III SA/Lu 55/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis,, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 6 października 2015 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania J. Z., utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] o cofnięciu J. Z. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco: W piśmie z dnia [...] marca 2014 r. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zwróciła się do Burmistrza Miasta z wnioskiem o cofnięcie J. Z. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych z uwagi na brak tytułu prawnego do korzystania z nieruchomości w obrębie, której znajduje się punkt sprzedaży alkoholu, co stanowi naruszenie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Burmistrz Miasta cofnął J. Z. zezwolenie nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży – Zakład Handlowo-Usługowy "[...]", Al. [...] w K. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, że warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży, jest posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży. Organ ustalił, że [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w piśmie z dnia [...] marca 2013 r. wypowiedziała umowę dzierżawy z dnia [...] grudnia 2011 r., zawartą pomiędzy A. Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością a J. Z., ze skutkiem na dzień 30 kwietnia 2013 r. W odwołaniu od powyższej decyzji J. Z. wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie przepisów postępowania – art. 7, art. 10, art. 28, art. 77 § 1, art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej: k.p.a., oraz przepisów prawa materialnego – art. 18 ust. 1 i ust. 10 pkt 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1356 z późn. zm.), dalej: ustawa o wychowaniu w trzeźwości. Skarżąca podniosła, że spółka [...], z uwagi na brak interesu prawnego, nie mogła być stroną postępowania. Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w świetle art. 18 ust. 7 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, warunkiem sprzedaży napojów alkoholowych w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że interes prawny w sprawie dotyczącej cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych posiada każdy podmiot, którego prawo własności lub inne prawo rzeczowe jest chronione kodeksem cywilnym przed naruszeniami ze strony osób spożywających alkohol. Organ uznał spółkę [...] za stronę postępowania, ponieważ wstąpiła w stosunek dzierżawy działki, na której znajduje się punkt sprzedaży napojów alkoholowych J. Z. J. Z. dysponowała lokalem stanowiącym punkt sprzedaży napojów alkoholowych na podstawie umowy dzierżawy z dnia [...] grudnia 2011 r. części działek o numerach [...] i [...], położonych w K. przy Al. [...], zawartej z A. Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. Spółka [...] wstąpiła w stosunek dzierżawy na podstawie porozumienia z dnia [...] stycznia 2013 r. z J. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. W oświadczeniu z dnia [...] marca 2013 r. spółka [...] wypowiedziała J. Z. umowę dzierżawy z dnia [...] grudnia 2011 r. ze skutkiem na dzień 30 kwietnia 2013 r. Skarżąca otrzymała oświadczenie w dniu [...] marca 2013 r., następnie w dniu [...] maja 2013 r. przedstawiła propozycję zawarcia nowej umowy na takich samych warunkach. Organ odwoławczy uznał, że skarżąca utraciła tytuł prawny do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, w dniu 30 kwietnia 2013 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. Z. wniosła o uchylenie powyższej decyzji powtórzyła zarzuty i argumenty zawarte w odwołaniu W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie z dnia [...] maja 2014 r. uczestnik postępowania – spółka [...] poinformowała, że Sąd Okręgowy w Lublinie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2015 r. utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego Lublin – Wschód w Lublinie z dnia 30 kwietnia 2014 r. nakazujący J. Z. opuszczenie wyżej wymienionej nieruchomości wraz ze wszystkimi rzeczami i osobami prawa jej reprezentującymi i wydanie nieruchomości spółce [...]. Wyrokowi nadano klauzulę wykonalności w dniu 20 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2014 r. o cofnięciu J. Z. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 18 ust. 10 pkt 2 w związku z art. 18 ust. 7 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Warunki sprzedaży napojów alkoholowych są określone w art. 18 ust. 7 pkt 1-9 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. W myśl art. 18 ust. 7 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości, warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest posiadanie tytułu prawnego do korzystania z lokalu, stanowiącego punkt sprzedaży. Każde naruszenie warunków wymienionych w art. 18 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości nakłada na organ zezwalający obowiązek cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 18 ust. 10 pkt 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Przepis art. 18 ust. 10 pkt 2 stanowi, że organ zezwalający cofa zezwolenie, w przypadku nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych. Decyzja o cofnięciu zezwolenia ma charakter decyzji związanej. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie "organ zezwalający cofa" wskazuje, że w razie nieprzestrzegania określonych w ustawie warunków sprzedaży napojów alkoholowych, organ jest zobligowany cofnąć zezwolenie. Z akt sprawy wynika, że J. Z. w dniu [...] stycznia 2012 r. uzyskała zezwolenie nr [...] na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży – Zakład Handlowo-Usługowy "[...]", Al. [...] w K. Skarżąca dysponowała wyżej wymienionym lokalem na podstawie umowy dzierżawy z dnia [...] grudnia 2011 r. części działek o numerach [...] i [...], położonych w K. przy Al. [...], zawartej z A. Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. Następnie na podstawie porozumienia z dnia [...] stycznia 2013 r. z J. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, Spółka [...] wstąpiła w stosunek dzierżawy. W oświadczeniu z dnia [...] marca 2013 r. spółka [...] wypowiedziała J. Z. umowę dzierżawy z dnia [...] grudnia 2011 r., ze skutkiem na dzień 30 kwietnia 2013 r. Nie budzi wątpliwości, że J. Z. utraciła prawo do dysponowania lokalem stanowiącym punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Prawidłowo zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w świetle przywołanych wyżej przepisów, cofnęło skarżącej zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. Jak już wyżej wspomniano, decyzja o cofnięciu zezwolenia z przyczyn wymienionych w art. 18 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości ma charakter decyzji związanej, a zatem w sytuacji wystąpienia jednej z przesłanek określonych w powyższym przepisie, w niniejszej sprawie przesłanki z art. 18 ust. 7 pkt 5, organ ma obowiązek cofnięcia zezwolenia. Okoliczność utraty prawa do dysponowania lokalem stanowiącym punkt sprzedaży napojów alkoholowych potwierdza również wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Wschód w Lublinie z siedzibą w Świdniku – VIII Wydział Gospodarczy z dnia 30 kwietnia 2014 r., sygn. akt VIII GC1373/13 oraz wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt IX Ga 388/14, nakazujące J. Z. opuszczenie wyżej wymienionej nieruchomości gruntowej oraz opuszczenie budynku znajdującego się na tej nieruchomości. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi, że spółka [...] nie mogła być stroną w postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, ponieważ nie posiadała interesu prawnego. Skarżąca wywodzi, że spółka nie był uprawniona do żądania cofnięcia skarżącej zezwolenia, ponieważ stroną postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia może być tylko osoba, która zezwolenie na sprzedaż uzyskała. Co prawda, z akt sprawy wynika, że spółka [...] złożyła wniosek o cofnięcie skarżącej zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych z uwagi na utratę przez skarżącą prawa do dysponowania lokalem stanowiącym punkt sprzedaży napojów alkoholowych, to jednak, jak już powyżej wskazano, jest to przesłanka, którą organ bierze pod uwagę z urzędu, i której wystąpienie obliguje organ do cofnięcia zezwolenia. Ponadto zauważyć należy, że wniosek spółki [...] o cofnięcie zezwolenia podpisany został także przez współużytkowników wieczystych nieruchomości. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że współwłaściciele (współużytkownicy wieczyści) nieruchomości, na której znajduje się lokal stanowiący punkt sprzedaży napojów alkoholowych mogą być stroną postępowania o cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Skarżąca brała czynny udział w postępowaniu w sprawie cofnięcia zezwolenia i skorzystała z przysługującego jej prawa do złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji oraz wniesienia skargi do sądu administracyjnego od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), oddalił skargę.