pojazdów kierował Y. D. (obywatel [...]), który wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy na trasie z H. B. (CZ) do K. (PL), w imieniu strony skarżącej. Zgodnie z okazanym dokumentem przewozowym CMR oraz kwitem wagowym, zespołem pojazdów wykonywany był przewóz drogowy ładunku sypkiego/podzielnego w postaci kaolinu w ilości 27,16 ton, a dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów wynosiła 41,38 ton. W wyniku kontroli parametrów pojazdu stwierdzono przekroczenie rzeczywistej masy całkowitej o 1,05 tony (tj. o 2,62%), a po korekcie 2% o wartość 0,7 tony, tj. 1.75% oraz przekroczenie nacisku grupy osi składającej się z trzech osi nienapędowych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości (d) między osiami składowymi: większej niż 1,30 m i nie większej niż 1,40 m (1,30 Decyzją z 12 października 2022 r. organ I instancji nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w kwocie [...]zł za przewóz po drogach publicznych ładunku podzielnego, pomimo zakazu określonego w art. 64 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, jak bez zezwolenia kategorii V. Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wyjaśnił, że kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 140aa ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. W odniesieniu zaś do wysokości kary art. 140ab Prawa o ruchu drogowym określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W sprawie nie ma również zastosowania art. 189e oraz 189f k.p.a. Do decyzji nakładanych na podstawie art. 140aa ust. 1 Prawa o ruchu drogowym mają bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 140aa ust 4 Prawa o ruchu drogowym. W tym względzie także ma zastosowanie norma kolizyjna określona w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. Wymogi dotyczące dopuszczalnych wymiarów, masy i nacisków osi pojazdów uregulowane zostały w ustawie Prawo o ruchu drogowym oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.), dalej jako "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych". W świetle § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu członowego wynosi do 40 t. Ponadto, jak stanowi § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b) tego rozporządzenia, dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku grupy osi składającej się z trzech osi nienapędowych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości (d) między osiami składowymi większej niż 1,30 m i nie większej niż 1,40 m (1,30 Organ odwoławczy wyjaśnił, że w świetle regulacji art. 2 pkt 35b p.r.d. nie budzi wątpliwości, iż kontrolowanym pojazdem członowym przewożony był ładunek podzielny. Przedmiotowy pojazd członowy został zważony za pomocą przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C seria III o nr [...] W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnej normy: - nacisk na grupie osi składającej się z trzech osi nienapędowych 24,8 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 0,8 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 3,33 %), - rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego 41,05 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 1,05 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 2,62 %), - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Organ odwoławczy podniósł, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii V, które stosownie do Ip. 5 załącznika nr 1 do p.r.d, jest wydawane na przejazd pojazdu po wyznaczonej trasie wskazanej w zezwoleniu: - o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-IV, - o naciskach osi przekraczających wielkości dopuszczalne. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 p.r.d., karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1 lit a, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii V: 6000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%. Organ odwoławczy wskazał, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d., gdyż podczas kontroli stwierdzono m.in. przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego. Wyjaśnił też, że strona przewoziła ładunek kaolinu o zadeklarowanej wadze 27160 kg. Dokonując wyznaczenia dopuszczalnej ładowności kontrolowanego pojazdu członowego uzyskujemy wartość 25726 kg [40000 kg (dopuszczalna masa całkowita) – 6000 kg (masa własna naczepy o nr rej. [...] [...]) - 8274 kg (masa własna ciągnika samochodowego o nr rej. [...] = 25726 kg]. W związku z czym, strona wykonywała przejazd drogowy z ładunkiem przekraczającym dopuszczalną ładowność kontrolowanego pojazdu członowego. Organ odwoławczy podkreślił, że wartość 29500 kg dopuszczalnej ładowności określona w dowodzie rejestracyjnym naczepy o nr rej. [...] [...] nie oznacza, że zawsze taka wielkość stanowi dopuszczalną ładowność w każdej konfiguracji z ciągnikiem samochodowym. Wartość ta to maksymalna wielskość określona konstrukcyjnie przez producenta dla samej naczepy, lecz w przypadku pojazdu członowego jej wielskości będzie zależna od masy własnej ciągnika samochodowe, mając na uwadze dopuszczalną masę własną takiego pojazdu członowego. Tym samym strona miała wpływ na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które strona mogła przewidzieć. W okolicznościach sprawy organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d. i wyjaśnił, że strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 p.r.d. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Lublinie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie: - art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., obecnie Dz. U. z 2023 r. poz. 803 ze zm.), dalej jako "k.p.a.", poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; - art. 10 § 1 w z zw. z art. 81 k.p.a., poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym, w szczególności poprzez uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w II Instancji; - art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, zgodnie z którą organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy; - art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15, art. 75, art. 81 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nie poczynieniu ustaleń oraz nie zebraniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji oraz poczynieniu ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, skutkujące w konsekwencji przyjęciem, że zebrane dowody w sposób jednoznaczny wskazują na wpływ lub zgodę skarżącego na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego; - art. 73 k.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie postępowania zapoznanie się z aktami przedmiotowej sprawy - brak zawiadomienia o zakończeniu przeprowadzonego postępowania dowodowego, w konsekwencji umożliwienia wypowiedzenia się przed wydaniem werdyktu w przedmiotowej sprawie; - art 107 § 3 k.p.a., przez niedopełnienie obowiązku starannego i wszechstronnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, a następnie sporządzenia takiego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, aby strona mogła poznać szczegółowe podstawy nałożenia kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie argumentując jak dotychczas. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja organu odwoławczego w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego jak bez zezwolenia kategorii V. Stosownie do art. 2 ust. 35a p.r.d., pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. Wymiary pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-V oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy. Kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 (art. 64 ust. 3 i 4 Prawa o ruchu drogowym). Jednocześnie, zgodnie z art. 64 ust. 2 p.r.d., zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I. Ładunek niepodzielny, stosownie do definicji ustawowej z art. 2 pkt 35b p.r.d. to ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 1 p.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 p.r.d.), a jedynie w ściśle określonych sytuacjach kara może być także nałożona na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, które to okoliczności nie mają jednak zastosowania w niniejszej sprawie. W świetle art. 140ab ust. 1 pkt 3 p.r.d., za brak zezwolenia kategorii V ustala się karę pieniężną w wysokości: a) 6000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 10 000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach. W myśl zaś art. 140ab ust. 2 p.r.d., w przypadku naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, czyli zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Bezspornym jest, że pojazdem członowym w niniejszej sprawie przewożony był towar w postaci kaolinu, czyli ładunek podzielny. Pomiar wykazał: - nacisk na grupie osi składającej się z trzech osi nienapędowych 24,8 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 0,8 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 3,33 %), - rzeczywista masa całkowita pojazdu członowego 41,05 t (bez odjęcia 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 1,05 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 2,62 %), Wyniki mieściły się zatem w przedziale nie więcej niż o 10%. Pozostałe parametry pojazdu nie przekraczały dopuszczalnych wartości. Przewóz wykonywany był pojazdem członowym składającym się z dwuosiowego pojazdu silnikowego i trzyosiowej naczepy, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych pojazdów. Dopuszczalne parametry pojazdu wraz z ładunkiem określone zostały w przepisie art. 61 Prawa o ruchu drogowym oraz w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych pojazdów. Stosownie do art. 61 ust. 2 pkt 1-4 p.r.d. ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę; nie naruszał stateczności pojazdu; nie utrudniał kierowania pojazdem; nie ograniczał widoczności drogi lub nie zasłaniał świateł, urządzeń sygnalizacyjnych, tablic rejestracyjnych lub innych tablic albo znaków, w które pojazd jest wyposażony. Zgodnie z art. 61 ust.5 p.r.d. ładunek sypki może być umieszczony tylko w szczelnej skrzyni ładunkowej, zabezpieczonej dodatkowo odpowiednimi zasłonami uniemożliwiającymi wysypywanie się ładunku na drogę. Stosownie do § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b) rozporządzenia, dopuszczalny nacisk osi nie może przekraczać w przypadku grupy osi składającej się z trzech osi nienapędowych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości (d) między osiami składowymi większej niż 1,30 m i nie większej niż 1,40 m (1,30 W świetle przytoczonych regulacji