III SA/Lu 700/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Kosowska Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi V. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 29 września 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 29 września 2025 r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie uchylił decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 26 czerwca 2025 r., nr [...] w części dotyczącej rozstrzygnięcia i orzekł o nałożeniu na przewoźnika drogowego V. K. kary pieniężnej w kwocie 12 000 zł za zgłoszenie do rejestru zgłoszeń, o którym mowa w art. 28b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, danych niezgodnych ze stanem faktycznym w zgłoszeniu przewozu, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. W dniu 11 grudnia 2024 r. o godz. 14:38 na terenie Oddziału Celnego w Dołhobyczowie (Przejście Graniczne Dołhobyczów - Uhrynów) został poddany kontroli pojazd silnikowy o numerze rejestracyjnym [...], którym wykonywano przejazd w ramach międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na rzecz przedsiębiorcy F. . Kontrola została przeprowadzona na kierunku wyjazd z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stwierdzono, że wykonywana była dwustronna operacja transportowa na trasie G. (Rzeczpospolita Polska) - M. (Ukraina). Pojazdem przewożono towar w postaci: krzeseł, biurek, barierek do łóżek, o łącznej wadze brutto 3421,4 kg. Przewoźnik był zwolniony z obowiązku posiadania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy zgodnie z Umową z dnia 29 czerwca 2022 r. między Unią Europejską a Ukrainą w sprawie transportu drogowego towarów. W trakcie kontroli ustalono, że przewoźnik rozpoczął przewóz w dniu 10 grudnia 2024 r. o godzinie 12:06:00 w G. . Wjazd pojazdu na Drogowe Przejście Graniczne w Dołhobyczowie nastąpił o godz. 11:05:17 w dniu 11 grudnia 2024 r. Kierujący pojazdem okazał do kontroli zgłoszenie RMPD o numerze [...] Z formularza przewozu podczas kontroli na drodze dotyczącego numeru referencyjnego [...] wynikało, że zgłoszenia przewozu dokonał w dniu 10 grudnia 2024 r. o godz. 12:02:50 V. K.. W zgłoszeniu tym w polu miejsce wyjazdu poza terytorium Polski, miejsce przekroczenia granicy zostało wskazane przejście graniczne Krościenko - Smolnica. Przewoźnik jako miejsce zakończenia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wskazał miejscowość Krościenko, natomiast faktyczne zakończenie przewozu na terytorium kraju miało miejsce w miejscowości Dołhobyczów. Aktualizacja danych w zakresie miejsca wyjazdu poza terytorium Polski (było: Krościenko - Smolnica, województwo podkarpackie, numer drogi DK84, zmieniono na: Dołhobyczów - Uhrynów, województwo lubelskie, numer drogi DW844) została dokonana o godzinie 14:54:38 w dniu 11 grudnia 2024 r. W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że w zgłoszeniu [...] podano niezgodną ze stanem faktycznym informację dotyczącą miejsca zakończenia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wyniki kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli z dnia 11 grudnia 2024 r. nr [...] W dniu 11 grudnia 2024 r. dokonano też przesłuchania w charakterze świadka kierowcy przedmiotowego pojazdu – R. S.. Postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2025 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej zawiadomił skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku ze stwierdzonym w protokole kontroli naruszeniem przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2025 r. poz. 1490 z poźn. zm., dalej jako "u.t.d." lub "ustawa"). Decyzją z dnia 26 czerwca 2025 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej nałożył na V. K., jako przewoźnika drogowego, karę pieniężną w kwocie 12 000 zł za wykonywanie przewozu drogowego rzeczy bez zgłoszenia do rejestru zgłoszeń, w przypadku, o którym mowa w art. 28b u.t.d. albo zgłoszenie danych i informacji niekompletnych lub niezgodnych ze stanem faktycznym, zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., stosownie do lp. 3.2a załącznika nr 3 do ustawy. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący V. K.. Decyzją z dnia 29 września 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części rozstrzygnięcia i orzekł o nałożeniu na przewoźnika drogowego kary pieniężnej w kwocie 12 000 zł za zgłoszenie do rejestru zgłoszeń, o którym mowa w art. 28b u.t.d., danych niezgodnych ze stanem faktycznym w zgłoszeniu przewozu nr [...], stosownie do lp. 3.2a załącznika nr 3 do przedmiotowej ustawy. W pozostałej części utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie bezspornie przewoźnik wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy. Transport był bowiem realizowany z Polski do Ukrainy, a punktem pośrednim było przejście graniczne w Dołhobyczowie. Jazda pojazdu odbywała się zatem z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. Kierujący pojazdem zgłosił do odprawy celnej towar w postaci: krzeseł, biurek, barierek do łóżek, o łącznej masie brutto 3421,4 kg. Nadawcą towaru był podmiot M. G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w P., natomiast odbiorcą był podmiot L. " z siedzibą w [...]