III SA/Lu 69/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Ś. i A. Ś. na postanowienie Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 21 grudnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: odrzucić skargę A. Ś..

Do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga A. Ś. i A. Ś. na postanowienie Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 21 grudnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Białej Podlaskiej z dnia 25 listopada 2022 r., nr [...] oddalającego zarzuty zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga wniesiona przez A. Ś. podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm. dalej powoływanej jako "p.p.s.a"), sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 p.p.s.a., musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Skarga może bowiem dotyczyć tylko jego własnej sprawy administracyjnej, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi. Legitymacja (posiadanie uprawnienia) do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest postanowienie Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 21 grudnia 2022 r., nr [...] w sprawie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Z treści tego postanowienia oraz z akt administracyjnych wynika jednoznacznie, że stroną postępowania i adresatem postanowienia organu była A. Ś.. Natomiast jak sądowi wiadomo z urzędu, w stosunku do A. Ś. organy administracji prowadziły odrębne postępowanie egzekucyjne dotyczące uchylania się od wykonywania obowiązkowych szczepień ochronnych u dziecka. Zakończyło się ono wydaniem przez Lubelskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego postanowienia z dnia 20 grudnia 2022 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Białej Podlaskiej z dnia 25 listopada 2022 r., nr [...] oddalającego zarzuty zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Skarga na to postanowienie została zarejestrowana w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie pod sygn. akt III SA/Lu 70/23. Z powyższego wynika, że jedynym podmiotem mającym interes prawny w zaskarżeniu postanowienia organu w rozpoznawanej sprawie jest A. Ś.. Skarga została natomiast wniesiona zarówno przez nią, jak i przez A. Ś.. W tym stanie rzeczy, skoro skarżący A. Ś. nie był adresatem zaskarżonego postanowienia ani nie był stroną postępowania zakończonego tym postanowieniem, należało uznać, że skarga pochodzi od podmiotu nieuprawnionego. W konsekwencji skargę wniesioną przez A. Ś. należało odrzucić jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w związku z art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. Jednocześnie wyjaśnić należy, że odrzucenie dotyczy wyłącznie skargi wniesionej przez A. Ś., natomiast wobec skargi A. Ś. zostaną podjęte dalsze czynności procesowe.