III SA/Lu 67/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Samodzielnego Publicznego Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w C. na wystąpienie [...] Inspektora Pracy w L. z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie wniosków w zakresie przestrzegania przepisów prawa pracy postanawia: odrzucić skargę.

W wyniku kontroli przeprowadzonej w Samodzielnym Publicznym Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym w C. Państwowy Inspektor Pracy [...] Inspektoratu Pracy w L. w dniu [...] listopada 2020 r. wydał wystąpienie nr [...], w którym wniósł o: 1) ustalenie wynagrodzenia zasadniczego w wysokości wynagrodzenia minimalnego, o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. z 2018 r., poz. 2177), dla pracowników wskazanych w załączniku nr 1 do protokołu kontroli nr [...], którzy nie otrzymywali składników wynagrodzenia określonych § 10, 12, 13, 14 Regulaminu wynagradzania obowiązującego w Samodzielnym Publicznym Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym w C. (dodatku funkcyjnego, naukowego, dodatków zmianowych, wynagrodzenia za dyżury medyczne) w objętym kontrolą okresie styczeń - lipiec 2020 r. - celem ponownego naliczenia składników pochodnych od wynagrodzenia zasadniczego i wypłacenia wynikającego stąd wyrównania; 2) ponowne ustalenie wynagrodzenia zasadniczego pracowników wskazanych w załączniku nr 1 do protokołu kontroli nr [...], którzy otrzymywali niektóre ze zmiennych składników wynagrodzenia określonych w § 10, 12, 13, 14 Regulaminu wynagradzania obowiązującego w Samodzielnym Publicznym Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym w C. (dodatek funkcyjny, naukowy, zmianowy, wynagrodzenie za dyżur medyczny) w taki sposób, aby łączna wysokość wynagrodzenia zasadniczego oraz wyżej wymienionych składników dodatkowych nie była niższa od wynagrodzenia minimalnego (o którym mowa w ustawie z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę), przynajmniej w niektórych miesiącach roku kalendarzowego, w okresie objętym kontrolą - celem ponownego naliczenia składników pochodnych od wynagrodzenia zasadniczego i wypłacenia wynikającego stąd wyrównania; 3) przeanalizowanie wysokości wynagrodzenia zasadniczego przysługującego pracownikom w poszczególnych miesiącach kalendarzowych za okres, za jaki ewentualne roszczenia pracownicze nie uległy przedawnieniu, w celu ustalenia czy wysokość wynagrodzenia zasadniczego wraz ze składnikami wynagrodzenia określonymi w § 10,12,13,14 Regulaminu wynagradzania obowiązującego w Samodzielnym Publicznym Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym w C. gwarantowały pracownikom wynagrodzenie minimalne przy uwzględnieniu zasad wskazanych w sentencji oraz uzasadnieniu wniosków nr [...] - celem ewentualnego ponownego ustalenia wysokości wynagrodzenia zasadniczego oraz wypłaty wyrównania ewentualnie zaniżonych składników pochodnych naliczanych od wynagrodzenia zasadniczego; 4) niezatrudnianie pracowników wykonujących zawód medyczny, którzy nie podpisali klauzul opt-out, w wymiarze przekraczającym przeciętnie 48 godzin na tydzień w przyjętym u pracodawcy okresie rozliczeniowym. Samodzielny Publiczny Wojewódzki Szpital Specjalistyczny w C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższe wystąpienie Państwowego Inspektora Pracy [...] Inspektoratu Pracy w L.. Skarżący zarzucił zaskarżonemu wystąpieniu naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. – polegające na błędnej ocenie materiału dowodowego oraz naruszenie przepisu art. 11 pkt 8 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy – poprzez wydanie rozstrzygnięcia zawierającego wnioski pokontrolne w postaci wystąpienia zamiast decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że zaskarżone wystąpienie obarczone jest szeregiem nieprawidłowości oraz naruszeń w zakresie błędnego ustalenia stanu faktycznego, jak również błędnej wykładni i zastosowania prawa. Przede wszystkim zaś