. Organ odwoławczy w oparciu o powyższe ustalenia stwierdził, że skarżący wykonujący opisany przejazd był zwolniony z obowiązku posiadania zezwolenia na wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy, zgodnie z Umową z dnia 29 czerwca 2022 r. między Unią Europejską a Ukrainą w sprawie transportu drogowego towarów (Dz. U. UE L z dnia 6 lipca 2022 r. Nr 179, str. 4 z późn. zm.). Organ wskazał na wynikający z art. 28b ust. 1 u.t.d. obowiązek zagranicznego podmiotu wykonującego międzynarodowy przewóz drogowy rzeczy, także w przypadku, gdy przepisy wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego zwalniają z obowiązku posiadania zezwoleń, przesłania do rejestru zgłoszeń, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 1218 z późn. zm., dalej jako "ustawa SENT"), zwanego dalej "rejestrem zgłoszeń", przed rozpoczęciem przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgłoszenia takiego przewozu i uzyskania dla tego zgłoszenia numeru referencyjnego w rozumieniu art. 2 pkt 4 tej ustawy. W świetle art. 28b ust. 3 pkt 4 i pkt 5 u.t.d., zgłoszenie przewozu zawiera miejsce i datę rozpoczęcia przewozu na terytorium RP oraz miejsce i datę zakończenia przewozu na terytorium RP. Obowiązkiem przewoźnika jest również aktualizowanie danych zawartych w zgłoszeniu w takim zakresie, w jakim był obowiązany do ich zgłoszenia za pośrednictwem Platformy Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych (PUESC), co wynika z przepisu art. 28b ust. 5 i 6 u.t.d. w związku z art. 8 ust. 1 ustawy SENT. Odnosząc się do sprawy organ drugiej instancji stwierdził, że bezspornie skarżący przed rozpoczęciem przewozu, poddanego kontroli w dniu 11 grudnia 2024 r., dokonał stosownego zgłoszenia do rejestru zgłoszeń, któremu został nadany nr [...] Kwestią sporną jest, że przewoźnik w tym zgłoszeniu wskazał dane niezgodne ze stanem faktycznym w zakresie miejsca zakończenia przewozu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej oraz fakt, że aktualizacja zgłoszenia w tym zakresie została dokonana dopiero w trakcie kontroli, tj. 11 grudnia 2024 r. o godz. 14:54:38, a nie niezwłocznie. Organ odwoławczy podkreślił, że w przypadku konieczności zmiany danych (w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zmiany miejsca wyjazdu z terytorium RP) ta zmiana ma być dokonana nie w dowolnym czasie, ale niezwłocznie. Natomiast z zebranego materiału dowodowego wynika, że 10 grudnia 2024 r. o godz. 12:02:50, rejestrujący zgłoszenie [...] V. K. w polu miejsce wyjazdu poza terytorium Polski wskazał przejście graniczne K. - [...]. Następnie w dniu 11 grudnia 2024 r. o godzinie 11:05:17 pojazd wjechał na teren Oddziału Celnego w Dołhobyczowie. Tutaj została przeprowadzona kontrola i stwierdzono nieprawidłowości w zgłoszeniu [...] w zakresie miejsca wyjazdu z terytorium RP. Ustalono, że zagraniczny podmiot wykonujący przewóz nie spełnił obowiązku wynikającego z art. 8 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, zgodnie z którym był obowiązany niezwłocznie aktualizować dane zawarte w zgłoszeniu w takim zakresie, w jakim był obowiązany do ich zgłoszenia, a czego nie uczynił. Obowiązek ciążący na przewoźniku miał charakter obiektywny. Organ zwrócił uwagę, że zarówno w dniu kontroli, jak również w okresie ją poprzedzającym nie stwierdzono niedostępności rejestru zgłoszeń na Platformie Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych PUESC, co oznacza, że podmiot wykonujący przewóz miał techniczną możliwość dokonania aktualizacji/zmiany/modyfikacji zgłoszenia poprzez wypełnienie formularza RMPD- Aktualizacja (SENT). Organ odwoławczy podkreślił ponownie, że aktualizacja danych ma nastąpić "niezwłocznie" po nastąpieniu zdarzenia skutkującego nieaktualnością zgłoszonych uprzednio danych, ale zawsze przed rozpoczęciem przewozu. Zgłoszone dane, które były niezgodne ze stanem faktycznym w zakresie miejsca zakończenia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie mogą być potraktowane jako nieistotny błąd czy omyłka pisarska. Przewoźnik dokonując rejestracji zgłoszenia RMPD ma możliwość wyboru (lista rozwijana) miejsca wyjazdu (przejścia granicznego) poza terytorium RP, wypełniając formularz RMPD. Zatem brak jest podstaw, aby w tym przypadku potraktować wybór niewłaściwego przejścia granicznego, przez które nastąpi wyjazd z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jako omyłkę. Organ wskazał, że wobec stwierdzenia, że w zgłoszeniu [...] podano niezgodną ze stanem faktycznym informację dotyczącą miejsca zakończenia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, należało nałożyć na przewoźnika drogowego karę pieniężną za zgłoszenie do rejestru zgłoszeń, o którym mowa art. 28b ustawy o transporcie drogowym danych niezgodnych ze stanem faktycznym. Doszło bowiem do naruszenia ciążącego na przewoźniku obowiązku określonego w art. 28b ust. 3 pkt 5 u.t.d., co zgodnie z art. 92a ust. 1 i lp. 3.2a załącznika nr 3 do ustawy skutkuje nałożeniem kary w wysokości 12 000 zł. Kara jest nakładana obligatoryjnie, niezależnie od tego jaka była przyczyna wpisania nieprawidłowych danych, tj. niezależnie od tego czy wpisanie nieprawidłowych danych było celowym działaniem podmiotu, czy było spowodowane omyłką. Brak umyślności błędu w wypełnieniu dokumentu zgłoszenia jest okolicznością bez znaczenia co do oceny realizacji przez przewoźnika znamion czynu podlegającego ukaraniu w trybie administracyjnym. Organ odwoławczy uznał za uzasadnione uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w części dotyczącej rozstrzygnięcia. Organ pierwszej instancji orzekł o nałożeniu na przewoźnika drogowego kary pieniężnej w kwocie 12 000 zł za wykonywanie przewozu drogowego