III SA/Lu 69/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego postanawia: odrzucić skargę.

E. P. (dalej skarżący) wniósł skargę, określając jej przedmiot jako skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej Kolegium) nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wyjaśniło, że nie wydało dotychczas w sprawie skarżącego jakiegokolwiek rozstrzygnięcia, które podlegałoby zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Ponadto Kolegium wyjaśniło, że na dzień wniesienia niniejszej skargi nie została przed Kolegium zakończona jedyna zawisła przed organami sprawa, w której stroną jest skarżący dotycząca kosztów postępowania rozgraniczeniowego - postanowienie Wójta Gminy J. z dnia 21 listopada 2024 r. Pismem z dnia 5 lutego 2025 r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania i poinformował, że cofa skargę wniesioną przedwcześnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 15 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), dalej: "k.p.a.", postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie zaś do § 2, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Stosownie do § 3 zd. 1, jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W doktrynie oraz orzecznictwie sądowoadministracyjnym zwraca się uwagę, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o ile tylko służy one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Tym samym dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, dopóty wniesienie skargi na ten akt lub czynność do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne. To ostatnie nie dotyczy takiego środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku takiego środka zaskarżenia strona jest uprawniona i zobowiązana zdecydować, czy skorzysta z tego środka zaskarżenia, a zatem czy wniesie ona wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przez ten sam organ, czy też od razu – nie korzystając ze wskazanego wyżej środka zaskarżenia – wniesie skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie skarżący złożył skargę, określając jej przedmiot jako skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego. Taka decyzja nie została przez Kolegium wydana, a skarżący w konsekwencji przyznał, że jego skarga jest przedwczesna, cofnął ją i wniósł o umorzenie postępowania. Wobec niewystąpienia pozytywnej przesłanki rozpoznania skargi przez sąd administracyjny, określonej w art. 52 § 1 p.p.s.a., niedopuszczalne jest w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. rozpoznanie tej skargi, jako przedwcześnie wniesionej. Jednocześnie sąd podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi jest możliwe dopiero wtedy, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, co następuje dopiero wówczas, gdy skarga była dopuszczalna i nie zawierała braków. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Badanie skuteczności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tzn. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Dopiero wówczas strona skarżąca jest uprawniona do rozporządzenia skargą, poprzez jej cofnięcie. W sytuacji natomiast, gdy skarga jest niedopuszczalna, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, a zatem nie została skutecznie wniesiona i nie zainicjowała postępowania sądowoadministracyjnego, nie jest dopuszczalne jej cofnięcie (por. też postanowienie WSA w Warszawie z 20 września 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 1783/22 oraz powołane w nim orzecznictwo; dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.