III SA/Lu 83/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora L.Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji z dnia [...] 2013 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji postanawia: odrzucić skargę.

W sprawie ze skargi B. B. na postanowienie Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji z dnia [...] 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, wyznaczony z urzędu pełnomocnik skarżącego zarządzeniem z dnia 30 czerwca 2014 r. wydanym na podstawie art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.) został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł w terminie siedmiu dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego w sposób przewidziany prawem w dniu 3 lipca 2014 r., o czym świadczy adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma (k. 51 akt sądowych). W zakreślonym terminie wpis od skargi nie został uiszczony. Pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 8 lipca 2014 r. złożonym w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie w dniu 9 lipca 2014 r. poinformował, że nie ma kontaktu ze swoim mocodawcą i nie ma możliwości poinformowania skarżącego o konieczności opłacenia wpisu od skargi. W związku z tym wnosił o poinformowanie skarżącego bezpośrednio przez Sąd o konieczności wniesienia opłaty, jako że udzielenie takiej informacji przez pełnomocnika napotyka trudne do przezwyciężenia trudności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Przepis art. 220 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata oraz, że w tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Przy tym, zgodnie z powołanym § 3 art. 220 P.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Wezwanie do opłacenia wpisu od skargi powinno być doręczone zgodnie z regułami wyznaczonymi przepisami Działu III Rozdział 4 P.p.s.a. Jedną z tych reguł stanowi przepis art. 67 § 5 P.p.s.a., według którego jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonywać tym osobom. Oznacza powyższe, że wezwanie (pismo) doręczone bezpośrednio stronie zamiast pełnomocnikowi nie wywołuje skutków procesowych. Natomiast okoliczność, że w konkretnej sprawie pełnomocnik nie miał możliwości skontaktowania się ze skarżącym w odpowiednim czasie w celu przekazania mu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi nie ma znaczenia dla biegu terminu do opłacenia wpisu i dla skutków procesowych bezskutecznego upływu tego terminu. Trudności w kontakcie pełnomocnika i strony nie dają też podstawy do zmiany reguły doręczenia pism pełnomocnikowi wyrażonej w art. 67 § 5 P.p.s.a. i zastąpienia jej możliwością doręczenia pisma bezpośrednio stronie, nawet jeżeli wnosi o to pełnomocnik lub sama strona. Strona i jej pełnomocnik powinni tak zorganizować wzajemne kontakty, aby było możliwe dokonywanie w terminie czynności procesowych. Dotyczy to także takiej sytuacji, kiedy pełnomocnik został wyznaczony z urzędu w ramach prawa pomocy. Z akt sprawy wynika, że skarżącemu doręczono zarówno postanowienie Sądu o przyznaniu prawa pomocy przez ustanowienie adwokata jak i pismo Okręgowej Rady Adwokackiej w Lublinie z dnia 16 kwietnia 2014 r. wyznaczające imiennie adwokata, który ma udzielić pomocy prawnej, ze wskazaniem adresu tego adwokata oraz numeru jego telefonu. Obowiązek odpowiedniej organizacji porozumiewania się między stroną i jej pełnomocnikiem nie wyłącza oczywiście możliwości ubiegania się o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Jednakże w rozpoznawanej sprawie wniosek taki nie został złożony. Wobec powyższego, skoro - pomimo prawidłowego wezwania, skarżący nie uiścił należnej opłaty od skargi – należało skargę odrzucić na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a.