rzeczy bez zgłoszenia do rejestru zgłoszeń, w przypadku, o którym mowa w art. 28b u.t.d. albo zgłoszenie danych i informacji niekompletnych lub niezgodnych ze stanem faktycznym, zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., stosownie do lp. 3.2a załącznika nr 3 do ustawy. Organ drugiej instancji stwierdził, że sentencja decyzji powinna odpowiadać ustalonemu stanowi faktycznemu, w toku którego stwierdzono zgłoszenie do rejestru zgłoszeń, o którym mowa w art. 28b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, danych niezgodnych ze stanem faktycznym w zgłoszeniu przewozu nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie znajduje zastosowania art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Skarżący nie przedstawił dowodów potwierdzających, że w niniejszej sprawie wystąpiły okoliczności, których skarżący nie był w stanie przewidzieć. Takim dowodem nie jest przedłożone w toku postępowania odwoławczego zaświadczenie wystawione w dniu 15 lipca 2025 r. przez Starostę Komitetu Wykonawczego Mościskiej Rady Miejskiej Obwodu Lwowskiego, potwierdzające fakt, że w dniu 11 grudnia 2024 r. w okresie od godz. 14.38 we wsi H. nie było prądu, wobec czego Internet i faks nie działały. Organ podkreślił, że przewóz, którego dotyczy zgłoszenie RMPD o numerze [...], został rozpoczęty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 10 grudnia 2024 r. o godzinie 12:06:00, w G.. Wjazd pojazdu na Drogowe Przejście Graniczne w D. nastąpił o godz. 11:05:17 w dniu 11 grudnia 2024 r. Natomiast o godzinie 14:38 rozpoczęła się kontrola drogowa przedmiotowego przewozu. Zatem fakt wystąpienia w dniu 11 grudnia 2024 r. od godziny 14.38 awarii prądu na terenie miejscowości H., co powołuje strona jako okoliczność w jej ocenie uwalniającą od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie, nie przynosi oczekiwanego skutku uwolnienia od tej odpowiedzialności, ponieważ awaria wystąpiła już po rozpoczęciu przewozu, po wjechaniu pojazdu na Drogowe Przejście Graniczne w Dołhobyczowie, jak i po rozpoczęciu kontroli w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy zauważył, że wymagana aktualizacja danych w zakresie miejsca wyjazdu poza terytorium Polski (było: Krościenko - Smolnica, województwo podkarpackie, numer drogi DK84, zmieniono na: Dołhobyczów - Uhrynów, województwo lubelskie, numer drogi DW844) została dokonana. Niemniej jednak, ponieważ aktualizacja danych nastąpiła po rozpoczęciu przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i po rozpoczęciu kontroli (aktualizacji dokonano o godzinie 14:54:38 w dniu 11 grudnia 2024 r.), nie można jej uznać za niezwłoczną. Organ zwrócił również uwagę, że to przewoźnik powinien wskazać kierowcy trasę przejazdu, a przede wszystkim miejsce zakończenia przejazdu w Rzeczypospolitej Polskiej. Jak wynika z wyjaśnień kierowcy, kierowca nie wiedział, że w zgłoszeniu RMPD wpisane zostało przejście Krościenko. Podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. organ odwoławczy również uznał za bezpodstawny. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie V. K. zaskarżył w całości decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie. Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w kierunku ustalenia okoliczności egzoneracyjnych, w związku z treścią art. 8 ust 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, którego treść jednoznacznie stanowi, że "podmiot wysyłający, podmiot odbierający, przewoźnik, podmiot sprzedający oraz podmiot nabywający są obowiązani niezwłocznie aktualizować dane zawarte w zgłoszeniu w takim zakresie, w jakim byli obowiązani...", gdy pojęcie niezwłocznie w realiach niniejszej sprawy (w związku z brakiem prądu i dostępu do Internetu, faksu czy też innych środków komunikacji, których działanie jest uzależnione od energii elektrycznej), gdzie w stanie toczącej się wojny i okresu zimowego (grudzień 2024 r., gdzie zapotrzebowanie na prąd i energię jest podwyższone) dochodziło i nadal dochodzi do wyłączeń zaplanowanych i niezaplanowanych przesyłów energii elektrycznej, a stan taki ma charakter siły wyższej w rozumieniu wszelkich przepisów prawa polskiego, w szczególności gdy przewoźnik nie miał wpływu na wyłączenia prądu w związku z wojną i uszkodzeniem trafostacji, a pojazd na bieżąco miał włączony lokalizator GPS, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, Urząd Celny kontroli miał pełną wiedzę nad przemieszczanym towarem i zmianą przejścia granicznego, gdyż pojazd był rejestrowany w systemie monitoringu KAS; 2) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez wszczęcie postępowania, pomimo że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (brak dostaw energii elektrycznej), co miało istotny wpływ na przekazanie aktualizacji danych co do miejsca wywozu towarów z Polski na teren Ukrainy w eksporcie w zakresie danych przejścia granicznego i urzędu wyjścia; 3) art 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., poprzez błędne i nie poparte postępowaniem dowodowym w tym zakresie uznanie, że organ pierwszej instancji nie stwierdza okoliczności uzasadniających zastosowanie przepisów egzoneracyjnych, brak jakiegokolwiek odniesienia w treści uzasadnienia, skoro wyklucza całkowicie możliwość zastosowania treści art. 189f § 1 pkt 2 w związku z niezastosowaniem treści art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., na gruncie którego oraz na warunkach nim określonych została