Inspektor Pracy uznał, że wnioski płynące z kontroli nie wskazują na konieczność wydania decyzji lecz uprawniają do wydania wystąpienia. Natomiast w ocenie skarżącego wystąpienie zawiera jednoznaczne nakazy (nazwane wnioskami) określonych działań podmiotu leczniczego wskutek przeprowadzonej kontroli. Zgodnie z treścią wystąpienia podmiot kontrolowany został zobowiązany do podjęcia takich czynności jak ustalenie wynagrodzenia zasadniczego w wysokości wynagrodzenia minimalnego czy też ponowne ustalenie wynagrodzenia zasadniczego pracowników, przy jednoczesnym przedstawieniu kierownikowi podmiotu kontrolowanego zarzutów popełnienia wykroczeń z art. 282 § 1 pkt 1 oraz art. 281 § 1 pkt 5 kodeksu pracy. Z wymienionych względów zaskarżone wystąpienie ma charakter decyzji i winno przysługiwać od niego odwołanie. Nawet zaś jeżeli zaskarżone wystąpienie nie ma charakteru decyzji, to ma charakter aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wystąpienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę [...] Inspektor Pracy wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zaskarżone wystąpienie Państwowego Inspektora Pracy nie jest decyzją administracyjną ani innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Poddanie wykonywania administracji publicznej kontroli sądów administracyjnych nie oznacza jednak, że cała działalność administracji publicznej jest taką kontrolą objęta. Zakres działalności administracji publicznej podlegający kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W myśl art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., zaś zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest wystąpienie Państwowego Inspektora Pracy [...] Inspektoratu Pracy w L. wydane po przeprowadzeniu kontroli w Samodzielnym Publicznym Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym w C.. Podstawę wydania zaskarżonego wystąpienia stanowią przepisy art. 11 pkt 8 w związku z art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1251). Stosownie do art. 11 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa pracy lub przepisów dotyczących legalności zatrudnienia właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione odpowiednio do: 1) nakazania usunięcia stwierdzonych uchybień w ustalonym terminie w przypadku, gdy naruszenie dotyczy przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy; 2) nakazania: wstrzymania prac lub działalności, gdy naruszenie powoduje bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia pracowników lub innych osób wykonujących te prace lub prowadzących działalność; skierowania do innych prac pracowników lub innych osób dopuszczonych do pracy wbrew obowiązującym przepisom przy pracach wzbronionych, szkodliwych lub niebezpiecznych albo pracowników lub innych osób dopuszczonych do pracy przy pracach niebezpiecznych, jeżeli pracownicy ci lub osoby nie posiadają odpowiednich kwalifikacji; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu; 3) nakazania wstrzymania eksploatacji maszyn i urządzeń w sytuacji, gdy ich eksploatacja powoduje bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu; 4) zakazania wykonywania pracy lub prowadzenia działalności w miejscach, w których stan warunków pracy stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu; 5) nakazania, w przypadku stwierdzenia, że stan bezpieczeństwa i higieny pracy zagraża życiu lub zdrowiu pracowników lub osób fizycznych wykonujących pracę na innej podstawie niż stosunek pracy, w tym osób wykonujących na własny rachunek działalność gospodarczą, zaprzestania prowadzenia działalności bądź działalności określonego rodzaju; 6) nakazania ustalenia, w określonym terminie, okoliczności i przyczyn wypadku; 6a) nakazania wykonania badań i pomiarów czynników szkodliwych i uciążliwych w środowisku pracy w przypadku naruszenia trybu, metod, rodzaju lub częstotliwości wykonania tych badań i pomiarów lub konieczności stwierdzenia wykonywania pracy w