III SA/Lu 662/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2017 r., Nr [...] w przedmiocie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej PROW 2014-2020 na rok 2016 - w zakresie zażalenia A. – Z. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w L. na postanowienie z dnia 28 sierpnia 2019 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 14 listopada 2018 r. o odmowie przyznania prawa pomocy postanawia: odrzucić zażalenie.

W piśmie z dnia 25 września 2019 r. A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w L. (dalej jako "skarżąca") wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 sierpnia 2019 r. o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego z dnia 14 listopada 2018 r. o odmowie przyznania prawa pomocy (k. 242). Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wskazane w tym przepisie. W myśl art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Stosownie do art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z niedopuszczalnością z innych przyczyn mamy do czynienia m. in. w sytuacji, gdy od rozstrzygnięcia nie przysługuje środek zaskarżenia. Przedmiotem wyżej wymienionego zażalenia jest postanowienie o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy (k. 206). Postanowienie zostało wydane na podstawie art. 260 p.p.s.a. Zgodnie z art. 260 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2). Z powołanych wyżej przepisów art. 260 i art. 194 § 1 p.p.s.a. wynika, że na postanowienie sądu o utrzymaniu w mocy postanowienia referendarza sądowego nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, a zatem zażalenie skarżącej w tym zakresie jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., zażalenie należało odrzucić.