ustanowiona instytucja odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, a organ powołując się na orzeczenia dotyczące innej sprawy i innego stanu faktycznego powyższego przepisu nie zastosował; 4) art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie w toku postępowania i wydanie decyzji wskutek postępowania przeprowadzonego w sposób naruszający wymieniony przepis, w szczególności poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji nie odpowiadającego wymogom tego przepisu, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, co uniemożliwiło pełne odtworzenie toku rozumowania organu pierwszej instancji i poznanie motywów rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione i dowodów, na których się oparł, gdzie w uzasadnieniu decyzji brak jest bezpośredniego wskazania i korelacji wymierzania kary za brak aktualizacji w systemie w sposób niezwłoczny, a realiami niniejszej sprawy, tj. co według organu wydającego decyzję stanowi pojęcie "niezwłocznie" przy jednoczesnym nienegowaniu przez organ pierwszej i drugiej instancji prawidłowego działania systemu monitorującego przewóz GPS, gdzie pojazd był widoczny w Geonavi; 5) art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia i rozpatrzenia materiału dowodowego z naruszeniem treści art. 10 k.p.a., poprzez pozbawienie strony możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów, przyjmując doręczenie zastępcze na dzień 12 czerwca 2025 r., gdy z dniem 2 czerwca 2025 r. strona wskazała adres dla doręczeń, tj. przed datą wydania decyzji organu pierwszej instancji należało stronie doręczyć zawiadomienie o końcowym zapoznaniu z aktami na adres w Polsce; 6) art. 2 ust. 2, art. 4 i art. 5 umowy między Unią Europejską a Ukrainą w sprawie transportu drogowego towarów w związku z art. 28b ustawy o transporcie drogowym, w zakresie, w jakim strona ukraińska nie ratyfikowała i nie wyraziła zgody na stosowanie przepisów blankietowych (nie zatwierdzonych jako załącznik do przedmiotowej umowy, powołanych w podstawach prawnych zaskarżanych decyzji ustaw wewnętrznych Rzeczypospolitej Polskiej) - bezpośrednio do wykonywanych przewozów drogowych, gdzie organy Polski wprowadziły bez ratyfikacji konieczność stosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym – art. 28b ust. 1 w powiązaniu z art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, a stosowanie tych przepisów narusza treść wyżej wymienionej umowy, gdyż władze Ukrainy w treści umowy nie wyraziły zgody na bezpośrednie zastąpienie papierowych zezwoleń obowiązkiem nałożenia na przewoźników ukraińskich bezpośredniego stosowania polskiej ustawy o SENT, gdzie najdrobniejsze nawet błędy literowe są traktowane jako naruszenie wewnętrznej ustawy RP i karane karami pieniężnymi. Skarżący zarzucił alternatywnie naruszenie: - art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że nie wystąpiły przesłanki do odstąpienia od wymierzenia kary na gruncie przedmiotowej sprawy, gdy stan wojny na terenie Ukrainy stanowi stan siły wyższej w rozumieniu art. 189e k.p.a. dla wszystkich ludzi przebywających na terytorium kraju objętego wojną , a pojęcie wagi naruszenia prawa w rozumieniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. musi być interpretowane w stosunku do wartości, dla ochrony czy realizacji których ustanowiono normy sankcjonowaną i sankcjonującą w ustawie szczególnej, a waga naruszenia prawa w realiach sprawy tj. opóźniona zmiana zgłoszenia RMPD nie spowodowało naruszeń opłat celno-podatkowych, a strona/podmiot/przewoźnik w przedmiotowej sprawie zaprzestał naruszenia prawa; - art. 189f § 2 pkt 1 k.p.a., poprzez niewyznaczenie stronie w formie postanowienia terminu do przedstawienia dowodów potwierdzających usunięcie naruszenia prawa lub powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia, kolejno niestosowanie do treści § 3 art. 189f k.p.a., poprzez odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestanie na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody potwierdzające wykonanie postanowienia; - art. 21 ust. 3 w związku z art. 26 ust. 3 w związku z art. 21 ust. 1 ustawy SENT, poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia na stronę kary pieniężnej, pomimo że przemawiał za tym interes publiczny, którego prawidłowa wykładnia powinna odbyć się z poszanowaniem zasad zawartych w: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124 oraz art. 187 § 1, art. 191, art. 210 g 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej, w szczególności zasady proporcjonalności (wyrażonej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 12 Prawa przedsiębiorców), bezpieczeństwa i zaufania do organów państwa; pominięcie przez organy przy ocenie pojęcia "interesu publicznego" rzeczywistej intencji ustawodawcy i celu ustawy, którym jest ochrona wpływów budżetowych, w sprawie nie wystąpiło chociażby najmniejsze hipotetyczne ryzyko uszczuplenia należności publicznoprawnych; - art. 21 ust. 3 w związku z art. 26 ust. 3, w związku z art. 21 ust. 1 ustawy SENT, poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, pomimo że przemawiał za tym interes publiczny, którego prawidłowa wykładnia powinna uwzględniać funkcję ustawy SENT i charakter przewidzianych w niej sankcji, w szczególności to, że instytucja odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej jest elementem mechanizmu prewencji wpisanego w przepisy ustawy SENT, a kary pieniężne nie powinny