szczególnych warunkach; 7) nakazania pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu; 8) skierowania wystąpienia lub wydania polecenia, w razie stwierdzenia innych naruszeń niż wymienione w pkt 1-7, w sprawie ich usunięcia, a także wyciągnięcia konsekwencji w stosunku do osób winnych. Stosownie zaś do art. 11b ustawy właściwe organy Państwowej Inspekcji Pracy są uprawnione do skierowania wystąpienia lub wydania polecenia w sprawie wypłacenia wynagrodzenia w wysokości wynikającej z wysokości minimalnej stawki godzinowej, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy w wyniku ustaleń dokonanych w toku kontroli właściwy inspektor pracy: 1) wydaje decyzje, o których mowa w art. 11 pkt 1-4 i pkt 6-7 oraz art. 11a; 2) kieruje wystąpienia i wydaje polecenia, o których mowa w art. 11 pkt 8 i art. 11b; 3) wnosi powództwa oraz wstępuje do postępowania w sprawach, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 11; 4) podejmuje inne działania, jeżeli prawo lub obowiązek ich podjęcia wynika z odrębnych przepisów. Zatem ustawa o Państwowej Inspekcji Pracy wyraźnie różnicuje formy działania inspektorów pracy. W szczególności, w przypadkach określonych w art. 11 pkt 1-4 i pkt 6-7 oraz art. 11a ustawa przewiduje wydanie decyzji. Natomiast w razie stwierdzenia innych naruszeń niż wymienione w pkt 1-7 art. 11 ustawy, inspektor pracy na mocy art. 11 pkt 8 oraz art. 11 b i art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy kieruje wystąpienia lub wydaje polecenia w sprawie usunięcia stwierdzonych naruszeń, a także wyciągnięcia konsekwencji w stosunku do osób winnych. Rozróżnienie to związane jest z charakterem ujawnionych w trakcie kontroli nieprawidłowości i rangą dostrzeżonych naruszeń prawa. Decyzje, o których mowa w art. 11 pkt 1-7 i art. 11a, wydawane są w formie pisemnej lub stanowiącej wpis do dziennika budowy (art. 34 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy). Decyzja wydana w formie pisemnej lub stanowiąca wpis do dziennika budowy powinna zawierać: oznaczenie organu Państwowej Inspekcji Pracy, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, termin usunięcia stwierdzonych uchybień oraz pouczenie o przysługujących środkach odwoławczych (art. 34 ust. 2). Od decyzji inspektora pracy wydanej w formie pisemnej lub stanowiącej wpis do dziennika budowy, podmiotowi kontrolowanemu przysługuje odwołanie do okręgowego inspektora pracy (art. 34 ust. 5 zdanie pierwsze ustawy). Od decyzji okręgowego inspektora pracy przysługuje zaś skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy wystąpienia, o których mowa w art. 11 pkt 8 i art. 11b, powinny zawierać wnioski pokontrolne i ich podstawę prawną. Podmiot kontrolowany lub organ sprawujący nad nim nadzór, do którego skierowano wystąpienie, jest obowiązany w terminie określonym w wystąpieniu, nie dłuższym niż 30 dni, zawiadomić odpowiedni organ Państwowej Inspekcji Pracy o terminie i sposobie realizacji wniosków pokontrolnych (art. 36 ust. 2 ustawy). W świetle przywołanych przepisów ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy nie budzi zatem wątpliwości, że forma decyzji administracyjnej ani tryb odwoławczy nie zostały przewidziane w odniesieniu do wystąpienia kierowanego przez inspektora pracy. Wystąpienie inspektora pracy, o jakim mowa w art. 11 pkt 8 i art. 11b w związku z art. 33 ust. 1 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy nie stanowi formy działania inspektora pracy przybierającego postać decyzji administracyjnej. W związku z tym nie można wywodzić możliwości jego zaskarżenia do sądu administracyjnego z treści art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Nie zasługuje na podzielenie stanowisko skarżącego, że zaskarżone w niniejszej sprawie wystąpienie ma charakter decyzji administracyjnej, gdyż zawiera jednoznaczne nakazy określonych działań podmiotu leczniczego w następstwie przeprowadzonej kontroli. Wbrew stanowisku skarżącego zaskarżone