III SA/Lu 426/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie: Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Strzelec po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 9 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym sprawy ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 27 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 na rok 2024 oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 27 maja 2025 r. (nr 9003-2025-000240) Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego S. M. – utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Ś. z siedzibą w P. z dnia 17 lutego 2025 r. (nr 0062-2025-000881) w sprawie płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 na rok 2024. Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie sprawy: W dniu 6 maja 2024 r. S. M. złożył za pomocą aplikacji eWniosekPlus w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ś. wniosek o przyznanie płatności na rok 2024. Ubiegał się o przyznanie płatności: Podstawowego wsparcia dochodów (do pow. [...] ha) oraz Uzupełniającej Płatności Podstawowej (do pow. [...] ha). W dniu 8 sierpnia 2024 r. za pomocą tej samej aplikacji skarżący złożył zmianę do wniosku o przyznanie płatności na rok 2024. W złożonej zmianie zawnioskował dodatkowo o przyznanie płatności dla małych gospodarstw za 2024 rok. W ramach wszczętego postępowania administracyjnego złożony wniosek skarżącego został poddany obowiązkowej weryfikacji, kontroli administracyjnej w celu skutecznego zweryfikowania zgodności z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc. W wyniku przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia 17 lutego 2025 r. Kierownik BP ARiMR w Ś. odmówił przyznania skarżącemu: . płatności dla małych gospodarstw i nałożył karę w wysokości 2 002,48 zł; . uzupełniającej płatności podstawowej i nałożył karę w wysokości 119,49 zł. Ponadto organ orzekł, że kwoty nałożonych kar będą potrącane z bezspornej i wymagalnej wierzytelności lub należności dłużnika z tytułu realizowanych przez Agencję płatności w ramach Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolnego Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w roku, w którym została nałożona, oraz przez kolejne 3 lata kalendarzowe. Na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania zaskarżoną decyzją z dnia 27 maja 2025 r. Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w całości mocy decyzję organu I instancji z dnia 17 lutego 2024 r. W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że kwestia materialnoprawnych przesłanek przyznania płatności na rok 2024 została uregulowana w ustawie z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2024 r. poz. 261, ze zm. – dalej jako: "ustawa o Planie Strategicznym"). Wniosek skarżącego o przyznanie płatności na rok 2024 został poddany weryfikacji w drodze kontroli administracyjnej, w celu skutecznego zweryfikowania zgodności z warunkami na jakich przyznawana jest pomoc, która wykazała nieprawidłowości w deklaracji działek ewidencyjnych nr: [...] oraz [...]. Organ uzyskał informację skutkującą podejrzeniem, że zadeklarowane we wniosku o przyznanie płatności na rok 2024 działki ewidencyjne są użytkowane bezumownie. W związku z tym wezwano stronę do potwierdzenia faktu użytkowania oraz przedstawienia tytułu prawnego do tych działek. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że producent rolny jest posiadaczem samoistnym przedmiotowych działek od kilkudziesięciu lat. Do pisma dołączono pełnomocnictwo, postanowienie Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie I Wydział Cywilny z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt I C 786/22 o udzieleniu zabezpieczenia powództwa oraz wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie l Wydział Cywilny z dnia 7 września 2022 r., sygn. akt I C 786/22 w przedmiocie przywrócenia skarżącemu posiadania nieruchomości składającej się z działek oznaczonych nr: [...] oraz [...]. Organ mając na względzie różnicę pomiędzy pojęciem posiadana gruntów, tj. stanu faktycznego a pojęciem posiadania do gruntów tytułu prawnego, tj. prawa, w sposób wyraźny ustalił, że do wskazanych działek ewidencyjnych skarżący nie posiadał tytułu prawnego, gdyż nie przedstawił żadnych dokumentów w tym zakresie. Ponadto ustalił, że nawet samoistne posiadanie przez skarżącego działek nie stanowi do nich tytułu prawnego. Z tego względu, w ocenie organu odwoławczego należało wykluczyć jako niekwalifikujące się do przyznania wskazane niżej działki i nałożyć na wnioskującego sankcję z tytułu przedeklarowania powierzchni: . w przypadku płatności z tytułu Podstawowego wsparcia dochodów (PWD) – wykluczone zostały działki rolne: A o pow. [...] ha (dz. nr ewid. [...]), B o pow. [...] ha (dz. nr ewid. [...]), C o pow. [...] ha (dz. nr ewid. [...]), D o pow. [...] ha (dz. nr ewid. [...]), E o pow. [...] ha (dz. nr ewid. [...] oraz F o pow. [...] ha (dz. nr ewid. [...]) o łącznej pow. [...] ha oraz . w przypadku płatności z tytułu Uzupełniającej Płatności Podstawowej (UPP) – wykluczone zostały działki rolne działki rolne: A o pow. [...] ha (dz. nr ewid. [...]), B o pow. [...] ha (dz. nr ewid. [...]), D o pow. [...] ha (dz. nr ewid. [...]), E o pow. [...] ha (dz. nr ewid. [...] oraz F o pow. [...] ha (dz. nr ewid. [...]) o łącznej pow. [...] ha. Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 22 ustawy o Planie Strategicznym, jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gruntu, pomoc jest przyznawana do gruntu, który w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pomocy, jest w posiadaniu podmiotu ubiegającego się o jej przyznanie na podstawie tytułu prawnego. Zatem jak wynika z tego przepisu prawa materialnego, warunek posiadania do gruntów może zostać spełniony przez wszystkie dopuszczalne prawem formy (np. własność, użytkowanie, dzierżawa). Z akt sprawy wynika natomiast, że skarżący nie dysponuje żadnym tytułem prawnym do zadeklarowanych do płatności działek ewidencyjnych. Samo posiadanie samoistne gruntu nie stanowi takiego tytułu. Dlatego zadeklarowane do przyznania płatności sporne działki zostały w całości wykluczone z wniosku o przyznanie płatności na rok 2024, co w konsekwencji spowodowało nałożenie odpowiednich kar administracyjnych z tytułu przedeklarowania powierzchni i wnioskodawca podlega sankcjom z tytułu nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli administracyjnej wniosku. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący S. M. zaskarżył decyzję organu odwoławczego w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 22 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027, poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że prawomocny wyrok, który stwierdza posiadanie nieruchomości przez skarżącego nie spełnia warunków do przyznania płatności, którym jest warunek posiadania przez podmiot ubiegający się tytułu prawnego, w sytuacji gdy Sąd potwierdza w przedmiotowym wyroku fakt posiadania przez skarżącego nieruchomości wykazanej we wniosku o przyznanie płatności na 2024 rok, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 22 ustawy o planie strategicznym, które skutkowało odmową przyznania płatności dla małych gospodarstw i uzupełniającej płatności podstawowej, a także bezpodstawnym nałożeniem kar pieniężnych; 2) § 45 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Wsparcia Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty podstawowego wsparcia dochodów, płatności redystrybucyjnej, płatności dla młodych rolników, płatności związanych z produkcją do powierzchni upraw i płatności związanych z produkcją do zwierząt i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2023 r. poz. 482, ze zm. – dalej jako "rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków") – poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji nałożenie kary administracyjnej, podczas gdy nie zachodzą przesłanki do jej zastosowania, a jej nałożenie spowodowane było błędami w ustaleniach faktycznych jakie poczyniły w niniejszej sprawie organy obu instancji; 3) art. 70 ust. 1 ustawy z o Planie strategicznym i § 45 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków, poprzez zastosowanie kary administracyjnej polegającej na pozbawieniu prawa do dofinansowania, przy braku w powołanym przepisie ustawowym umocowania do ustalania w rozporządzeniu wykonawczym kar administracyjnych; 4) art. 92 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie § 45 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków w sytuacji, gdy nie istniała delegacja ustawowa do regulowania kar administracyjnych w akcie wykonawczym; 5) art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a., poprzez zastosowanie wobec skarżącego niedopuszczalnej kary administracyjnej, polegającej na nałożeniu kary finansowej na podstawie aktu prawa niższego rzędu sprzecznego z aktem prawa wyższego rzędu, a także nieprzyznanie płatności mimo braku podstaw do wydania takiej decyzji w przypadku spełnienia warunków wskazanych w ustawie; 6) art. 84 i art. 85 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 roku w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1306/201 (Dz. Urz. UE L z 2022 r. nr 183, str. 12, ze zm.), poprzez zastosowanie kary pieniężnej o uciążliwości istotnie większej niż wynikająca z przepisów wspólnotowych; II. przepisów prawa procesowego, tj.: 1) art. 75 § 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie faktu, że w prawomocnym wyroku z dnia 7 września 2022 r. Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie I Wydział Cywilny, sygn. akt I C 786/22, w sprawie jaka toczyła się o ochronę posiadania z powództwa skarżącego przeciwko Gminie Miejskiej K., Sąd potwierdził posiadanie przez skarżącego przedmiotowych działek – co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2) art. 7 k.p.a. art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego w sprawie, a także poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, to jest obowiązku dążenia do prawdy obiektywnej oraz ustalenia okoliczności mających znaczenie w tym także uznania zgromadzonych dowodów, co w istocie doprowadziło do bezpodstawnej odmowy przyznania płatności oraz nałożenia kar pieniężnych – co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 3) art. 6 i 8 k.p.a., tj. zasady praworządności oraz zasady zaufania obywateli do organów władzy publicznej, poprzez brak praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy poprzez wydanie przedmiotowej decyzji wbrew przepisom prawa z zaniechaniem szczegółowego zbadania zaistniałego w sprawie stanu faktycznego oraz przeprowadzenia należytej kontroli decyzji wydanej przez organ I instancji – co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 4) art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 9, art. 11 i art. 77 k.p.a., poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej – co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 5) art. 80 k.p.a., poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego i bezpodstawne uznanie przez organ II instancji, iż materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie przemawiał za koniecznością wydania decyzji utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzje organu I instancji z uwagi na bezzasadność odwołania wniesionego przez skarżącego w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do odmowy przyznania płatności oraz nadłożenia kar pieniężnych – co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 6) art. 80 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., tj. przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez brak prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego – co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 7) art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w sposób budzący zaufanie do organów administracji uzasadnienia faktycznego swojej decyzji – co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 8) art. 15 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez ograniczenie się przez Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wyłącznie do pobieżnej kontroli decyzji organu I instancji, z zaniechaniem ponownego rozpoznania sprawy, w tym bez należytego rozpatrzenia podnoszonych przez skarżącego zarzutów i argumentacji zawartej w odwołaniu, co skutkowało bezpodstawnym utrzymaniem w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ś. – co miało istotny wpływ na wynik sprawy; 9) art. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. - poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy decyzji Nr 0062-2025-000881 Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ś. z dnia 17 lutego 2025 r. w sytuacji, gdy przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych w odwołaniu przepisów zarówno prawa procesowego, jak również prawa materialnego - co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie decyzji i wydanie nowej decyzji uwzględniającej złożone przez skarżącego odwołanie, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. Jednocześnie wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, ponieważ nie zawiera żadnych należycie usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej była decyzja Dyrektora ARiMR z dnia 27 maja 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ś. z dnia 17 lutego 2025 r. w sprawie odmowy przyznania płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 na rok 2024. Przede wszystkim należy wskazać, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie strategicznym dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2024 r. poz. 1741, ze zm. – dalej jako: "ustawa o Planie Strategicznym"), w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku o przyznanie płatności na rok 2024. Skontrolowane postępowanie administracyjne wywołane zostało wnioskiem strony o przyznanie płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027. Zgodnie z art. 1 ustawy o Planie strategicznym, określa ona: 1) zadania oraz właściwość organów i jednostek organizacyjnych w zakresie dotyczącym realizacji Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027, zwanego dalej "Planem", określonym w: a) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2115 z dnia 2 grudnia 2021 r. ustanawiającym przepisy dotyczące wsparcia planów strategicznych sporządzanych przez państwa członkowskie w ramach wspólnej polityki rolnej (planów strategicznych WPR) i finansowanych z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) i z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz uchylającym rozporządzenia (UE) nr 1305/2013 i (UE) nr 1307/2013 (Dz. Urz. UE L nr 435 z 6.12.2021 r., str. 1, ze zm.), zwanym dalej "rozporządzeniem 2021/2115", oraz w przepisach wydanych na jego podstawie, b) rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (Dz. Urz. UE L nr 435 z 6.12.2021 r., str. 187, ze zm.), zwanym dalej "rozporządzeniem 2021/2116", oraz w przepisach wydanych na jego podstawie; 2) warunki i tryb przyznawania oraz wypłaty: a) pomocy finansowej w ramach interwencji objętych Planem oraz w ramach przejściowego wsparcia krajowego, o którym mowa w art. 147 rozporządzenia 2021/2115, zwanych dalej "pomocą", b) pomocy technicznej, o której mowa w art. 125 rozporządzenia 2021/2115, zwanej dalej "pomocą techniczną" . w zakresie nieokreślonym w przepisach, o których mowa w pkt 1, lub przewidzianych w tych przepisach do określenia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej; 3) zasady wdrażania instrumentów finansowych w zakresie nieokreślonym w przepisach, o których mowa w pkt 1, lub przewidzianych do określenia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej. Stosownie do art. 