pełnić funkcji wyłącznie represyjnej (odpłaty) za popełnione naruszenie (zaistnienie stanu niezgodnego z prawem); - art. 2, art. 273 dyrektywy nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 325 TFUE i wyrażonej w tym przepisie zasady neutralności w związku z art. 21 ust. 1 ustawy SENT, poprzez nałożenie na przedsiębiorcę wysokiej kary pieniężnej (sankcji) w związku ze stwierdzonym niedopełnieniem warunku formalnego, w sytuacji gdy w związku z przewozem towaru nie istniało jakiekolwiek ryzyko uszczuplenia należności publicznoprawnych, a zatem sankcja w wysokości 48.554 zł jest nieproporcjonalna i nieadekwatna do wagi naruszenia (por. orzeczenie TSUE z 21 października 2021 r., C-583/20) oraz nie uwzględnia okoliczności powstania stwierdzonej nieprawidłowości, rodzaju i stopnia naruszenia ciążącego na przedsiębiorcy obowiązku, wagi stwierdzonej nieprawidłowości, działań podjętych przez przedsiębiorcę by przewóz był wykonywany zgodnie z prawem. Powołując się na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o umorzenie postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Przedmiot kontroli Sądu w niniejszej sprawie stanowiła decyzja o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł za podanie w zgłoszeniu [...] z dnia 10 grudnia 2024 r. danych niezgodnych ze stanem faktycznym w zakresie informacji o miejscu zakończenia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgłoszenie zostało dokonane przez skarżącego V. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą F. , na którego rzecz wykonywany był międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Polski do Ukrainy. Podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym. Na mocy przepisów tej ustawy, wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczny podmiot niemający siedziby w państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym wymaga zezwolenia ministra właściwego do spraw transportu, o ile umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej (art. 28 ust. 1 u.t.d.). Zasadą jest zatem obowiązek posiadania stosownego zezwolenia, chyba że co innego wynika z umów międzynarodowych. W rozpoznawanej sprawie organy ustaliły, że skarżący był zwolniony z obowiązku posiadania stosownego zezwolenia, a to na podstawie Umowy między Unią Europejską a Ukrainą w sprawie transportu drogowego towarów zawartej w dniu 29 czerwca 2022 r. (Dz. Urz. UE L 179 z dnia 6 lipca 2022, str. 4-10, zmiany Dz. Urz. UE L 1878 z dnia 2 lipca 2024, str. 1-10). Stosownie do art. 28b ust. 1 u.t.d., w przypadku gdy do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 i 1a, jest wymagane zezwolenie, o którym mowa w art. 28 ust. 1, albo wielokrotne zagraniczne zezwolenie wydane przez Międzynarodowe Forum Transportu (International Transport Forum), zwane dalej "zezwoleniem EKMT", a także w przypadku gdy przepisy wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego zwalniają z obowiązku posiadania tych zezwoleń, zagraniczny podmiot wykonujący taki przewóz jest obowiązany przesłać do rejestru zgłoszeń, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, zwanego dalej "rejestrem zgłoszeń", przed rozpoczęciem przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgłoszenie takiego przewozu i uzyskać dla tego zgłoszenia numer referencyjny w rozumieniu art. 2 pkt 4 tej ustawy. Zgłoszenie przewozu powinno zawierać informacje, o których mowa art. 28b ust. 3 u.t.d., w tym miejsce i datę rozpoczęcia i zakończenia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 28b ust. 3 pkt 4 i pkt 5 u.t.d.). Zgodnie z art. 28b ust. 5 u.t.d., przepisy art. 8 oraz art. 10a-11 ustawy SENT stosuje się odpowiednio. Zgodnie zaś z art. 8 ust. 1 ustawy SENT, podmiot wysyłający, podmiot odbierający, przewoźnik, podmiot sprzedający oraz podmiot nabywający są obowiązani niezwłocznie aktualizować dane zawarte w zgłoszeniu w takim zakresie, w jakim byli obowiązani do ich zgłoszenia. Zatem w świetle ostatnio powołanych przepisów, przewoźnik, który dokonał zgłoszenia zgodnie z art. 28b ust. 1 u.t.d., jest obowiązany niezwłocznie aktualizować dane zawarte w zgłoszeniu za pośrednictwem Platformy Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych (PUESC), w tym w zakresie miejsca zakończenia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie do art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 zł, z wyjątkami nie mającymi w sprawie zastosowania (art. 92a ust. 3 u.t.d.). W myśl zaś art. 92a ust. 7 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 - załącznika nr 3 do ustawy. Pod lp. 3.2a załącznika nr 3 do u.t.d. wymienione zostało naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego rzeczy bez zgłoszenia do rejestru zgłoszeń, w przypadku, o którym mowa w art. 28b ustawy o transporcie drogowym albo zgłoszenie danych i informacji niekompletnych lub niezgodnych ze stanem faktycznym. Naruszenie to jest sankcjonowane karą w wysokości 12 000 zł. W okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości, że skarżący przed rozpoczęciem przewozu dokonał stosownego zgłoszenie do rejestru zgłoszeń, któremu został przypisany numer [...] Bezspornym jest, że przewoźnik w tym zgłoszeniu wskazał dane niezgodne ze stanem faktycznym w zakresie miejsca wyjazdu poza terytorium Polski. Jako miejsce zakończenia przewozu na terytorium RP zostało wskazane w zgłoszeniu przejście graniczne Krościenko - Smolnica. Natomiast faktycznym miejscem zakończenia