wystąpienie nie stanowi decyzji administracyjnej. W przeciwieństwie do decyzji, wystąpienie nie jest bezwzględnym zobowiązaniem do działania lub zaniechania, które w konsekwencji może wiązać się ze wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Wystąpienie inspektora pracy jest niewładczą formą nadzoru nad kontrolowanym pracodawcą. Zgodnie z treścią zaskarżonego wystąpienia kierujący je Państwowy Inspektor Pracy wnosi o podjęcie określonych działań, a zatem formułuje wnioski, a nie rozstrzyga władczo o obowiązkach skarżącego. Niezastosowanie się przez pracodawcę do wskazań zawartych w wystąpieniu inspektora pracy nie pociąga za sobą sankcji administracyjnej. Wystąpienie nie jest też poddane egzekucji, więc nie ma wpływu na sytuację prawną strony. Zgodnie z zawartym w zaskarżonym wystąpieniu pouczeniem, odpowiadającym treści art. 36 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, skarżący jest obowiązany jedynie w terminie 30 dni zawiadomić inspektora pracy o terminie i sposobie realizacji zawartych w wystąpieniu wniosków. Kryterium kwalifikującym dany akt administracyjny jako decyzję jest władcze i jednostronne rozstrzygnięcie, kształtujące indywidualną sytuację prawną jednostki przez bezpośrednie nałożenie na nią określonych obowiązków lub przyznanie albo odmowę przyznania określonych uprawnień, czy też stwierdzenie istnienia prawnego obowiązku lub uprawnienia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 788/07 oraz powołane w nim postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2006 r., sygn.. akt II SA 3622/02). Nie można także wywodzić możliwości przypisania zaskarżonemu wystąpieniu charakteru decyzji administracyjnej z uwagi na zawarcie w wystąpieniu wniosków o podjęcie takich czynności jak ustalenie wynagrodzenia zasadniczego w wysokości wynagrodzenia minimalnego czy też ponowne ustalenie wynagrodzenia zasadniczego pracowników. Brak podstaw do zrównania zaskarżonego wystąpienia, z uwagi na treść zawartych w nim wniosków, z wydawanym w formie decyzji administracyjnej nakazem, o którym mowa w art. 11 pkt 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy. Przepis ten przewiduje nakazanie pracodawcy wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi; nakazy w tych sprawach podlegają natychmiastowemu wykonaniu. Z treści art. 11 pkt 7 ustawy wynika, że aby mógł być wydany nakaz wypłaty wynagrodzenia, wynagrodzenie to musi być "należne". W utrwalonym już w tym zakresie orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmowane jest jednolicie, że wyrażenie to oznacza, iż prawo do wynagrodzenia nie może budzić wątpliwości. Nakaz zapłaty może być wydany wyłącznie wówczas, gdy obowiązek pracodawcy jest bezsporny i wymagalny już w momencie przeprowadzenia kontroli. Inspektor pracy może w konsekwencji nakazać wypłatę należnego wynagrodzenia za pracę, gdy należność ta jest wyliczona, jej wysokość i podstawa są bezsporne, a ponadto nie budzi jakiejkolwiek wątpliwości fakt niewypłacenia powyższej należności. Pojęcie "należne wynagrodzenie" ma charakter obiektywny, niezależny od przekonania samego inspektora pracy. Nie można mówić o "należnym wynagrodzeniu", jeżeli takiej oceny nie podziela pracodawca oraz gdy ocena i kwalifikacja podnoszonych przez niego zdarzeń prawnych może być różna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 791/09; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1400/2005; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 1194/08, a także wyrok wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 1181/17). Należy zatem przyjąć, że tylko w sytuacji, gdy ocena zdarzeń jednoznacznie wskazuje w świetle obowiązujących przepisów, że wynagrodzenie przysługuje konkretnemu pracownikowi i nie zostało mu wypłacone, inspektor pracy może skorzystać z uprawnień przewidzianych w powołanym art. 11 pkt 7 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy. Treść zaskarżonego w niniejszej sprawie wystąpienia