III SA/Lu 735/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Asesor WSA Agnieszka Kosowska Protokolant: Starszy asystent sędziego Dorota Winiarczyk-Ożóg po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 września 2025 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 5 października 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. P. z dnia 1 lipca 2021 r. Nr [...]; II. zasądza od Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz W. G. kwotę 393,50 zł (trzysta dziewięćdziesiąt trzy złote i pięćdziesiąt groszy) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną decyzją z dnia 5 października 2021 r. (nr 9003-2021-000521) Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego W. G. – utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. P. z dnia 1 lipca 2021 r. (nr 0046-2019-034745) w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2017 rok. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy: W dniu 11 maja 2017 r. do Biura Powiatowego ARiMR w B. P. wpłynął za pośrednictwem aplikacji eWniosekPlus wniosek skarżącego o przyznanie płatności na rok 2017. W złożonym wniosku skarżący ubiegał się przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności redystrybucyjnej. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. P. (dalej jako "organ I instancji") decyzją z dnia 23 maja 2018 r. (Nr 0046-2018-019647) przyznał stronie płatności na rok 2017 z tytułu: jednolitej płatności obszarowej w kwocie 37 446,83 zł, płatności za zazielenienie w kwocie 25 692,50 zł, płatności redystrybucyjnej w kwocie 4 721,51 zł oraz kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości 794,05 zł. Łączna kwota tak przyznanych płatności wyniosła 68 654,89 zł. Uwzględniając odwołanie strony Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako "organ odwoławczy") decyzją z dnia 22 sierpnia 2018 r. (Nr 9003-2018-000428) uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, który – w wyniku ponownego rozpoznania sprawy – decyzją z dnia 4 czerwca 2019 r. (nr 0046-2018-016685) ponownie przyznał skarżącemu płatności na rok 2017, w tym: jednolitą płatność obszarową w kwocie 37 598,24 zł, płatność za zazielenienie w kwocie 25 750,50 zł, płatność redystrybucyjną w kwocie 4 721,48 zł oraz kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości 796,86 zł. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego od powyższej decyzji organ odwoławczy decyzją z dnia 30 września 2020 r. (nr 9003-2020-000629) ponownie uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekł o przyznaniu skarżącemu płatności na rok 2017. Na skutek skargi wniesionej przez W. G., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2021 r., sygn. akt III SA/Lu 1182/20, uwzględnił skargę strony i uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, który po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia 19 maja 2021 r. (nr 9003-2020-000372) uchylił decyzję organu pierwszej instancji z dnia 4 czerwca 2019 r. i przyznał skarżącemu płatności na rok 2017 r. w łącznej wysokości 68 141,20 zł. W dniu 2 czerwca 2021 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. P. z urzędu wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych przez stronę płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, przyznanych i wypłaconych skarżącemu na mocy decyzji organu I instancji z dnia 23 maja 2018 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017. Podstawę wszczęcia tego postępowania stanowiło stwierdzenie nieprawidłowości, które skutkowały wydaniem przez Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR decyzji z dnia 19 maja 2021 r. o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i rozstrzygnięciu sprawy co do jej istoty, na mocy której uchylono w całości decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. P. z dnia 4 czerwca 2019 r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017 oraz przyznana skarżącemu płatność na 2017 r. w pomniejszonej wysokości. Po przeprowadzeniu tak wszczętego postępowania decyzją z dnia 1 lipca 2021 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. P. ustalił skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w wysokości 517,95 zł, które wypłacono skarżącemu w dniach 16 listopada 2017 r. i 17 czerwca 2018 r. na mocy decyzji organu z dnia 23 maja 2018 r., w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości skutkujących wydaniem przez Dyrektora L. Oddziału Regionalnego decyzji z dnia 19 maja 2021 r. Wskazana wyżej kwota dotyczyła jednolitej płatności obszarowej. Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie, a decyzją z dnia 5 października 2021 r. Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na powyższą decyzję pismem z dnia 14 listopada 2021 r. skarżący wniósł będącą przedmiotem niniejszej sprawy skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 29 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wobec zaniechania przeprowadzenia w całości samodzielnego postępowania w przedmiocie ustalenia rzekomo nadmiernie pobranych płatności bezpośrednich, nie uwzględniając słusznego poglądu, że postępowanie prowadzone na podstawiaj tego przepisu jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, w ramach którego poprzez wydanie decyzji ustala się kwotę nienależnie lub nadmiernie pobranych środków pochodzących z funduszy Unii Europejskiej oraz odpowiednich funduszy krajowych, wobec ponadto uchylenia przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Lublinie w sprawie sygn. akt III SA/Lu 406/21 decyzji ostatecznej Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR nr 9003-2021-000372, w oparciu o treść której uznaje organ pobranie przez skarżącego środków w wysokości nienależnej; 2) pominięcie przez organ przy uznaniu ostateczności decyzji Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR nr 9003-2021-000372 faktu, że decyzja ta nie oparła się o prawidłowe ustalenia faktyczne, bowiem organ ten czyniąc takowe ustalenia odnośnie obszaru gruntów uprawnionych do płatności dokonał analizy i wskazania w uzasadnieniu jej wyników w odniesieniu jedynie do części – a nie wszystkich – działek rolnych, a w konsekwencji dowolną i pozbawioną logiki ocenę stanu faktycznego sprawy wobec poczynienia jedynie częściowych ustaleń faktycznych w sprawie. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Postanowieniem z dnia 7 kwietnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy ze skargi strony na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 16 lutego 2022 r. (nr 9003-2022-000058). Okazało się bowiem, że nie zakończyło się jeszcze w sposób wiążący postępowanie o przyznanie stronie płatności bezpośrednich za rok 2017. Na skutek bowiem wniesionej przez skarżącego skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 19 października 2021 r., w sprawie sygn. akt III S./L. 406/21, uchylił powołaną już wcześniej decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 19 maja 2021 r. Natomiast po ponownym rozpatrzeniu tej sprawy organ odwoławczy decyzją z dnia 16 lutego 2022 r. (nr 9003-2022-000058) uchylił decyzję organu pierwszej instancji i orzekając reformatoryjnie przyznał ostatecznie skarżącemu płatności na rok 2017, w tym: z tytułu jednolitej płatności obszarowej kwotę 37 080,29 zł, z tytułu płatności za zazielenienie kwotę 25 552,08 zł, z tytułu płatności redystrybucyjnej kwotę 4 721,57 zł oraz kwotę zwrotu z tytułu dyscypliny finansowej w wysokości 794,05 zł. Natomiast na skutek skargi strony na wskazaną wyżej decyzję o przyznaniu płatności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 29 września 2022 r., w sprawie sygn. akt III SA/Lu 168/22 – oddalił skargę, a po rozpoznaniu wniesionej przez skarżącego skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2025 r., sygn. akt I GSK 300/23, uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną w sprawie decyzję organu odwoławczego. W opisanej sytuacji wydanym w tej sprawie postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie podjął z urzędu zawieszone postępowanie na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Na rozprawie w dniu 30 września 2025 r. pełnomocnik skarżącego popierał skargę i przedłożył nową ostateczną decyzję organu dotyczącą przyznania stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za rok 2017 (decyzja Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 28 sierpnia 2025 r., nr 9003-2025-000428) i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Natomiast pełnomocnik organu we wskazanych okolicznościach uznał skargę w całości i przyłączył się do powyższego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona z przyczyn podniesionych na rozprawie w dniu 30 września 2025 r., kiedy pełnomocnicy stron zgodzili się co do tego, że decyzja o ewentualnym ustaleniu nienależnie pobranych przez producenta rolnego płatności rolnych będących przedmiotem sprawy nie mogła zostać w ogóle wydana przed wiążącym (prawomocnym) ustaleniem wysokości należnych stronie płatności. Według podstawowych reguł ogólnych, zgodnie z art. 1 §§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, o czym stanowi przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Istota rozpoznawanej sprawy sprowadzała się do oceny tego, czy organy obu instancji w sposób prawidłowy uznały, że pobrane przez skarżącego jako producenta rolnego środki pieniężne z tytułu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017 były płatnościami w jakiejkolwiek części nienależnymi oraz czy istniały podstawy do orzekania o ich częściowym zwrocie, który ustalony został na poziomie 517,95 zł. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 29 ust. 1, ust. 2 i ust. 8 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 1199, ze zm.), w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła w życie dnia 15 marca 2023 r. Zgodnie bowiem z art. 158 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2024 r. poz. 1741, ze zm.), w sprawach dotyczących ustalenia nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych, w których płatność lub pomoc finansowa zostały przyznane między innymi na podstawie przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego stosuje się przepisy ustawy w brzmieniu dotychczasowym. Według art. 29 ust. 1 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, środki publiczne: 1) pochodzące z funduszy Unii Europejskiej, 2) krajowe, przeznaczone na: a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej . podlegają zwrotowi, jeżeli płatność lub pomoc finansowa wypłacone z tych środków zostały pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości w wyniku naruszenia prawa albo regulaminu naboru wniosków o przyznanie pomocy finansowej lub w przypadkach określonych w przepisach odrębnych dotyczących przyznawania lub wypłaty płatności lub pomocy finansowej lub zwrotu tych środków lub w postanowieniach umów o przyznaniu pomocy finansowej. Z art. 29 ust. 1c ustawy o ARiMR wynika zaś, że ustalenie kwoty przyznanych nienależnie lub pobranych w nadmiernej wysokości środków publicznych, o których mowa w ust. 1, następuje w drodze decyzji administracyjnej. Tego rodzaju decyzja ma więc charakter konstytutywny i tworzy nowy stosunek prawny. Właściwym w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych jest organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1 (art. 29 ust. 2 pkt 1 ustawy o ARiMR). Celem postępowania o ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych jest przesądzenie tego, czy w ogóle doszło do nienależnego pobrania środków publicznych, a jeżeli tak, to w jakim zakresie. Co oczywiste, sprawa dotycząca ustalenia kwot nienależnie pobranych płatności nie jest natomiast sprawą dotyczącą przyznania pomocy ze środków publicznych, która nie może być wątpliwa ani co do zasady, ani co do wysokości. Jeśli zatem organ stwierdzi, że wiążąco ustalona kwota przyznanej beneficjentowi płatności jest kwotą nienależną, choćby w niewielkiej części, to wówczas jest on zobowiązany do wydania decyzji opartej na przepisie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR. Powołany przepis nakazuje właściwemu organowi wydanie decyzji ustalającej kwoty przyznanych nienależnie lub pobranych w nadmiernej wysokości środków publicznych. Decyzja taka nie ma charakteru uznaniowego, a obowiązkiem organu jest jej wydanie, jeżeli do nienależnego pobrania doszło, a nie zachodzi żadna z przesłanek negatywnych uzasadniających odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności i żądania ich zwrotu. Przedmiotem postępowania zmierzającego do wydania decyzji z art. 29 ust. 1 i 1c ustawy o ARiMR jest ustalenie, czy w sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków z wymienionych w tym przypisie funduszy oraz ich ewentualnej wysokości. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy istotne było przede wszystkim to, że kontroli sądowej poddano ostateczną decyzję w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych przez stronę płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2017, w sytuacji, kiedy nie była jeszcze prawomocna ostateczna decyzja o przyznaniu płatności za ten okres, choć wiadomym było, jakie środki publiczne z tego tytułu zostały stronie faktycznie wypłacone. W tej materii (przyznania płatności bezpośrednich) ciągle toczyły się bowiem postępowania administracyjne oraz sądowe. Ostatnio Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2025 r., sygn. akt I GSK 300/23 – uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 września 2022 r. oraz zaskarżoną decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 16 lutego 2022 r., którą przyznano skarżącemu płatności na rok 2017, z tytułu jednolitej płatności obszarowej kwotę 37 080,29 zł, z tytułu płatności za zazielenienie kwotę 25 552,08 zł, z tytułu płatności redystrybucyjnej kwotę 4 721,57 zł oraz kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości 794,05 zł. W konsekwencji zaś rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego, nowo wydaną decyzją z dnia 28 sierpnia 2025 r. (nr 9003-2025-000428) Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR uchylił zaskarżaną decyzję organu I instancji z dnia 4 czerwca 2019 r. (nr 0046-2019-016685) i przyznał skarżącemu płatności na rok 2017, z tytułu jednolitej płatności obszarowej – 38 535,31 zł, płatności za zazielenienie – 25 863,03 zł, płatności redystrybucyjnej – 4 721,36 zł oraz kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej – 810,92 zł. Tego rodzaju okoliczności mają dla sprawy podstawowe znaczenie z tego względu, że nie można w prawidłowy sposób ustalić wysokości nienależnie pobranych lub w nadmiernej wysokości płatności, kiedy wiążąco (prawomocnie) nie ustalono wysokości płatności należnych. Taka zaś sytuacja występuje w tej sprawie, bowiem dopiero decyzją ostateczną (jeszcze nieprawomocną) z dnia 28 sierpnia 2025 r. przyznano skarżącemu płatności bezpośrednie na 2017 rok. W takiej sytuacji nie jest jeszcze możliwe ustalenie, czy skarżący w ogóle pobrał nienależnie płatności, a jeżeli tak, to jaka jest ich ewentualna wysokość. Dlatego decydowało to o konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji. Jednocześnie zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, iż podstawą wydania decyzji w trybie art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR może być fakt, że decyzja, na podstawie której daną pomoc przyznano, została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lutego 2024 r. (sygn. akt I GSK 1794/20) wyjaśnił, że sytuacja, w której dochodzi do nienależnego pobrania środków przyznanych w ramach działań objętych programem występuje nie tylko wówczas, gdy pomoc zostaje przyznana i wypłacona na podstawie decyzji, która została wyeliminowana z obrotu prawnego, ale także wtedy, gdy organ ustali, że beneficjent dopuścił się nieprawidłowości, które skutkują brakiem podstaw do przyznania pomocy lub koniecznością wycofania korzyści. Możliwość domagania się zwrotu nienależnie pobranych kwot bez uprzedniego wzruszenia decyzji przyznającej płatność została szeroko zaakceptowana w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyroki NSA w sprawach sygn. akt: II GSK 1518/11, II GSK 822/11, II GSK 1518/11, I GSK 9/20, II GSK 96/12, II GSK 568/15, I GSK 2053/18, I GSK 1467/18, I GSK 632/22). Jednakże podkreślić należy, że decyzja Dyrektora Lubelskiego Oddziału ARiMR (o przyznaniu płatności), stanowiąca podstawę ustaleń kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia w tej sprawie (o ustaleniu nienależnie pobranych płatności) została wyeliminowana z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy weryfikacja prawidłowości stanowiska organu odwoławczego co do wysokości ustalonej kwoty płatności pobranych niezależnie, a w dalszej części oceny zaistnienia przesłanek odstąpienia od jej ustalania i obowiązku zwrotu – nie jest jeszcze w rzeczywistości możliwa. W postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie ustala stanu faktycznego sprawy, w zasadzie nie prowadzi postępowania dowodowego, a jedynie kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy. Okazały się one w tym przypadku wadliwe. W postępowaniu uregulowanym w art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR organ ma za zadanie zbadać, czy do nienależnie pobranych lub nadmiernie pobranych środków w ogóle doszło, a jeżeli tak, to w jakiej wysokości. Ustalenia takie mogą wynikać z przeprowadzonej kontroli, w rezultacie których zostaną stwierdzone nieprawidłowości czy też niezgodności (taka sytuacja w sprawie nie miała miejsca), jak również podstawą takiej decyzji może być fakt, że decyzja, na podstawie której przyznano pomoc – została wyeliminowana z obrotu prawnego (taka sytuacja dotyczy omawianego przypadku). Skoro zatem w sprawie niniejszej otwarty w dalszym ciągu pozostawał termin do kontroli legalności wysokości przyznanych stronie środków pomocowych w zwykłym trybie instancji, to orzekanie w przedmiocie tego czy doszło do nienależenie pobranych płatności nastąpić może tylko po wiążącym (prawomocnym) ustaleniu, jaka była rzeczywista wysokość płatności należnych. Dlatego ponownie rozpatrując sprawę organy uwzględnią powyższe wskazania i ocenę prawną sądu oraz dokonają w zmienionym już stanie faktycznym sprawy ostatecznych ustaleń, co do ewentualnego zaistnienia przesłanek w zakresie zasady odpowiedzialności strony z tytułu nienależnie pobranych płatności oraz ich ewentualnej wysokości. W przypadku zaś pozytywnego luz negatywnego przesądzenia zasady odpowiedzialności strony z omawianego tytułu wydadzą stosowne rozstrzygnięcie Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. – uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji (pkt I sentencji wyroku), Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnione jest przepisami art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 206 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964, ze zm.). Na koszty te składają się: wysokość wpisu od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego z wyboru w kwocie 270 zł, wysokość opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wysokość wydatków strony w kwocie 6,50 zł obejmujących koszt doręczonej organowi korespondencji – k. 79 akt sądowych (pkt II sentencji wyroku).