przewozu na terytorium RP było inne przejście graniczne: Dołhobyczów - Uhrynów. Wjazd pojazdu na Drogowe Przejście Graniczne w Dołhobyczowie nastąpił o godz. 11:05:17 w dniu 11 grudnia 2024 r. O godzinie 14:38 w dniu 11 grudnia 2024 r. rozpoczęto kontrolę, co uwidoczniono w protokole kontroli. Aktualizacja danych w zakresie miejsca wyjazdu poza terytorium Polski została zaś dokonana dopiero o godz. 14:54:38 w dniu 11 grudnia 2024 r. Skarżący nie dokonał zatem niezwłocznej aktualizacji pierwotnego zgłoszenia w tym zakresie. Powyższe wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności ze sporządzonego protokołu kontroli drogowej, który jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Zasadą jest, że zagraniczny podmiot przed rozpoczęciem przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obowiązany jest uzupełnić zgłoszenie o miejsce i datę rozpoczęcia i zakończenia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (co wynika z art. 28b ust. 3 pkt 4 i pkt 5 w zw. z art. 28b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym). Należy zauważyć, że obowiązek aktualizowania danych zawartych w zgłoszeniu wynika z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi. Przepis ten stanowi, że podmiot wysyłający, podmiot odbierający, przewoźnik, podmiot sprzedający oraz podmiot nabywający są obowiązani niezwłocznie aktualizować dane zawarte w zgłoszeniu w takim zakresie, w jakim byli obowiązani do ich zgłoszenia. W przypadku konieczności zmiany tych danych (w tym przypadku zmiany miejsca wyjazdu z terytorium RP) zagraniczny podmiot zobowiązany jest do niezwłocznej ich aktualizacji (art. 8 ust. 1 ustawy SENT, do którego odsyła art. 28b ust. 5 u.t.d.). Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że określenie "niezwłocznie" oznacza bez zwłoki, od razu, natychmiast, bezzwłocznie. "Niezwłoczny" to taki, który powinien nastąpić w jak najkrótszym czasie, natychmiast, bez zwłoki (Uniwersalny Słownik Język Polskiego, tom 2, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003). Za wypełnienie obowiązku niezwłocznej aktualizacji danych w powyższym rozumieniu z pewnością nie może być uznane poprawienie błędnych danych już po rozpoczęciu kontroli, a więc już po stwierdzeniu nieprawidłowości. Skarżący dokonał zgłoszenia przewozu w dniu 10 grudnia 2024 r. o godzinie 12:02:50 (k. 41 akt adm.), przewóz na terytorium Polski przewoźnik rozpoczął w dniu 10 grudnia 2024 r. o godzinie 12:06:00, natomiast kontrola, w wyniku której stwierdzono nieprawidłowości, miała miejsce następnego dnia, tj. 11 grudnia 2024 r. W tym dniu o godzinie 11:05:17 pojazd wjechał na teren Drogowego Przejścia Granicznego w Dołhobyczowie (k. 31), mimo że w zgłoszeniu bezsprzecznie wskazano inne miejsce zakończenia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z przytoczonych okoliczności wynika zaś, że przewoźnik miał wystarczająco dużo czasu, aby zweryfikować prawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu i dokonać aktualizacji w omawianym zakresie. Zwrócić również należy uwagę, że w dniu kontroli oraz w okresie ją poprzedzającym nie stwierdzono niedostępności rejestru zgłoszeń na Platformie Usług Elektronicznych Skarbowo-Celnych PUESC, co oznacza, że skarżący miał techniczną możliwość dokonania aktualizacji zgłoszenia. Na okoliczność tę trafnie zwrócił uwagę organ w zaskarżonej decyzji. Natomiast skarżący dokonał aktualizacji przedmiotowego zgłoszenia dopiero w o godz. 14:54:38 w dniu 11 grudnia 2024 r. (k. 41 akt adm.), to jest po wjeździe pojazdu na przejście graniczne w Dołhobyczowie, a zatem w miejscu zakończenia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej innym, niż podane w zgłoszeniu i po rozpoczęciu kontroli. W ustalonych, a przy tym bezspornych okolicznościach faktycznych orzekające w sprawie organy miały zatem podstawę, aby uznać, że aktualizacja danych w zgłoszeniu nie została dokonana przez skarżącego niezwłocznie, tj. bez zbędnej zwłoki. W konsekwencji, wobec stwierdzonego naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym prawidłowo nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12 000 zł na podstawie art. 92a ust. 1 i lp. 3.2a załącznika nr 3 do tej ustawy, za zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym w zgłoszeniu przewozu nr [...] W niniejszej sprawie organ prawidłowo orzekł o administracyjnej karze pieniężnej. Organ nie miał prawnej możliwości miarkowania wysokości przedmiotowej sankcji sztywno określonej przez ustawodawcę. Organ działał na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, a zatem zgodnie z zasadą, o której mowa w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepis art. 28b ustawy o transporcie drogowym jest przepisem obowiązującym, jak również obowiązywał w dacie kontroli przeprowadzonej w niniejszej sprawie oraz w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Wywodzone przez skarżącego zarzuty w odniesieniu do art. 28b u.t.d., z powołaniem się na treść Umowy między Unią Europejską a Ukrainą w sprawie transportu drogowego towarów, nie mogą być zatem uznane za podważające legalność decyzji wydanej w niniejszej sprawie. Art. 28b ustawy o transporcie drogowym dodany został z dniem 1 listopada 2024 r. przez art. 39 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2023 r. o delegowaniu kierowców w transporcie drogowym (Dz.U. z 2023 r. poz. 1523 z późn. zm.). Uregulowanie przepisów art. 28b-28c – zgodnie z intencją