i stwierdzonych w trakcie kontroli okoliczności należało uznać, że organy prawidłowo ustaliły, że kontrolowany pojazd był nienormatywny z uwagi na przekroczenie dopuszczalnego nacisku na grupie osi składającej się z trzech osi nienapędowych oraz przekroczenie rzeczywistej masy całkowitej pojazdu członowego. W świetle art. 2 pkt 35a p.r.d., dla uznania pojazdu za nienormatywny wystarczy przekroczenie jednego tylko parametru. Prawidłowo również organy przyjęły, że ze względu na stwierdzone przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowany pojazd wymagałby uzyskania zezwolenia kategorii V. Pojazdem tym przewożony był ładunek podzielny, który nie może być przewożony pojazdem nienormatywnym (z wyjątkiem niemającego w sprawie zastosowania przypadku przejazdu na podstawie zezwolenia kategorii I). Zgodnie przy tym z art. 140aa ust. 4 p.r.d. pkt 2, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 i ust. 1a pkt 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Treść tego przepisu nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Żadnych wątpliwości sądu nie budzą również wyniki dokonanego ważenia. Pomiaru nacisków osi i rzeczywistej masy całkowitej dokonano przy użyciu dwóch wag typu SAW [...] tworzących jedno urządzenie do pomiarów sekwencyjnych metoda "oś po osi". Wagi te legitymowały się świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z dnia 9 czerwca 2021 r. dla wagi o nr [...] z datą ważności do dnia 8 lipca 2023 r. i z dnia 9 listopada 2021 r., z datą ważności do dnia 5 grudnia 2023 r. dla wagi o nr [...]. Kierowca pojazdu, który uczestniczył w kontroli i otrzymał informacje dotyczące procedury pomiaru oraz miał zagwarantowaną możliwość wypowiedzenia się w protokole kontroli co do sposobu i warunków jej przeprowadzenia nie zgłosił żadnych uwag odnośnie do przeprowadzonych czynności kontrolnych, w szczególności co do sposobu i warunków przeprowadzonego ważenia. Stosownie również pouczony o możliwości złożenia wniosku o powtórne ważenie i powtórne pomiary z tej możliwości nie skorzystał (por. k. [...]-[...] akt adm.) Protokół z dokonanych czynności, który zawiera wszystkie prawem przewidziane elementy stanowi dokument urzędowy w świetle art. 76 § 1 i 3 k.p.a. W myśl tego przepisu dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez uprawnione do tego organy w ich zakresie działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Wiarygodności dokumentowi urzędowemu można odmówić jedynie w przypadku, gdy zostanie przeprowadzone skuteczne postępowanie dowodowe przeciwko jego autentyczności lub przeciwko zgodności z prawdą. Ciężar obalenia domniemania wiarygodności dowodu ciąży przy tym na stronie skarżącej. Chcąc obalić wiarygodność takiego dokumentu strona jest zatem zobowiązana do wskazania dowodu przeciwnego. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy takiego dowodu brak. W tej sytuacji uznać należy, że Spółka nie zakwestionowała skutecznie prawidłowości ważenia kontrolowanego pojazdu i ustalonych na tej podstawie wyników. Podstawowe znaczenie mają bowiem ustalenia dotyczące stanu faktycznego stwierdzonego w toku kontroli i opisane w protokole kontroli. Zasadniczo jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy nastąpiło określone naruszenie przepisów powołanej wyżej ustawy oraz na kwalifikację tego przekroczenia. Protokół kontroli, jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny w wyniku kontroli, ustalony "na gorąco", który później może być trudny do odtworzenia. W ocenie sądu sposób dokonania ważenia uznać należy za prawidłowy. Nadto, kierowca podpisał protokół kontroli i nie wniósł żadnych uwag co do jej przebiegu, w tym do procedury ważenia pojazdu i nie żądał powtórzenia pomiarów. Jak wskazano wagi, którymi dokonano pomiarów w dniu kontroli legitymowały się ważnym świadectwem legalizacji ponownej. Natomiast miejsce ważenia – [...] J. k. K. Z. (droga krajowa nr [...] km + 900m) legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów. W. przedstawione w tym dokumencie odpowiadały dopuszczalnym zakresom wynikającym z instrukcji obsługi wagi, która również znajduje się w aktach sprawy (k.[...] akt adm.). Prawidłowo również organ przyjął rzeczywiste wyniki dokonanych pomiarów, brak bowiem podstawy normatywnej do uwzględniania jakichkolwiek błędów pomiaru. Dodać tylko należy, że organ odwoławczy mając na względzie obowiązujące przepisy wewnętrzne w postaci Zarządzeń Inspektor Transportu Drogowego z dnia 13 sierpnia 2020r. nr 35/2020 (Dz. Urz. GITD z 2020 poz. 35) i z dnia 17 lipca 2020 r. nr 32/2020 (Dz. Urz. GITD poz. 32), które nie są przepisami prawa powszechnie obowiązującego dokonał ich analizy i uznał, że w świetle ich treści brak podstaw do jakiekolwiek korekty wyników pomiarów. Tych ustaleń i ich oceny strona skarżąca nie podważała. Ponadto wyniki rzeczywiste i skorygowane mieściły się w przedziale do 10%. W ocenie sądu organy zasadnie także stwierdziły, że w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 140aa ust. 4 p.r.d. pkt 1 p.r.d., a więc jeżeli: okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, wykonujący przejazd: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Strona skarżąca żadnych dowodów na zaistnienie tych okoliczności