III SA/Lu 54/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 17 grudnia 2018 r. oraz pismem uzupełniającym z dnia 8 stycznia 2019 r., skarżący J. S. wniósł skargę na decyzję Prezydenta Miasta jako organu pierwszej instancji z dnia 8 listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie dożywotniego cofnięcia mu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie oraz podniósł, że wydając decyzję nie naruszył przepisów prawa i wyjaśnił powody, jakie legły u podstaw wydania przez niego kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest w tej sprawie niedopuszczalna, dlatego podlega odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Mając na względzie treść powołanych przepisów, Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest zawsze zbadać, czy skarga wniesiona przez stronę spełnia przewidziane prawem warunki jej wniesienia, a w szczególności czy jest w ogóle dopuszczalna. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a., gdzie ustawodawca określił enumeratywnie przypadki, w których sąd administracyjny odrzuca skargę, jednym z takich przypadków jest to, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.). W sytuacji zatem, gdy przedmiotem skargi strona czyni akt administracyjny (decyzję) wydany w pierwszej instancji, co do którego nie wniesiono odwołania, a przez to nie wyczerpano przysługujących stronie środków zaskarżenia, to skarga jest niedopuszczalna i w konsekwencji podlega odrzuceniu. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, kiedy skarżący zaskarżył akt administracyjny wydany w pierwszej instancji, ale uprzednio nie wniósł od niego przysługującego mu odwołania. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę (oznaczoną jako "pozew") bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie od decyzji administracyjnej organu wydanej w pierwszej instancji, którą organ orzekł o dożywotnim cofnięciu mu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi kat. B. Decyzja Prezydenta Miasta jest zaś decyzją wydaną w pierwszej instancji. Czyniąc zadość zasadzie dwuinstancyjności postępowania, zawartej w przepisie art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096), od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy zaś stronie odwołanie według reguł określonych treścią art. 127 § 1 k.p.a. Dopiero decyzja organu wyższego stopnia, to jest organu odwoławczego – jest decyzją ostateczną (art. 16 § 1 k.p.a.), od której dopiero stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W sprawie niniejszej warunek ten nie został spełniony. Wprawdzie wniesiona skarga zawierała także inne roszczenia skierowane względem Skarbu Państwa (sądów powszechnych), to jednak sprawy te nie należą do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że skoro skargę do sądu administracyjnego można wnieść od decyzji wydanej przez organ drugiej instancji po rozpatrzeniu środka odwoławczego od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji, to wniesienie takiej skargi bez zachowania tego warunku czyni skargę niedopuszczalną. Wymaga przy tym zwrócenia uwagi, że decyzja Prezydenta Miasta zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia od niej odwołania do organu odwoławczego. Tym samym skarżący nie wyczerpał wszystkich środków przysługujących mu w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie, dlatego wniesienie skargi do Sądu bez uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia przysługujących stronie w toku postępowania administracyjnego nie mogło skutkować rozpatrzeniem sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a. – obowiązany był skargę odrzucić, o czym orzekł w postanowieniu.