ustawodawcy – ma na celu wprowadzenie obowiązku rejestracji w systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi ("system SENT"), przewoźników zagranicznych, wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe. Celem jest zwiększenie nadzoru nad wykonywanymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne podmioty przewozami drogowymi rzeczy. Zgodnie z założeniem, wprowadzona regulacja przyczyni się tym samym do skuteczniejszej kontroli rynku usług przewozowych wykonywanych na terytorium RP przez podmioty zagraniczne oraz wzmocnienia uczciwej konkurencji na tym rynku (uzasadnienie autopoprawki do projektu ustawy o delegowaniu kierowców w transporcie drogowym, druk sejm. nr 3320-A, IX kadencja, s. 3) (por. Michał Burtowy, Ustawa o transporcie drogowym. Komentarz, LEX). Wymaga jednocześnie podkreślenia, że przepis art. 28b u.t.d., zgodnie z treścią jego ust. 1, znajduje zastosowanie w każdym przypadku gdy do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 i 1a, jest wymagane zezwolenie, o którym mowa w art. 28 ust. 1, albo wielokrotne zagraniczne zezwolenie wydane przez Międzynarodowe Forum Transportu (International Transport Forum), zwane dalej "zezwoleniem EKMT", a także w przypadku gdy przepisy wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego zwalniają z obowiązku posiadania tych zezwoleń. Przepis art. 28b u.t.d. nie obejmuje zatem wyłącznie przewozów, do których znajduje zastosowanie Umowa między Unią Europejską a Ukrainą w sprawie transportu drogowego towarów, zwalniająca z obowiązku posiadania tych zezwoleń. O karze orzeczonej w niniejszej sprawie nie można powiedzieć, że jest ona nieproporcjonalna i nieadekwatna w stosunku do charakteru i wagi stwierdzonego deliktu administracyjnego. Kary nakładane na podstawie ustawy o transporcie drogowym opierają się na zasadzie odpowiedzialności obiektywnej przewoźnika, niezależnej od tego, czy w danym przypadku wpisanie niezgodnych z rzeczywistością danych do zgłoszenia było wynikiem błędu, zaniedbania przewoźnika drogowego, czy też nastąpiło w sposób umyślny. Wystarczającym jest stwierdzenie przez organ faktu naruszenia prawa (zaistnienia deliktu administracyjnego). Jak już wyżej wskazano, w niniejszej sprawie skarżący miał dużo czasu od dnia 10 grudnia 2024 r., w którym o godzinie 12:02:50 w zgłoszeniu [...] jako miejsce przekroczenia granicy wskazano przejście graniczne Krościenko - Smolnica, aby zmienić nieprawidłowe dane. Skarżący mógł zaktualizować informację, ale tego nie uczynił niezwłocznie. Aktualizacji zgłoszenia dokonano dopiero w trakcie kontroli, już na przejściu granicznym. Jednocześnie trzeba zwrócić uwagę na treść złożonych w sprawie zeznań kierującego pojazdem R. S. (k. 14 akt). Z zeznań świadka wynika, że podanie w przedmiotowym zgłoszeniu danych niezgodnych z rzeczywistością było wynikiem błędu, gdyż spośród trzech pojazdów z firmy skarżącego tylko dwa pojazdy jechały na przejście graniczne w Krościenku, a skontrolowany pojazd jechał na przejście w Dołhobyczowie, natomiast w stosunku do wszystkich przewozów w zgłoszeniach zostało wpisane w zgłoszeniach przejście graniczne w Krościenku. Tego rodzaju okoliczności nie potwierdzają twierdzeń skarżącego, który powołuje się na okoliczności związane z wojną na terytorium Ukrainy, ale wskazują na niezachowanie przez przewoźnika należytej staranności przy dokonywaniu zgłoszeń. Natomiast podanie prawidłowego miejsca zakończenia przewozu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązkiem zgłaszającego. Strona powinna dołożyć należytej staranności, aby dane wprowadzone do zgłoszenia w systemie były zgodne z rzeczywistością. Takiej staranności nie dochował jednak skarżący w niniejszej sprawie. W świetle przedstawionych okoliczności sprawy Sąd podziela wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko o braku podstaw do zastosowania w tej sprawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Z powołanego przepisu wynika, że dla uwolnienia się od odpowiedzialności strona winna wykazać zaistnienie okoliczności wskazujących, że nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona nie mogła przewidzieć, przy czym obie przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie. Ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych spoczywa na stronie. Natomiast organ nie ma obowiązku poszukiwania dowodów na powyższe okoliczności. Zgodzić się należy z wyrażonym w zaskarżonej decyzji stanowiskiem, że skarżący nie wykazał wystąpienia tego rodzaju okoliczności. Z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności wyłączające na podstawie art. 92c ust. 1 u.t.d. odpowiedzialność skarżącego za stwierdzone naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Trafna jest ocena organu, że przedstawione przez skarżącego wraz z tłumaczeniem zaświadczenie, wystawione przez Starostę Komitetu Wykonawczego Mościskiej Rady Miejskiej Obwodu Lwowskiego, potwierdzające fakt, że w dniu 11 grudnia 2024 r. w okresie od godz. 14:38 we wsi H. nie było prądu, wobec czego Internet i faks nie działały, nie jest dowodem świadczącym o tym, że skarżący rzeczywiście nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Jak słusznie stwierdził organ, przewóz, którego dotyczy zgłoszenie RMPD o numerze [...], został rozpoczęty na terytorium Polski w dniu 10 grudnia 2024 r. o godzinie 12:06:00. Wjazd pojazdu na Drogowe Przejście Graniczne w Dołhobyczowie nastąpił o godz. 11:05:17 