III SA/Lu 477/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. D. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz w sprawie nieuznania przypadku za wystąpienie siły wyższej lub wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności na rok 2017 - w zakresie dopuszczalności zażalenia p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 13 listopada 2018 r. odmawiające przyznania H. D. (dalej jako: "skarżący") prawa pomocy. Pismem z dnia 11 stycznia 2019 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zażalenie jest niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wskazane w pkt 1 - 10 tego przepisu. Stosownie natomiast do treści art. 260 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że rolą wojewódzkiego sądu administracyjnego jest merytoryczne rozpoznanie sprzeciwu, a więc definitywne rozstrzygnięcie kwestii z zakresu prawa pomocy będącej przedmiotem sprzeciwu (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 3, Warszawa 2015 - komentarz do art. 260 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że postanowienie Sądu z dnia 20 grudnia 2018 r., wydane na skutek wniesionego przez skarżącego sprzeciwu, było postanowieniem wydanym w trybie odwoławczym. Zrealizowana została zatem konstytucyjna zasada dwuinstancyjności postępowania (art. 176 ust. 1 Konstytucji RP), bowiem Sąd działał jako sąd odwoławczy. Do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej (art. 197 § 2 p.p.s.a.). Z kolei w myśl art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Powyższe oznacza, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego zażalenie nie przysługuje, o czym skarżący został prawidłowo pouczony. W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu z dnia 20 grudnia 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 13 listopada 2018 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy jako niedopuszczalne należy odrzucić. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 oraz art. 16 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.