III SA/Lu 414/14

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. N. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi R. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.

W złożonej skardze skarżący zwrócił się jednocześnie z wnioskiem o zwolnienie od wpisu sądowego od skargi. Skarżący wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, w zakreślonym terminie złożył wypełniony urzędowy formularz zaznaczając w nim, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący podniósł, że jest zatrudniony na [...] etatu jako zaopatrzeniowiec, a jego dochód z tego tytułu wynosi ok. [...]-[...]zł miesięcznie. Skarżący podał, że mieszka "kątem u rodziny", ale nie wykazał żadnych osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Ponadto skarżący wykazał, że nie posiada majątku nieruchomego, ani żadnych zasobów finansowych, podniósł też że płaci alimenty. W odpowiedzi na wezwanie referendarza do złożenia dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń skarżący nadesłał kolejny urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z matką, a na ich dochód składa się emerytura matki w kwocie [...] zł brutto ([...] zł netto) oraz jego wynagrodzenie za pracę w wysokości [...] zł brutto ([...] zł netto). Na potwierdzenie wysokości otrzymywanych kwot skarżący przedłożył odcinek wypłaty emerytury matki za miesiąc maj 2014 r. oraz zaświadczenie o wysokości pobranego przez niego wynagrodzenia za miesiąc kwiecień 2014 r. Referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych i ustanowienia adwokata jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 ( 2 p.p.s.a.). Ciężar dowodu wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy obciąża stronę ubiegającą się o uzyskanie takiego prawa. Podejmując decyzję o przyznaniu prawa pomocy należy opierać się na dokładnych danych dotyczących stanu rodzinnego, majątkowego, wysokości dochodów i wydatków strony wnioskującej o prawo pomocy. Obowiązkiem zaś strony ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy jest, przy zachowaniu należytej staranności, wyczerpujące wykazanie swojej sytuacji rodzinnej, majątkowej i finansowej. Analiza oświadczeń skarżącego złożonych na urzędowych formularzach wniosków o przyznanie prawa pomocy oraz nadesłanych dokumentów prowadzi do wniosku, że skarżący nie wykazał w pełni, jaka jest jego rzeczywista sytuacja materialna, zaś jego oświadczenia co do sytuacji rodzinnej są sprzeczne. We wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 8 maja 2014 r. skarżący podał, że nikt nie pozostaje z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, utrzymuje się sam z wynagrodzenia za pracę w kwocie ok. [...]-[...] zł miesięcznie oraz że płaci alimenty. Natomiast we wniosku z dnia 30 maja 2014 r. wykazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką, która osiąga dochód z emerytury w wysokości [...] zł netto, zaś jego wynagrodzenie za kwiecień 2014 r. wyniosło [...] zł. Skarżący nie wykazał jednak ani majątku matki prowadzonej z nim wg. oświadczenia z dnia 30 maja 2014 r. wspólne gospodarstwo domowe, ani dochodów z prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Jak bowiem wynika z dołączonego do drugiego urzędowego formularza PPF, zaświadczenia zakładu pracy z dnia 9 maja 2014 r., matka skarżącego prowadzi działalność gospodarczą ([...]) i go zatrudnia. W ocenie referendarza negatywnie należy ocenić fakt, że skarżący odpowiedział jedynie częściowo na wezwanie z dnia 12 maja 2014 r. do złożenia dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń. Skarżący mimo wezwania, nie nadesłał wyciągów bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy, ani nie złożył oświadczenia o ich nieposiadaniu (pkt 2 wezwania), nie wyjawił też, w jakiej wysokości miesięcznie płaci alimenty. Ponadto złożone przez niego zaświadczenie o wysokości wynagrodzenia obejmuje jedynie kwiecień 2014 r., podczas gdy wezwanie dotyczyło podania wysokości wynagrodzenia za okres ostatnich trzech miesięcy. W świetle zasad doświadczenia życiowego za niewiarygodne należy uznać oświadczenie skarżącego o utrzymywaniu siebie i płaceniu alimentów jedynie z kwoty ok. [...]- [...] zł miesięcznie. Mając powyższe na uwadze uznać należy, że wbrew obowiązkowi zachowania należytej staranności, skarżący nie przedstawił swojej sytuacji materialnej i osobistej w sposób rzetelny i wyczerpujący. Skarżący nie wyjaśniając wszystkich wątpliwości, przedstawiając swoją sytuację materialną wybiórczo, nie wykazał wystąpienia przesłanek przyznania prawa pomocy osobie fizycznej określonych art. 246 § 1 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy zarówno w zakresie całkowitym, jak też w zakresie częściowym. Z powyższych względów oraz na podstawie art. 258 ( 1 i ( 2 pkt 7 p.p.s.a., należało orzec jak na wstępie.