jednoznacznie wskazuje, że wynagrodzenia nie stanowiły naliczonych, a jedynie niewypłaconych należności. W tej sytuacji Państwowy Inspektor Pracy skorzystał z uprawnienia do skierowania wystąpienia zawierającego stosowne wnioski w przedmiocie sposobu obliczenia wynagrodzenia, natomiast nie wydał decyzji administracyjnej obejmującej nakaz wypłaty wynagrodzenia, które nie było należne w powyższym rozumieniu. Sąd podziela również ukształtowane w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym wystąpienia kierowane przez państwowych inspektorów pracy nie tylko nie są decyzjami administracyjnymi, ale nie są także innymi aktami administracyjnymi, czy czynnościami z zakresu administracji publicznej podlegającymi kontroli sądów administracyjnych na mocy art. 3 p.p.s.a., a w konsekwencji wystąpienia te nie podlegają kontroli sądów administracyjnych (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 czerwca 2002 r., sygn. akt SA/Sz 1138/01; z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 710/06; z dnia 14 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 788/07; z dnia 16 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 860/07 oraz z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 405/08). W szczególności, zgodnie z wyrażanym w orzecznictwie poglądem, a wbrew stanowisku prezentowanemu przez skarżącego w niniejszej sprawie, wystąpienie inspektora pracy nie stanowi aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przepis ten wymaga, aby akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczył uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Musi więc istnieć ścisły i bezpośredni związek pomiędzy wystąpieniem inspektora pracy, a możliwością realizacji uprawnień bądź obowiązków będących przedmiotem tego wystąpienia. W rozpoznawanej sprawie takiego związku nie można stwierdzić. Zaskarżone wystąpienie nie tylko bowiem nie rodzi żadnego obowiązku po stronie adresata – skarżącego w rozpoznawanej sprawie, ale też nie stwarza po stronie pracowników żadnego uprawnienia. Skarżący nie musi się bowiem temu wystąpieniu podporządkować, gdyż jego obowiązkiem jest wyłącznie, stosownie do art. 36 ust. 2 ustawy, zawiadomienie inspektora pracy, w terminie określonym w wystąpieniu – nie dłuższym niż 30 dni, o terminie i sposobie wykonania zawartych w wystąpieniu wniosków. Obowiązek poinformowania o sposobie wykonania wniosków nie rodzi dla pracodawcy żadnych negatywnych skutków w przypadku jego niewykonania. W ustawie o Państwowej Inspekcji Pracy ustawodawca nie przewidział żadnej sankcji administracyjnej za nierespektowanie wystąpienia przez pracodawcę. Obowiązek poinformowania o sposobie wykonania wniosków nie jest także równoznaczny z obowiązkiem wykonania wystąpienia. Podporządkowanie się takiemu wystąpieniu nie kwalifikuje się także do zastosowania egzekucji administracyjnej, gdyż stosownie do art. 2 § 1 pkt 11 ustawy z 17 czerwca 1966 r. postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 z poźn. zm.) egzekucji takiej podlegają obowiązki z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz wypłaty należnego wynagrodzenia za pracę, a także innego świadczenia przysługującego pracownikowi, nakładane w drodze decyzji organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Nie można więc uznać, że wystąpienie dokonane na podstawie art. 11 pkt 8 ustawy o Państwowej Inspekcji Pracy, niemające w swej istocie cech aktu władczego i niebędące w swej istocie decyzją administracyjną, odpowiada cechom aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 860/07, z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 198/07 oraz z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt I OSK 710/06). W myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Z omówionych wyżej przyczyn uznać należy, że sytuacja tego rodzaju ma miejsce w niniejszej sprawie. W konsekwencji i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji postanowienia.