16 ustawy o Planie Strategicznym, pomoc jest przyznawana na wniosek o jej przyznanie, z wyłączeniem operacji, w ramach których beneficjent zostaje wyłoniony zgodnie z przepisami ustawy z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1320). W niniejszej sprawie skarżący ubiegał się o przyznanie: . podstawowego wsparcia dochodów, . uzupełniającej płatności podstawowej, . w zmianie do wniosku zawnioskował nadto o przyznanie płatności dla małych gospodarstw za 2024 rok. Według art. 25 ust. 1 ustawy o Planie Strategicznym, płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli prowadzi działalność rolniczą, a łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do podstawowego wsparcia dochodów będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. Pomimo niespełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, płatności bezpośrednie są przyznawane, jeżeli: 1) rolnik spełnia warunki do przyznania płatności związanych z produkcją do zwierząt, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2, lub płatności dobrostanowej i złożył wniosek o ich przyznanie oraz 2) łączna kwota płatności bezpośrednich, jakie miałyby zostać przyznane w danym roku temu rolnikowi, przed zastosowaniem kar, w tym kar administracyjnych, wynosi co najmniej równowartość w złotych kwoty 200 euro (art. 25 ust. 2 ustawy). W rozpoznawanej sprawie powierzchnia działek rolnych zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności na rok 2024 do podstawowego wsparcia dochodów wynosiła [...] ha, a do uzupełniającej płatności podstawowej [...] ha. Przeprowadzona kontrola administracyjna wniosku ewidentnie wykazała nieprawidłowości w deklaracji działek ewidencyjnych nr: [...], [...] i [...], położonych w woj. l. , powiat l. , gmina K., obręb R. D.. Mianowicie organ I instancji uzyskał informację skutkującą podejrzeniem, że zadeklarowane we wniosku o przyznanie płatności na rok 2024 działki ewidencyjne są użytkowane bezumownie. W piśmie z dnia 12 listopada 2024 r. skarżący oświadczył, że jest posiadaczem samoistnym przedmiotowych działek od kilkudziesięciu lat. Do pisma dołączono postanowienie Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt I C 786/22 o udzieleniu zabezpieczenia powództwa oraz wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 7 września 2022 r., sygn. akt I C 786/22 w przedmiocie przywrócenia skarżącemu posiadania nieruchomości składającej się z działek ze wskazanych działek (nr: [...], [...] i [...]). Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o Planie Strategicznym, płatności bezpośrednie są przyznawane do powierzchni działki rolnej lub jednostki gruntu nierolniczego: 1) położonych na gruncie stanowiącym kwalifikujący się hektar, 2) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, 3) nie większej niż maksymalny kwalifikujący się obszar, o którym mowa w art. 2 ust. 7 lit. a rozporządzenia 2022/1172 – chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Według zaś art. 36a ust. 1 ustawy o Planie Strategicznym, płatność dla małych gospodarstw jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia: 1) gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do podstawowego wsparcia dochodów będących w posiadaniu tego rolnika wynosi co najmniej 1 ha oraz 2) użytków rolnych będących w posiadaniu tego rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi nie więcej niż 5 ha. W przypadku stwierdzenia, że rolnik, który złożył wniosek o przyznanie płatności dla małych gospodarstw, nie spełnia warunków przyznania płatności dla małych gospodarstw określonych w ust. 1, kierownik biura powiatowego Agencji odmawia przyznania płatności dla małych gospodarstw oraz rozstrzyga sprawy o przyznanie płatności bezpośrednich, o których mowa w art. 20 pkt 1 lit. a-e, temu rolnikowi (art. 36a ust. 2). Z przepisu art. 48 ust. 1a ustawy o Planie Strategicznym wynika, że wysokość płatności dla małych gospodarstw: 1) ustala się jako iloczyn powierzchni obszaru zatwierdzonego do podstawowego wsparcia dochodów i stawki tej płatności na 1 ha wynoszącej równowartość w złotych kwoty 225 euro przeliczonej z zastosowaniem kursu wymiany euro na złote zgodnie z art. 94 ust. 3 rozporządzenia 2021/2116, po uwzględnieniu kar oraz zmniejszeń, których konieczność zastosowania wynika z przepisów, o których mowa w art. 1 pkt 1; 2) wynosi nie więcej niż równowartość w złotych kwoty 1125 euro przeliczonej z zastosowaniem kursu wymiany euro na złote zgodnie z art. 94 ust. 3 rozporządzenia 2021/2116, po uwzględnieniu kar oraz zmniejszeń, których konieczność zastosowania wynika z przepisów, o których mowa w art. 1 pkt 1. Według art. 20 pkt 1 lit. f ustawy o Planie Strategicznym, w drodze decyzji jest przyznawana pomoc w ramach płatności, o której mowa w art. 28 rozporządzenia 2021/2115, zwanej dalej "płatnością dla małych gospodarstw". Z treści natomiast art. 28 rozporządzenia 2021/2115 wynika, że Państwa członkowskie mogą przyznawać małym gospodarstwom, określonym przez państwa członkowskie, płatność ryczałtową lub kwoty na hektar zastępujące płatności bezpośrednie na podstawie niniejszej sekcji i sekcji 3 niniejszego rozdziału. Państwa członkowskie projektują w planie strategicznym WPR odpowiednią interwencję jako interwencję opcjonalną dla tych gospodarstw. Roczna płatność dla każdego gospodarstwa nie przekracza 1 250 EUR. Państwa członkowskie mogą ustalić inne płatności ryczałtowe lub kwoty na hektar powiązane z różnymi progami obszarowymi. W tej sprawie powierzchnia deklarowana działek rolnych do płatności dla małych gospodarstw wynosiła [...] ha. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosiła natomiast 0,00 ha. Wskazane wielkości ustalono w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 68 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2021/2116 z dnia 2 grudnia 2021 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (Dz. Urz. UE L nr 435 z 6.12.2021, str. 187, Dz. Urz. UE L nr 29 z 10.02.2022, str. 45 oraz Dz. Urz. UE L nr 216 z 19.08.2022, str. 1), zwanego dalej rozporządzeniem (UE) nr 2021/2116. Z art. 26 ust. 1 pkt 3 ustawy o Planie Strategicznym wynika zaś, że płatność przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 2 ust. 7 lit. a rozporządzenia 2022/1172. Otóż, różnica w powierzchni [...] ha wynikała z wykluczenia wszystkich działek z wniosku o przyznanie płatności w oparciu o dane kontroli administracyjnej wniosku (brak tytułu prawnego posiadania). Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wyniosła zatem 100%. Stosownie do § 45 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty podstawowego wsparcia dochodów, płatności redystrybucyjnej, płatności dla młodych rolników, płatności związanych z produkcją do powierzchni upraw i płatności związanych z produkcją do zwierząt i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2023 r. poz. 482, ze zm.), jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną kwalifikowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% powierzchni obszaru zatwierdzonego do tej płatności, wówczas odmawia się tej płatności, a dodatkowo nakłada się karę stanowiącą iloczyn brakującej powierzchni oraz stawki płatności. Stawka dla płatności dla małych gospodarstw do 1 ha w 2024 r. została określona w art. 48 ust. 1a ustawy o Planie Strategicznym i wynosi równowartość w złotych kwoty 225 EURO przeliczonej z zastosowaniem kursu wymiany euro na złote zgodnie z art. 94 ust. 3 rozporządzenia 2021/2116. Mając na uwadze zastosowany kurs wymiany euro 4,2788 zł, po przeliczeniu na złote stawka płatności dla małych gospodarstw wynosiłaby 962,73 zł. Wyliczona kwota kary w takim wypadku wynosi 2 002,48 zł (różnica [...] ha x stawka 962,73 zł). Odnosząc się z kolei do uzupełniającej płatności podstawowej wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 38 ustawy o Planie Strategicznym, płatność ta jest przyznawana rolnikowi, do powierzchni upraw niektórych rodzajów roślin, o których mowa w § 17 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 marca 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków i szczegółowego trybu przyznawania i wypłaty podstawowego wsparcia dochodów, płatności redystrybucyjnej, płatności dla młodych rolników, płatności związanych z produkcją do powierzchni upraw i płatności związanych z produkcją do zwierząt i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2023 r. poz. 482 ze zm.), na których nie jest prowadzona uprawa roślin i rolnik, zgodnie z § 19 rozporządzenia w sprawie płatności bezpośrednich: 1) dokonał zasiewu w celu podniesienia żyzności gleby przez wprowadzenie do niej świeżej masy roślinnej (zielony nawóz); 2) przyorał roślinność lub wprowadził ją do gleby w wyniku zastosowania innego zabiegu mechanicznego w terminie do dnia 31 sierpnia roku, w którym złożył wniosek o przyznanie uzupełniającej płatności podstawowej; 3) nie prowadzi uprawy na tej samej powierzchni nie dłużej niż rok. Według § 18 rozporządzenia w sprawie płatności bezpośrednich, uzupełniająca płatność podstawowa do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na materiał siewny kategorii elitarny lub kwalifikowany, których gatunki są określone w załączniku nr 3 do tego rozporządzenia, przysługuje, jeżeli uprawy tych roślin zostały objęte oceną polową, o której mowa w przepisach o nasiennictwie. Powierzchnia deklarowana działek rolnych do uzupełniającej płatności podstawowej wynosiła w tym przypadku [...] ha, zaś powierzchnia działek rolnych stwierdzona w toku prowadzonego postępowania wynosiła 0,00 ha. W takiej sytuacji organ ustalił, że powyższa różnica, tj. [...] ha, wynika z wykluczenia wszystkich działek z wniosku o przyznanie płatności w oparciu o dane kontroli administracyjnej wniosku (brak tytułu prawnego do zgłoszonych do płatności działek). Stąd wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych kwalifikowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wyniosła 100%. Mając na uwadze, że łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z płatności wyniosła [...] ha oraz treść § 45 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 rozporządzenia w sprawie płatności bezpośrednich, organy – na podstawie wskazanych ustaleń faktycznych – odmówiły stronie przyznania tej płatności i nałożyły karę. Opisane stanowisko organów jest w okolicznościach sprawy uzasadnione i zgodne z prawem, które zastosowane zostało prawidłowo. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać przede wszystkim należy, że wszystkie zarzuty podniesione w skardze, tak w zakresie naruszenia przepisów postępowania, jak również przepisów prawa materialnego są chybione. Każdy wniosek o przyznanie płatności jest pozytywnie rozpatrywany w takim zakresie, w jakim został przez producenta rolnego prawidłowo wypełniony oraz należycie uzasadniony przedłożonymi do niego dokumentami. Wniosek o przyznanie płatności wiąże organ decydujący o przyznaniu płatności. Zgłaszając wniosek o przyznanie płatności wnioskodawca deklaruje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie pomocy. Powierzchnia ta jest weryfikowana przez organ w drodze kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu. Tego rodzaju pomoc publiczna jest fakultatywna, gdyż postępowanie administracyjne w przedmiocie przyznania płatności wszczynane jest na wniosek rolnika, dlatego to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek udowodnienia faktów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. W ocenie Sądu, organ nie naruszył art. 22 ustawy o Planie Strategicznym. Jak już wyżej wyjaśniono, jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gruntu, a pomoc jest przyznawana do gruntu, który w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pomocy, jest w posiadaniu podmiotu ubiegającego się o jej przyznanie na podstawie tytułu prawnego. W rozpoznawanej sprawie podstawą rozstrzygnięcia były wyniki kontroli administracyjnej wniosku o przyznanie płatności na 2024 rok. Kontrola ta ewidentnie wykazała nieprawidłowości w deklaracji działek ewidencyjnych oznaczonych numerami: [...], [...] i [...], a nieprawidłowość tę stanowił braku tytułu prawnego do wskazanych nieruchomości rolnych. Z akt sprawy jasno wynika, że organ I instancji wezwał stronę skarżącą do złożenia wyjaśnień lub dokumentów w zakresie potwierdzenia użytkowania przedmiotowych działek oraz przedstawienia do nich tytułu prawnego. Natomiast skarżący nie przedstawił stosownych dokumentów wskazujących na tytuł prawny posiadania wyżej wskazanych działek. Co więcej, nawet posiadanie samoistne gruntu nie stanowi samo w sobie tytułu prawnego do władania takim gruntem, o ile jego skutkiem nie były zmiany w stanie prawnym nieruchomości (np. nabycie prawa własności nieruchomości przez zasiedzenie na skutek upływu przewidzianego ustawą posiadania samoistnego). W okolicznościach tej sprawy takich dowodów strona nie przedstawiła. Z treści wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 7 września 2022 r., sygn. akt I C 786/22, w sprawie z powództwa skarżącego przeciwko Gminie Miejskiej K. w przedmiocie przywrócenia skarżącemu posiadanie nieruchomości składającej się z działek nr: [...], [...] i [...] wynika jedynie, że utracone lub naruszone posiadanie przez skarżącego powyższych działek zostało mu przywrócone we wskazanym w tym wyroku zakresie (dostępu do budynku i wydania kluczy do bramy wjazdowej i budynku). Generalnie przecież ochronie posesoryjnej podlega każdy rodzaj posiadania rzeczy, zarówno na podstawie tytułu prawnego, jak i wykonywanego także bez podstawy prawnej. Natomiast wyrok sądu powszechnego w przedmiocie przywrócenia posiadania tytułu prawnego takiego posiadania nie tworzy, a przywraca tylko stan faktyczny w zakresie posiadania jaki istniał wcześniej. Z tego względu zadeklarowane we wniosku o przyznanie płatności na rok 2024 wskazane wyżej działki gruntu w całości wykluczono zasadnie, co skutkowało w konsekwencji także nałożeniem kar administracyjnych z tytułu przedeklarowania przez skarżącego powierzchni działek zgłoszonych do płatności. Wyjaśnić przy tym należy, że znaczenie użytych w art. 22 ustawy o Planie Strategicznym pojęć odnoszących się do posiadania należy odkodowywać z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 – dalej jako "k.c."), bowiem posiadanie rzeczy to instytucja cywilnoprawna. Zgodnie z art. 336 k.c., posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Rodzaj tego rodzaju posiadania (samoistne lub zależne) zdeterminowany jest przede wszystkim podstawą i zakresem faktycznego władztwa nad rzeczą, czy odbywa się ono za wyraźną lub dorozumianą zgodą innej osoby (w tym właściciela rzeczy). Posiadanie samoistne to władztwo nad rzeczą z wyłączeniem innych osób i niezależne od wyraźnej lub dorozumianej zgody innej osoby, w tym w szczególności niezależne od zgody i woli właściciela. Każdy posiadacz samoistny obejmuje rzecz w posiadanie dlatego, że z usprawiedliwionych przyczyn uważa się za właściciela albo dlatego, że chce rzeczą władać dla siebie, jak właściciel, chociaż wie, że właścicielem nie jest. Dla oceny rodzaju posiadania znaczenie ma to, czy posiadacz objął rzecz w posiadanie z woli właściciela i na zasadach przez niego określonych, czy też niezależnie od woli właściciela lub nawet wbrew jego woli czy świadomości. Objęcie rzeczy w posiadanie za zgodą właściciela, nawet tylko dorozumianą i posiadanie jej w zakresie przez właściciela określonym lub tolerowanym, świadczy z reguły o posiadaniu zależnym, choćby posiadacza z właścicielem nie łączył żaden stosunek prawny. Posiadacz włada wtedy rzeczą "jak" osoba mająca prawo, z którym łączy się określone władztwo nad rzeczą i zgodnie z art. 336 k.c. jest posiadaczem zależnym (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2024 r., sygn. akt I CSK 1922/24). Podkreślić również należy, że warunkiem przyznania płatności jest nie tylko samo posiadanie rozumiane jako faktyczne władanie nad rzeczą (gruntem), ale także prowadzenie działalności rolniczej, co wyraźnie wskazuje na faktyczne, rzeczywiste władanie gruntami rolnymi w dniu 31 maja roku, w którym jest składany wniosek. Wymóg posiadania przez wnioskodawcę płatności tytułu prawnego do gruntów nie był wcześniej sformułowany w żadnym przepisie ustawy. Dla przyznania płatności istotne było tylko to, czy wnioskodawca rzeczywiście faktycznie gruntem włada, przy spełnieniu wymogów kwalifikowalności wynikających z ustawy. Wnioskodawca nie musiał zatem wykazywać, że przysługuje mu do gruntu prawo, a jedynie, że faktycznie posiada wnioskowane grunty i utrzymuje je zgodnie z ustalonymi normami (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 sierpnia 2018 r., sygn. akt I GSK 144/18). W ustawie o Planie Strategicznym omówiony wyżej przepis art. 22 zmienił stan rzeczy o tyle, że jasno obecnie stanowi, iż jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gruntu, pomoc jest przyznawana do gruntu, który w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pomocy, jest w posiadaniu podmiotu ubiegającego się o jej przyznanie na podstawie tytułu prawnego. Elementu wykonywania posiadania względem wskazanych we wniosku działek na podstawie tytułu prawnego skarżący w tej sprawie w ogóle nie wykazał. Takie brzemiennie omawianego przepisu prowadzi również do wniosku, że ustawodawca zdecydował się na ograniczenie pomocowych środków publicznych stanowiących płatności rolne do takich posiadaczy gruntów rolnych, którzy swoje faktyczne władztwo nad rzeczą wykonują niewadliwie, na podstawie tytułu prawnego. Katalogu tytułów prawnych w tym zakresie ustawodawca nie określił, co wskazuje, że może go stanowić każda przewidziana Kodeksem cywilnym podstawa władania gruntem, zarówno własnym (prawo własności nieruchomości), jak i cudzym (odpłatnym lub nieodpłatnym), z reguły na podstawie stosunku obligacyjnego, włącznie ze stosunkiem użyczenia nieruchomości do korzystania i pobierania z niej pożytków. Wskazywałoby to natomiast, że wyłączeni są z przyznania płatności wszyscy posiadacze gruntów rolnych, którzy władają nimi samowolnie bez tytułu prawnego (np. na zasadzie zawłaszczenia). Skarżący zarzucił organom także zastosowanie wobec niego niedopuszczalnej przepisami prawa kary administracyjnej. Jest to zarzut całkowicie chybiony. Zgodnie z art. 51 ust. 1 ustawy o Planie Strategicznym, w przypadku nieprzestrzegania przez podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy przepisów, o których mowa w art. 1 pkt 1, przepisów ustawy oraz przepisów wydanych na podstawie art. 55 ust. 1, art. 70 i art. 71 dotyczących przyznawania pomocy, o której mowa w art. 20 pkt 1-5, na ten podmiot nakłada się kary, w tym kary administracyjne. W art. 51 ust. 2 ustawy o Planie Strategicznym wskazano, że wysokość kary: 1) jest uzależniona od kryteriów określonych w art. 59 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia 2021/2116, chyba że z przepisów, o których mowa w art. 1 pkt 1, wynika inaczej; 2) nie może przekraczać 200% wysokości wnioskowanej pomocy; 3) jest określona w przepisach ustawy i w przepisach wydanych na podstawie art. 57a ust. 5, art. 70 i art. 71. Kar nie nakłada się w przypadkach określonych w art. 59 ust. 5 akapit drugi, art. 84 ust. 2 lit. c i art. 88 ust. 2 lit. b rozporządzenia 2021/2116 (art. 51 ust. 3 ustawy). Według zaś art. 51 ust. 4 ustawy o Planie Strategicznym, karę nakłada się w decyzji w sprawie o przyznanie danej pomocy i z tytułu nałożenia tej kary pomniejsza się wysokość przyznanej pomocy. Jeżeli kara przekracza wysokość danej pomocy, kara podlega potrąceniu z bezspornej i wymagalnej wierzytelności lub należności dłużnika z tytułu realizowanych przez Agencję płatności w ramach Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w roku, w którym została nałożona, oraz przez kolejne 3 lata kalendarzowe (art. 51 ust. 5). Do kar nie stosuje się przepisów działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (art. 51 ust. 6). Natomiast zgodnie z art. 51 ust. 7 ustawy o Planie Strategicznym, w przypadku gdy nie jest możliwe nałożenie kary w decyzji w sprawie o przyznanie danej pomocy, kwota wypłaconej pomocy w wysokości odpowiadającej wysokości tej kary podlega zwrotowi zgodnie z przepisami art. 29 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 1199 oraz z 2025 r. poz. 39 i 321). Jednocześnie z art. 59 ust. 5 rozporządzenia 2021/2116 wynika, że państwa członkowskie podejmują stosowne środki ostrożności zapewniające, aby stosowane kary, o których mowa w ust. 1 lit. d), były proporcjonalne, a ich wymiar był uzależniony od wagi, skali i trwałego charakteru lub powtarzalności wykrytej niezgodności. Rozwiązania przyjęte przez państwa członkowskie zapewniają w szczególności, by nie nakładano kar, gdy: a) niezgodność jest wynikiem działania siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności zgodnie z art. 3; b) niezgodność jest wynikiem błędu właściwego organu lub innego organu, w przypadku gdy błąd nie mógł być w rozsądny sposób