w dniu 11 grudnia 2024 r. Natomiast o godzinie 14:38 rozpoczęła się kontrola drogowa przedmiotowego przewozu. Awaria, na którą wskazuje skarżący jako na okoliczność uwalniającą od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie ustawy transporcie drogowym, nastąpiła – zgodnie z treścią zaświadczenia – już po rozpoczęciu przewozu, po wjechaniu pojazdu na Drogowe Przejście Graniczne w Dołhobyczowie i po rozpoczęciu kontroli. Jak zauważył też organ odwoławczy, przewoźnik powinien wskazać kierowcy miejsce zakończenia przejazdu w Rzeczypospolitej Polskiej. W świetle obowiązujących przepisów to miejsce winno być wskazane w zgłoszeniu przewozu. Natomiast zeznania kierowcy wskazują, że kierowca nie wiedział, iż w zgłoszeniu RMPD wpisane zostało przejście graniczne w Krościenku. Skarżący, prowadząc działalność obejmującą międzynarodowy transport drogowy, nie podjął zatem niezbędnych czynności w celu zapewnienia zgodności przewozu z prawem. W konsekwencji, w okolicznościach niniejszej sprawy nie ma podstaw do wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika za stwierdzone naruszenie. W świetle jednoznacznej treści obowiązku określonego w art. 28b ust. 3 pkt 5 u.t.d., bez wpływu na powyższą ocenę co do popełnienia naruszenia i braku podstaw do umorzenia postępowania pozostaje podnoszona przez skarżącego okoliczność prawidłowego działania systemu monitorującego przewóz GPS. Organy prawidłowo też przyjęły, że w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 189f k.p.a., odnoszący się do instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Zakres zastosowania przepisów działu IVa k.p.a. wyznacza przede wszystkim art. 189a § 1 k.p.a., zgodnie z którym w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu stosuje się przepisy niniejszego działu. Z § 2 wskazanego artykułu wynika natomiast, że w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej, - przepisów wymienionego działu w tym zakresie nie stosuje się. Uregulowanie w przepisach odrębnych wyżej wymienionych zagadnień stanowi wystarczającą podstawę do wyłączenia przepisów działu IVa k.p.a., stanowiących ogólną regulację odnoszącą się do administracyjnych kar pieniężnych. Kluczowe znaczenie ma przy tym to, że nie jest wymagane, aby owe przepisy odrębne, mające szczegółowe zastosowanie w sprawach danego rodzaju, regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w dziale IVa k.p.a. Zakres normowania w przepisach odrębnych nie musi więc pokrywać się z zakresem normowania w przepisach wskazanego działu k.p.a. Jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania. W sprawie mamy do czynienia z przepisem szczególnym, regulującym kwestie wynikające m.in. z art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., jakim jest art. 92c u.t.d. Skoro z ostatnio wymienionego przepisu wynika, że w warunkach w nim określonych nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, to przepis ten pozostaje odrębny w relacji do ogólnej regulacji działu IVa k.p.a. i inaczej normuje zagadnienie wskazane m.in. w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. Brak użycia w art. 92c ust. 1 u.t.d. zwrotu "odstąpienie od wymierzenia kary", użytego w art. 189f § 1 k.p.a., niczego w sprawie nie zmienia. Konsekwencją zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. jest to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie zostanie nałożona kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte postępowanie umarza się. Stosowanie art. 92c u.t.d. w praktycznym wymiarze ma w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w zw. z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa kara ta nie jest nakładana. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 21 ust. 3, art. 26 ust. 3 w związku z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, ponieważ powołane przepisy tej ustawy nie miały zastosowania w niniejszej sprawie. Stwierdzone w wyniku kontroli naruszenie stanowiło naruszenie obowiązku wynikającego z art. 28b ustawy o transporcie drogowym i na podstawie przepisów tej ustawy została nałożona na skarżącego kara pieniężna. Z tej przyczyny nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 2, art. 273 dyrektywy nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 325 TFUE w związku z art. 21 ust. 1 ustawy SENT. Wbrew zarzutom skargi zarówno uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu pierwszej instancji zawierają wszystkie elementy wskazane w art. 107 § 3 k.p.a. i przekonująco wyjaśniają podstawy rozstrzygnięcia. Organy wyjaśniły też wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, nie naruszając przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 10 k.p.a. jest nieskuteczny już z tej przyczyny, że skarżący nie wykazał, by zarzucane naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, a w toku postępowania odwoławczego przedstawił opisane wyżej zaświadczenie wystawione przez Starostę Komitetu Wykonawczego Mościskiej Rady Miejskiej Obwodu Lwowskiego. Do wskazanego dokumentu odniósł się w swojej decyzji organ drugiej instancji, trafnie uznając, że okoliczności powołane w jego treści nie wyłączają odpowiedzialności skarżącego w niniejszej sprawie. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). oddalił skargę. Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt niniejszej sprawy, wniosek taki został złożony przez organ, a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.