nie przedłożyła, a w skardze ogólnikowo jedynie podniosła zarzut ustaleń niezgodnych z zebranym materiałem dowodowym skutkujących przyjęciem, że zebrane dowody w sposób jednoznaczny wskazują na wpływ lub zgodę strony na postanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Spółka pomija, że to podmiot wykonujący przejazd ma obowiązek podjęcia odpowiednich starań, w tym zapewnić sobie środki do tego, aby móc weryfikować wielkość ładunku przed rozpoczęciem przejazdu tak, aby nie dochodziło do przekroczenia dopuszczalnych parametrów, bądź wystąpić i uzyskać stosowne zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego. Jako podmiot profesjonalny - wykonujący przejazd – strona skarżąca powinna więc była podjąć kroki celem takiego załadunku, aby pojazd po wykonaniu czynności załadunkowych był normatywy. Tymczasem, jak ustalił organ, a Spółka tych ustaleń nie podważyła, z okazanych do kontroli dokumentów przewozowych wynika, że strona skarżąca przewoziła ładunek kaolinu o zadeklarowanej wadze 27160 kg. Tymczasem dopuszczalna ładowności kontrolowanego pojazdu członowego wyniosła 25726 kg [40000 kg (dopuszczalna masa całkowita) – 6000 kg (masa własna naczepy o nr rej. [...] [...] - 8274 kg (masa własna ciągnika samochodowego o nr rej. [...] = 25 726 kg]. Tym samym nie jest dowolne stanowisko organu odwoławczego, że Spółka wykonywała przejazd drogowy z ładunkiem przekraczającym dopuszczalną ładowność kontrolowanego pojazdu, miała więc wpływ na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które strona mogła przewidzieć. Jak wynika z protokołu kontroli (uwagi kontrolującego) kierowca w toku kontroli dokonał rozładunku nadmiaru przewożonego kaolinu, wobec czego zespół pojazdów uzyskał normatywność. W ocenie sądu zarzuty skargi co do naruszenia przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 15, art. 73, art. 75, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 k.p.a. są nieuzasadnione. Wbrew zarzutom skargi organy obu instancji podjęły wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy. Spółka zaś stawiając zarzut naruszenia przepisów m.in. art. 7, art. 77 § 1 czy art. 80 k.p.a. nie wskazała jakich istotnych dla wyniku sprawy czynności organ zaniechał i jakich niezbędnych dowodów w sprawie nie przeprowadził. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy szczegółowo wyjaśnił podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ odniósł się również do podniesionych w odwołaniu zarzutów i wyjaśnił stronie, dlaczego nie uznał ich za zasadne. Uzasadnienie skontrolowanej decyzji zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne spełniające kryteria określone w art. 107 § 3 k.p.a. Analiza akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do uznania słuszności twierdzeń skarżącej. Nie można też uwzględnić zarzutu skargi co do niezapewnienia stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu. Wskazać należy, że Spółka miała możliwość zapoznania się m.in. z treścią świadectwa homologacji wag i instrukcją obsługi. Nadto, zawiadomienie o wszczęciu niniejszego postępowania odebrane zostało przez osobę uprawnioną i zawierało stosowne pouczenia o przysługujących prawach i ciążących na Spółce obowiązkach jako stronie tego postępowania, w tym tych z art. 10 § 1 k.p.a. Poza tym podkreślić należy, że w świetle regulacji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm.), dalej "p.p.s.a." naruszenie przez organ przepisów postępowania może stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji tylko wtedy, gdy naruszenie to ma istotny wpływ na wynik sprawy, czyli taki, że gdyby do naruszenia nie doszło wynik sprawy najprawdopodobniej byłby inny. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie, który jest wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia, w świetle mających zastosowanie przepisów prawa materialnego, jest prawidłowa i jak już powiedziano znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ocena organu odmienna od oczekiwań strony skarżącej nie może oznaczać, iż przeprowadzone postępowanie było niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. Należy zgodzić się również z organem odwoławczym, że w rozpoznawanej sprawie nie mają zastosowania przepisy działu IVa k.p.a. albowiem kwestia zaistnienia przesłanek nałożenia kar i ich wysokości w zależności od rodzaju naruszenia oraz przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary i umorzenia postępowania, a także egzekucji kar i przedawnienia obowiązku ich uiszczenia został uregulowana w przepisach odrębnych - w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Oznacza to, że nawet, gdy zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w art. 189a § 2 k.p.a. w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, odnośny przepis działu IVa nie ma zastosowania. Wobec powyższego, w ocenie sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy organy słusznie wymierzyły stronie skarżącej karę za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak za brak zezwolenia kategorii V, na podstawie art. 64 ust. 2 w zw. z art. 140ab ust. 2 p.r.d. ustalając jej wysokość na postawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a p.r.d. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.