odkryty przez osobę, której dotyczy kara administracyjna; c) dana osoba może dowieść w sposób przekonujący właściwy organ, że nie jest winna niewypełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, lub gdy właściwy organ w inny sposób stwierdzi, że dana osoba nie ponosi winy. Oznacza to w konsekwencji, że w krajowym porządku prawnym nie przewidziano, by zasady nałożenia omawianych kar administracyjnych uregulowane zostały jedynie w przepisach wykonawczych, z pominięciem regulacji ustawowych oraz wspólnotowych. Zauważyć również trzeba, że w niniejszej sprawie nie zachodziły przesłanki wyłączające nałożenie kary wymienione w punkcie a) i b) powyższej regulacji. W rozpoznawanej sprawie strona nie uprawdopodobniła wystąpienia jakichkolwiek okoliczności, które można byłoby uznać za działanie siły wyższej, nadzwyczajnych okoliczności lub błędu organu. Organy prawidłowo zatem zastosowały zasady nałożenia na skarżącego kar administracyjnych, jak również prawidłowo określiły ich wysokość. W ocenie Sądu brak było także podstaw do twierdzenia, że skarżący nie ponosi winy w niewypełnieniu obowiązku posiadania tytułu prawnego do nieruchomości. Chodzi bowiem o to, aby płatności przyznane mogły zostać rzeczywistemu posiadaczowi gruntów rolnych na podstawie tytułu prawnego, po spełnieniu także pozostałych warunków, a tytuł prawny posiadania służy temu, aby wykazać wykonywanie posiadania cudzych gruntów rolnych w sytuacji, kiedy pierwotny tytuł prawny do nieruchomości przysługuje innemu podmiotowi. Skoro skarżący wystąpił o przyznanie pomocowych świadczeń publicznych i oświadczył, że znane są mu zasady ich przyznawania, to należało przyjąć, że zasady te były mu rzeczywiście znane. W tym sensie spełnienie wymogu posiadania tytułu prawnego do władania nieruchomością jest obecnie zasadniczym wymogiem przyznania płatności. Strona zamierzająca korzystać z dopłat powinna mieć świadomość dysponowania tytułem prawnym do nieruchomości, dokumentującym tym samym jej niewadliwe posiadanie, a ewentualne zawarcie umowy poddzierżawy nieruchomości winno poprzedzać sprawdzenie tytułu prawnego do nieruchomości wydzierżawiającego. Zaniechanie podjęcia działań w tym zakresie świadczy o zawinieniu skarżącego, a publiczne środki pomocowe z tytułu płatności rolnych nie powinny przysługiwać posiadaczowi nieruchomości władającemu gruntem bez określonej podstawy prawnej, gdyż posiadanie takie jest faktycznym władztwem gruntu wykonywanym bez tytułu prawnego. Tymczasem to producent rolny ubiegający się o pomoc finansową zobowiązany jest do przedstawienia dowodów uzasadniających jego żądanie, jak również do szczególnej dokładności i staranności w wypełnianiu wymogów przyznania płatności, pod rygorem wywiedzenia dla niego negatywnych skutków, w tym także nałożenia przewidzianych prawem administracyjnych kar pieniężnych. Całkowicie niejasne okazały się w świetle powyższych uwag zarzuty w przedmiocie niekonstytucyjności uregulowań dotyczących zasad wymierzania producentom rolnych administracyjnych kar pieniężnych w przypadku nieprawidłowości stwierdzonych we wnioskach o przyznanie płatności. Podstawy takie, omówionej wyżej, nie budzą istotnych zastrzeżeń i w dalszym ciągu należą do obowiązującego porządku prawnego. W ocenie Sądu, organ uczynił zadość obowiązkowi należytego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, zgodnie z dyrektywami płynącymi z treści art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Po przeprowadzeniu szczegółowych rozważań dotyczących stanu faktycznego sprawy oraz stosownie do obowiązujących przepisów prawa ostatecznie rozstrzygnął prawidłowo sprawę w przedmiocie zawnioskowanych płatności. Argumentacja w tym zakresie znalazła niewadliwe odzwierciedlenie w uzasadnieniu skontrolowanej decyzji, odpowiadającej warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Reasumując, zarzuty sformułowane przez skarżącego w skardze nie podważyły skutecznie prawidłowości i zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, dlatego nie zasługiwały na uwzględnienie. Materiał dowodowy zgromadzony przez organ w toku postępowania był wystarczający, aby doszło do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Organ prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, odzwierciedlający stan faktyczny w odniesieniu do poszczególnych działek rolnych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji omówił również właściwe przepisy stanowiące podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz przedstawił szczegółowo sposób ich zastosowania w odniesieniu do poszczególnych płatności. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie obowiązany był stwierdzić, że zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia organów obu instancji prawa nie naruszają. Dlatego – działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie skargę jako bezzasadną oddalił, o czym orzekł w sentencji wyroku. Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Według tego przepisu, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Stosowny wniosek został złożony przez stronę skarżącą w skardze, zaś organ administracji publicznej nie wnosił o przeprowadzenie rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).