III SA/Lu 585/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia [...] września 2017 r., nr [...], w przedmiocie rozłożenia na raty należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników - na skutek sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 12 marca 2018 r. postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 12 marca 2018 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

W piśmie z dnia 7 lutego 2018 r. skarżąca zwróciła się z wnioskiem o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W związku z powyższym, w dniu 15 lutego 2018 r. do strony skierowano wezwanie do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu "PPF", w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Równocześnie z wezwaniem przesłano obowiązujący druk urzędowego formularza. Wezwanie to zostało doręczone stronie 21 lutego 2018 r. (potwierdzenie odbioru k-35 akt sąd.) i jak wynika z zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III WSA w Lublinie z dnia 12 marca 2018 r., pozostało bez odpowiedzi. W tak ustalonym stanie faktycznym starszy referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 12 marca 2018 r. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Z zachowaniem terminu wnioskodawczyni złożyła sprzeciw, w którym wniosła o zmianę zaskarżonego zarządzenia poprzez zwolnienie jej od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, załączając wypełniony formularz PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 P.p.s.a.). Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 P.p.s.a.). W myśl tego przepisu pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania ma m.in. miejsce, gdy strona złożyła wniosek w innej formie, niż na urzędowym formularzu, którego wzór stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Wymóg złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu przewiduje art. 252 § 2 P.p.s.a., a złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w formie innej, niż tego wymagają przepisy prawa, stanowi jego brak formalny (por. postanowienie NSA z 10 kwietnia 2006 r., sygn. akt I FZ 100/06; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (art. 49 § 1 P.p.s.a.). Wnioskodawczyni prawidłowo doręczono wezwanie do złożenia wniosku w odpowiedniej formie, zaznaczając konkretnie istotę uchybienia, wraz z drukami formularzy. Do wezwania tego jednak skarżąca się nie zastosowała, dlatego wobec wystąpienia uchybień formalnych merytoryczne rozpoznanie wniosku nie jest możliwe. Rygor przewidziany w art. 257 P.p.s.a. ma charakter zobiektywizowany, a termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku jest terminem ustawowym i nie może być skracany, ani przedłużany (por. postanowienie NSA z 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OZ 217/11). Przedłużenie terminu dopuszczalne jest bowiem jedynie w przypadku terminów sądowych (art. 84 p.p.s.a.), natomiast termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku procesowego, jakim jest wniosek o przyznanie prawa pomocy, jest terminem ustawowym wynikającym z art. 49 § 1 w zw. z art. 252 § 2 P.p.s.a. (por. uchwała 7 sędziów NSA z 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08). Jako taki, termin ten nie może być przedłużany. Jeżeli jednak z przyczyny niezależnej od strony nie może on zostać zachowany, stronie przysługuje ewentualny wniosek o przywrócenie terminu (por. B. Dauter (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II, str. 124 oraz postanowienie NSA z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 159/11). W tych okolicznościach niniejszej sprawy, zasadnie zatem referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania (por. postanowienie NSA z dnia 5 października 2011 r., sygn. akt I OZ 742/11). Skarżąca mimo, że wezwanie do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenie go na urzędowym formularzu doręczono jej w dniu 21 lutego 2018 r., nie uzupełniła braku formalnego wniosku w ustawowym terminie 7 dni. Jednocześnie Sąd wskazuje, że złożony przez Skarżącego przy sprzeciwie formularz zostanie potraktowany jako nowy wniosek o przyznanie prawa pomocy i rozpoznany osobno w dalszym terminie. Mając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 260 § 1 w zw. z art. 257 P.p.s.a.